یأتی علی الناس زمان من سأل عاش و من سکت مات
(جلد اوّل)
 

تالیف: محمود بن مهدی الموسوی الدهسرخی الاصفهانی
 

مشخصات نشر: قم - محمود دهسرخی اصفهانی، ۱۴۱۵ق. ۱۳۷۳
کتابخانه عمومی حضرت آیت الله دهسرخی (رحمة الله عليه)
چاپ سوّم: ۱۳۸۱ - ۱۴۲۳
ناشر.................... انتشارات محبين
چاپ:........................... باقری
نوبت چاپ:... اوّل برای ناشر - شهریور۱۳۸۱
شابک:............۱- ۱۳- ۷۱۰۳- ۹۶۴
 

فهرست عناوین جلد اول

﴿ المقدمة ﴾................... ۳
﴿ آب ﴾................... ۹
﴿ آب دهن ﴾................... ۹
﴿ آبادان ﴾................... ۹
﴿ آبه ﴾................... ۱۰
﴿ آتش ﴾................... ۱۱
﴿ آخر ﴾................... ۱۴
﴿ آخرالزمان ﴾................... ۱۴
﴿ آدم ﴾................... ۱۵
﴿ آذربيجان ﴾................... ۱۵
﴿ آرزو ﴾................... ۱۵
﴿ آزاد ﴾................... ۱۶
﴿ آس ﴾................... ۱۶
﴿ آسيا ﴾................... ۱۶
﴿ آسیای بنی العباس ﴾................... ۱۷
﴿ آفت ﴾................... ۱۷
﴿ آفتاب گرفتن ﴾................... ۱۷
﴿ آكلة الاكباد ﴾................... ۱۸
﴿ آل محمد ﷺ ﴾................... ۱۸
﴿ آمادگی و زمینه‌سازی ﴾................... ۱۸
﴿ آمد ﴾................... ۱۹
﴿ آوازه‌خوان ﴾................... ۱۹
﴿ آهن ﴾................... ۱۹
﴿ آیه ﴾................... ۲۰
﴿ ائمه ﴾................... ۲۰
﴿ ابان ﴾................... ۲۰
﴿ ابدال ﴾................... ۲۱
﴿ ابر ﴾................... ۲۳
﴿ ابراهيم خليل ﴾................... ۲۴
﴿ ابقع ﴾................... ۲۴
﴿ اَبْلَه ﴾................... ۲۵
﴿ اَبْلَه ﴾................... ۲۵
﴿ ابليس ﴾................... ۲۶
﴿ ابن لبون ﴾................... ۲۶
﴿ ابوبكر ﴾................... ۲۷
﴿ ابوبكر و عمر ﴾................... ۲۷
﴿ ابوذر ﴾................... ۲۷
﴿ ابو شبخ ﴾................... ۲۷
﴿ ابولهب ﴾................... ۲۷
﴿ ابو مروان ﴾................... ۲۸
﴿ ابو مسلم خراسانی ﴾................... ۲۸
﴿ ابو موسى الاشعری ﴾................... ۲۸
﴿ الاحلاس ﴾................... ۲۸
﴿ احمقان ﴾................... ۲۸
﴿ اختلاف و دشمنی بین عرب و عجم ﴾................... ۲۹
﴿ اختلاف بین دو صنف از عجم ﴾................... ۲۹
﴿ اختلاف بین دو نیزه ﴾................... ۲۹
﴿ اختلاف بین شیعه ﴾................... ۲۹
﴿ الاخلاق ﴾................... ۳۰
﴿ إذن ﴾................... ۳۰
﴿ اذیت ﴾................... ۳۰
﴿ ارث در زمان حضرت ﴾................... ۳۰
﴿ ارمنیه ﴾................... ۳۰
﴿ ازرق و زریق لعنهما الله ﴾................... ۳۲
﴿ اسب ﴾................... ۳۲
﴿ اسبهای سیاه و سفید ﴾................... ۳۲
﴿ استخدام ﴾................... ۳۲
﴿ استخوان ﴾................... ۳۲
﴿ استعمال ﴾................... ۳۲
﴿ استغفار ﴾................... ۳۲
﴿ اسلام ﴾................... ۳۳
﴿ اسم حضرت حجت ﴾................... ۳۵
﴿ الاشرار ﴾................... ۳۷
﴿ الاشعری ﴾................... ۳۷
﴿ اشک ﴾................... ۳۷
﴿ اصحاب ﴾................... ۳۷
﴿ اصحاب الرأي ﴾................... ۳۷
﴿ اصحاب القائم ﴾................... ۳۸
﴿ اصحاب کهف ﴾................... ۳۸
﴿ اصحاب مهدی ﴾................... ۳۸
﴿ اصفهان ﴾................... ۷۹
﴿ اصل ﴾................... ۸۰
﴿ اصهب ﴾................... ۸۰
﴿ اطمینان ﴾................... ۸۱
﴿ افریقیه ﴾................... ۸۱
﴿ افسر ﴾................... ۸۱
﴿ اقرار ﴾................... ۸۱
﴿ اقلیم ﴾................... ۸۱
﴿ الاغ ﴾................... ۸۲
﴿ امانت ﴾................... ۸۲
﴿ اَمِتْ اَمِتْ ﴾................... ۸۲
﴿ اُمَّت ﴾................... ۸۲
﴿ امتحان ﴾................... ۸۹
﴿ امر یعنی فَرَج ﴾................... ۹۷
﴿ امر به معروف ﴾................... ۹۸
﴿ امراء ﴾................... ۱۰۱
﴿ امم و ملتها ﴾................... ۱۰۱
﴿ امنیت ﴾................... ۱۰۲
﴿ اموال ﴾................... ۱۰۲
﴿ امه ﴾................... ۱۰۲
﴿ امیرالمؤمنین ﴾................... ۱۰۲
﴿ انار ﴾................... ۱۰۳
﴿ انتظار فرج ﴾................... ۱۰۳
﴿ انتقام ﴾................... ۱۰۳
﴿ الاندر فالاندر ﴾................... ۱۰۳
﴿ اندلس ﴾................... ۱۰۳
﴿ انطاکیه ﴾................... ۱۰۳
﴿ انگشتر ﴾................... ۱۰۳
﴿ اوصاف حضرت حجت ﴾................... ۱۰۳
﴿ اول ﴾................... ۱۰۳
﴿ اولاد ﴾................... ۱۰۳
﴿ اهل بیت ﴾................... ۱۰۳
﴿ اهواز ﴾................... ۱۰۳
﴿ ایران ﴾................... ۱۰۳
﴿ ایستادن خورشید ﴾................... ۱۰۳
﴿ ايكه ﴾................... ۱۰۳
﴿ ایمان ﴾................... ۱۰۳
﴿ باب الفيل ﴾................... ۱۰۳
﴿ باد ﴾................... ۱۰۳
﴿ باران ﴾................... ۱۰۳
﴿ بازار ﴾................... ۱۰۳
﴿ باطل ﴾................... ۱۰۳
﴿ بچه‌ها در آخرالزمان ﴾................... ۱۰۳
﴿ بچه شتر ﴾................... ۱۰۳
﴿ بتها ﴾................... ۱۰۳
﴿ بحرین ﴾................... ۱۰۳
﴿ بخارا ﴾................... ۱۰۳
﴿ بدر ﴾................... ۱۰۳
﴿ بدعت ﴾................... ۱۰۳
﴿ بدن ﴾................... ۱۰۳
﴿ برآثا ﴾................... ۱۰۳
﴿ برادر ﴾................... ۱۰۳
﴿ بربر ﴾................... ۱۰۳
﴿ برگ ﴾................... ۱۰۳
﴿ بز ﴾................... ۱۰۳
﴿ بشارت ﴾................... ۱۰۳
﴿ بُصری ﴾................... ۱۰۳
﴿ بصره ﴾................... ۱۰۳
﴿ بعلبک ﴾................... ۱۰۳
﴿ بغداد ﴾................... ۱۰۳
﴿ بقية الله ﴾................... ۱۰۳
﴿ بلاء ﴾................... ۱۰۳
﴿ بلاد ﴾................... ۱۰۳
﴿ بلخ ﴾................... ۱۰۳
﴿ بناها ﴾................... ۱۰۳
﴿ بنو ابی العاص ﴾................... ۱۰۳
﴿ بنو اسرائیل ﴾................... ۱۰۳
﴿ بنو الاصفر ﴾................... ۱۰۳
﴿ بنو امیه ﴾................... ۱۰۳
﴿ بنو حفصه ﴾................... ۱۰۳
﴿ بنو الحكم بن ابی العاص ﴾................... ۱۰۳
﴿ بنو شیبه ﴾................... ۱۰۳
﴿ بنو العباس ﴾................... ۱۰۳
﴿ بنو فاطمه ﴾................... ۱۰۳
﴿ بنو قنطوراء ﴾................... ۱۰۳
﴿ بنو کاوان ﴾................... ۱۰۳
﴿ بنو کلاب ﴾................... ۱۰۳
﴿ بنو مرداس ﴾................... ۱۰۳
﴿ بنو هاشم ﴾................... ۱۰۳
﴿ بواسیر ﴾................... ۱۰۳
﴿ بهائم ﴾................... ۱۰۳
﴿ بهترین مردم در آخر زمان ﴾................... ۱۰۳
﴿ بهلول ﴾................... ۱۰۳
﴿ بیت الحرام ﴾................... ۱۰۳
﴿ بیت الحمد ﴾................... ۱۰۳
﴿ بیت المقدس ﴾................... ۱۰۳
﴿ بیداء ﴾................... ۱۰۳
﴿ بیست و چهار باران ﴾................... ۱۰۳
﴿ بیست و هفت حرف ﴾................... ۱۰۳
﴿ بیست و هفت نفر ﴾................... ۱۰۳
﴿ بیعت ﴾................... ۱۰۳
﴿ بیّنه ﴾................... ۱۰۳
﴿ بیوح ﴾................... ۱۰۳
﴿ پا برهنه ﴾................... ۱۰۳
﴿ پادشاه ﴾................... ۱۰۳
﴿ پادشاهان ﴾................... ۱۰۳
﴿ پادشاهی بچه‌ها ﴾................... ۱۰۳
﴿ پادشاهی حضرت ﴾................... ۱۰۳
﴿ پادشاهی سالانه رفته ﴾................... ۱۰۳
﴿ پانزده ﴾................... ۱۰۳
﴿ پانصد ﴾................... ۱۰۳
﴿ پدران ﴾................... ۱۰۳
﴿ پرچمها ﴾................... ۱۰۳
﴿ پرنده ﴾................... ۱۰۳
﴿ پسر ﴾................... ۱۰۳
﴿ پشم ﴾................... ۱۰۳
﴿ پل ﴾................... ۱۰۳
﴿ پلاس خانه باش ﴾................... ۱۰۳
﴿ پناه ﴾................... ۱۰۳
﴿ پنج چیز ﴾................... ۱۰۳
﴿ پنج روز ﴾................... ۱۰۳
﴿ پنج علامت ﴾................... ۱۰۳
﴿ پنج نهر ﴾................... ۱۰۳
﴿ پنج و دو ﴾................... ۱۰۳
﴿ پنج هزار ﴾................... ۱۰۳
﴿ پنجاه زن ﴾................... ۱۰۳
﴿ پنجاه نفر ﴾................... ۱۰۳
﴿ پنهان ﴾................... ۱۰۳
﴿ پوشیده برهنه ﴾................... ۱۰۳
﴿ پیر ﴾................... ۱۰۳
﴿ پیراهن حضرت حجت ﴾................... ۱۰۳
﴿ پیشوایان ﴾................... ۱۰۳
﴿ تابوت ﴾................... ۱۰۳
﴿ تاجر ﴾................... ۱۰۳
﴿ تاجرانی که به انطاکیه می‌روند ﴾................... ۱۰۳
﴿ تاراج ﴾................... ۱۰۳
﴿ تازه ﴾................... ۱۰۳
﴿ تازه جوانان ﴾................... ۱۰۳
﴿ تازیانه‌های آخرالزمان ﴾................... ۱۰۳
﴿ تبریز ﴾................... ۱۰۳
﴿ تجارت در آخرالزمان ﴾................... ۱۰۳
﴿ تحسین ﴾................... ۱۰۳
﴿ تحیت و سلام دادن مردم آخرالزمان ﴾................... ۱۰۳
﴿ تر و تازه ﴾................... ۱۰۳
﴿ ترس ﴾................... ۱۰۳
﴿ ترک ﴾................... ۱۰۳
﴿ ترمذ ﴾................... ۱۰۳
﴿ ترنجبین ﴾................... ۱۰۳
﴿ تسبيح سی و سه دانه ﴾................... ۱۰۳
﴿ تصدیق ﴾................... ۱۰۳
﴿ تعجب ﴾................... ۱۰۳
﴿ تعیین وقت ﴾................... ۱۰۳
﴿ تف ﴾................... ۱۰۳
﴿ تقسیم ﴾................... ۱۰۳
﴿ تقوى ﴾................... ۱۰۳
﴿ تکریت ﴾................... ۱۰۳
﴿ تمنای مرگ ﴾................... ۱۰۳
﴿ تمیم داری ﴾................... ۱۰۳
﴿ تنويه ﴾................... ۱۰۳
﴿ تنها می‌مانم ﴾................... ۱۰۳
﴿ توبه ﴾................... ۱۰۳
﴿ توبیخ ﴾................... ۱۰۳
﴿ تورات و انجیل ﴾................... ۱۰۳
﴿ توقیت ﴾................... ۱۰۳
﴿ توله سگ ﴾................... ۱۰۳
﴿ تیر ﴾................... ۱۰۳
﴿ ثار ﴾................... ۱۰۳
﴿ ثلث ﴾................... ۱۰۳
﴿ جابیه ﴾................... ۱۰۳
﴿ جاده ﴾................... ۱۰۳
﴿ جالب الوحش ﴾................... ۱۰۳
﴿ جان ﴾................... ۱۰۳
﴿ جاهل ﴾................... ۱۰۳
﴿ جاهلیت ﴾................... ۱۰۳
﴿ جایزه ﴾................... ۱۰۳
﴿ جبرئیل ﴾................... ۱۰۳
﴿ جدال ﴾................... ۱۰۳
﴿ جدید ﴾................... ۱۰۳
﴿ جرأت ﴾................... ۱۰۳
﴿ جرهمی ﴾................... ۱۰۳
﴿ جزیره ﴾................... ۱۰۳
﴿ جزیره بنی کاوان ﴾................... ۱۰۳
﴿ جزيرة العرب ﴾................... ۱۰۳
﴿ جسّاسه ﴾................... ۱۰۳
﴿ جسر ﴾................... ۱۰۳
﴿ جسم ﴾................... ۱۰۳
﴿ جشب ﴾................... ۱۰۳
﴿ جگر خوار ﴾................... ۱۰۳
﴿ جلاء وطن ﴾................... ۱۰۳
﴿ جماع ﴾................... ۱۰۳
﴿ جماعت ﴾................... ۱۰۳
﴿ جمعه ﴾................... ۱۰۳
﴿ جمهوری در ایران ﴾................... ۱۰۳
﴿ جميل ﴾................... ۱۰۳
﴿ جنازه ﴾................... ۱۰۳
﴿ جنگ و جهاد ﴾................... ۱۰۳
﴿ جوان ﴾................... ۱۰۳
﴿ جوجه ﴾................... ۱۰۳
﴿ الجهجاه ﴾................... ۱۰۳
﴿ جهاد ﴾................... ۱۰۳
﴿ جهل و نادانی ﴾................... ۱۰۳
﴿ جهنیه ﴾................... ۱۰۳
﴿ چراغ ﴾................... ۱۰۳
﴿ چشم ﴾................... ۱۰۳
﴿ چشم دنیا ﴾................... ۱۰۳
﴿ چشمه ﴾................... ۱۰۳
﴿ چوب ﴾................... ۱۰۳
﴿ چوپان ﴾................... ۱۰۳
﴿ چهار چیز ﴾................... ۱۰۳
﴿ چهار صد هزار ﴾................... ۱۰۳
﴿ چهار هزار ملک ﴾................... ۱۰۳
﴿ چهل خصلت ﴾................... ۱۰۳
﴿ چهل سال ﴾................... ۱۰۳
﴿ چهل مرد ﴾................... ۱۰۳
﴿ چهل و چهار ﴾................... ۱۰۳
﴿ چهل هزار زیدی ﴾................... ۱۰۳
﴿ چین ﴾................... ۱۰۳
﴿ حب دنیا ﴾................... ۱۰۳
﴿ حبشه ﴾................... ۱۰۳
﴿ حبشی ﴾................... ۱۰۳
﴿ حتمی ﴾................... ۲۰۲
﴿ حج ﴾................... ۲۰۲
﴿ حجاج ﴾................... ۲۰۲
﴿ حجاز ﴾................... ۲۰۲
﴿ حجره ﴾................... ۲۰۲
﴿ حرام و حلال ﴾................... ۲۰۲
﴿ حرث ﴾................... ۲۰۲
﴿ حرستا ﴾................... ۲۰۲
﴿ حره ﴾................... ۲۰۲
﴿ حساب ﴾................... ۲۰۲
﴿ حسنی ﴾................... ۲۰۲
﴿ حسین بن علی علیهما السلام ﴾................... ۲۰۲
﴿ حق ﴾................... ۲۰۲
﴿ حکم بن ابی العاص ﴾................... ۲۰۲
﴿ حکم ﴾................... ۲۰۲
﴿ حکومت حضرت ﴾................... ۲۰۲
﴿ حکومت ﴾................... ۲۰۲
﴿ حلب ﴾................... ۲۰۲
﴿ حلس ﴾................... ۲۰۲
﴿ حلقه ﴾................... ۲۰۲
﴿ حلوان ﴾................... ۲۰۲
﴿ حله ﴾................... ۲۰۲
﴿ حماقت ﴾................... ۲۰۲
﴿ حملِ زنی ﴾................... ۲۰۲
﴿ حمیراء ﴾................... ۲۰۲
﴿ حوأب ﴾................... ۲۰۲
﴿ حوض ﴾................... ۲۰۲
﴿ حیى بنی کلاب ﴾................... ۲۰۲
﴿ حیران ﴾................... ۲۰۲
﴿ حیرت ﴾................... ۲۰۲
﴿ حیر ه و کوفه ﴾................... ۲۰۲
﴿ خار ﴾................... ۲۰۲
﴿ خاصف النعل ﴾................... ۲۰۲
﴿ خاطب ﴾................... ۲۰۲
﴿ خالد ﴾................... ۲۰۲
﴿ خالص ﴾................... ۲۰۲
﴿ خالهای حضرت ﴾................... ۲۰۲
﴿ خانقین ﴾................... ۲۰۲
﴿ خانه ﴾................... ۲۰۲
﴿ خانه نشستن ﴾................... ۲۰۲
﴿ خانه‌های کوفه ﴾................... ۲۰۲
﴿ خبرنگار ﴾................... ۲۰۲
﴿ ختن ﴾................... ۲۰۲
﴿ خدمت ﴾................... ۲۰۲
﴿ خراسان و خراسانی ﴾................... ۲۰۲
﴿ خرّاطی ﴾................... ۲۰۲
﴿ خرما ﴾................... ۲۰۲
﴿ خرمن ﴾................... ۲۰۲
﴿ خروج ﴾................... ۲۰۲
﴿ خروج کنندگان ﴾................... ۲۰۲
﴿ خروس ﴾................... ۲۰۲
﴿ خسف ﴾................... ۲۰۲
﴿ خسوف ﴾................... ۲۰۲
﴿ خشن ﴾................... ۲۰۲
﴿ خصلت ﴾................... ۲۰۲
﴿ خصومات ﴾................... ۲۰۲
﴿ خصیان ﴾................... ۲۰۲
﴿ خضر علیه السلام ﴾................... ۲۰۲
﴿ خطباء ﴾................... ۲۰۲
﴿ خلافت ﴾................... ۲۰۲
﴿ خلیفه ﴾................... ۲۰۲
﴿ خلیل ﴾................... ۲۰۲
﴿ خمر ﴾................... ۲۰۲
﴿ خنازیر ﴾................... ۲۰۲
﴿ خنزیر ﴾................... ۲۰۲
﴿ خواب ﴾................... ۲۰۲
﴿ خوارج ﴾................... ۲۰۲
﴿ خوارزم ﴾................... ۲۰۲
﴿ خوراک ﴾................... ۲۰۲
﴿ خورشید و ماه ﴾................... ۲۰۲
﴿ خون ﴾................... ۲۰۲
﴿ خیر و خوبی ﴾................... ۲۰۲
﴿ خیمه ﴾................... ۲۰۲
﴿ دابة الارض ﴾................... ۲۰۲
﴿ دار أبجرد ﴾................... ۲۰۲
﴿ دامغان ﴾................... ۲۰۲
﴿ داود علیه السلام ﴾................... ۲۰۲
﴿ دجال ﴾................... ۲۰۲
﴿ دجله ﴾................... ۲۰۲
﴿ دختر عمو ﴾................... ۲۰۲
﴿ درخت غضاء ﴾................... ۲۰۲
﴿ درسهای باطل ﴾................... ۲۰۲
﴿ درندگان ﴾................... ۲۰۲
﴿ دروغگویان ﴾................... ۲۰۲
﴿ درهم ﴾................... ۲۰۲
﴿ دستکره ﴾................... ۲۰۲
﴿ دستی ﴾................... ۲۰۲
﴿ دشمن ﴾................... ۲۰۲
﴿ دعاء ﴾................... ۲۰۲
﴿ دعاء الغريق ﴾................... ۲۰۲
﴿ دعوة نبيكم فی آخر الزمان ﴾................... ۲۰۲
﴿ دلها ﴾................... ۲۰۲
﴿ دمرو ﴾................... ۲۰۲
﴿ دمشق ﴾................... ۲۰۲
﴿ دندان ﴾................... ۲۰۲
﴿ دنیا ﴾................... ۲۰۲
﴿ دو ﴾................... ۲۰۲
﴿ دوازده پرچم ﴾................... ۲۰۲
﴿ دوازده امام عادل ﴾................... ۲۰۲
﴿ دوازده خلیفه ﴾................... ۲۰۲
﴿ دوازده میل ﴾................... ۲۰۲
﴿ دوازده نفر از بنی هاشم ادعای امامت کنند ﴾................... ۲۰۲
﴿ دوازده نفر قیام کنند و همه بگویند ما او را دیدیم ﴾................... ۲۰۲
﴿ دوازده هزار زره ﴾................... ۲۰۲
﴿ دو ثلث ﴾................... ۲۰۲
﴿ دوچرخه و موتور ﴾................... ۲۰۲
﴿ دود ﴾................... ۲۰۲
﴿ دو علامت ﴾................... ۲۰۲
﴿ دو کتاب ﴾................... ۲۰۲
﴿ دولت ﴾................... ۲۰۲
﴿ دو نفر ﴾................... ۲۰۲
﴿ ده خصلت ﴾................... ۲۰۲
﴿ ده علامت ﴾................... ۲۰۲
﴿ ده نشینی ﴾................... ۲۰۲
﴿ ده هزار ﴾................... ۲۰۲
﴿ ده یک ﴾................... ۲۰۲
﴿ دیدی ﴾................... ۲۰۲
﴿ دیلم ﴾................... ۲۰۲
﴿ دیوار مسجد کوفه ﴾................... ۲۰۲
﴿ دیوانه ﴾................... ۲۰۲
﴿ دیوانگی ﴾................... ۲۰۲
﴿ دین ﴾................... ۲۰۲
﴿ ذریه ﴾................... ۲۰۲
﴿ ذعلبه ﴾................... ۲۰۲
﴿ ذلیل ﴾................... ۲۰۲
﴿ ذوالحجه ﴾................... ۲۰۲
﴿ ذوالسویقتین ﴾................... ۲۰۲
﴿ ذو طوى ﴾................... ۲۰۲
﴿ ذوالقعده ﴾................... ۲۰۲
﴿ راضی ﴾................... ۲۰۲
﴿ رافضه می‌گویند ﴾................... ۲۰۲
﴿ راه ﴾................... ۲۰۲
﴿ راهب ﴾................... ۲۰۲
﴿ رأی و قیاس ﴾................... ۲۰۲
﴿ رئیس ﴾................... ۲۰۲
﴿ رِبا ﴾................... ۲۰۲
﴿ ربیع ﴾................... ۲۰۲
﴿ رجب ﴾................... ۲۰۲
﴿ رجفه ﴾................... ۲۰۲
﴿ رحبهٔ کوفه ﴾................... ۲۰۲
﴿ رحم ﴾................... ۲۰۲
﴿ رستاق ﴾................... ۲۰۲
﴿ رستقآباد ﴾................... ۲۰۲
﴿ رشوه خواری ﴾................... ۲۰۲
﴿ رضوی ﴾................... ۲۰۲
﴿ رعب ﴾................... ۲۰۲
﴿ رعیت ﴾................... ۲۰۲
﴿ رفتار حضرت ﴾................... ۲۰۲
﴿ رقاصه ﴾................... ۲۰۲
﴿ رکود خورشید ﴾................... ۲۰۲
﴿ رمضان ﴾................... ۲۰۲
﴿ رمله ﴾................... ۲۰۲
﴿ رنگ ﴾................... ۲۰۲
﴿ رود نیل ﴾................... ۲۰۲
﴿ روز قیام حضرت ﴾................... ۲۰۲
﴿ روزنامه‌ها ﴾................... ۲۰۲
﴿ روستا ﴾................... ۲۰۲
﴿ روش حضرت ﴾................... ۲۰۲
﴿ روم ﴾................... ۲۰۲
﴿ رومیه ﴾................... ۲۰۲
﴿ رویبضه ﴾................... ۲۰۲
﴿ ری ﴾................... ۲۰۲
﴿ ریح ﴾................... ۲۰۲
﴿ ریگ باران ﴾................... ۲۰۲
﴿ زانو بند ﴾................... ۲۰۲
﴿ زبان ﴾................... ۲۰۲
﴿ زراعت ﴾................... ۲۰۲
﴿ زره ﴾................... ۲۰۲
﴿ زکات ﴾................... ۲۰۲
﴿ زکام ﴾................... ۲۰۲
﴿ زکریا بن آدم ﴾................... ۲۰۲
﴿ زلزله ﴾................... ۲۰۲
﴿ زمان ﴾................... ۲۰۲
﴿ زمستان ﴾................... ۲۰۲
﴿ زمین ﴾................... ۲۰۲
﴿ زن ﴾................... ۲۰۲
﴿ زنا ﴾................... ۲۰۲
﴿ زنادقه ﴾................... ۲۰۲
﴿ زنبور ﴾................... ۲۰۲
﴿ زنبیل ﴾................... ۲۰۲
﴿ زنده شدن مردگان ﴾................... ۲۰۲
﴿ زندگی حضرت حجت ﴾................... ۲۰۲
﴿ زندیق ﴾................... ۲۰۲
﴿ زنگیان ﴾................... ۲۰۲
﴿ زنهای آخر الزمان ﴾................... ۲۰۲
﴿ زنهای بنی هاشم ﴾................... ۳۵۷
﴿ زوراء ﴾................... ۳۵۷
﴿ زید بن علی بن الحسین علیهما السلام ﴾................... ۳۶۱
﴿ زیدیّه ﴾................... ۳۶۱
﴿ زیرک ﴾................... ۳۶۲
﴿ زین ﴾................... ۳۶۳
﴿ سائل ﴾................... ۳۶۳
﴿ ساختمانهای آخر الزمان ﴾................... ۳۶۴
﴿ سادات ﴾................... ۳۶۴
﴿ ساعت ظهور و قیام قائم آل محمد علیهم السلام ﴾................... ۳۶۴
﴿ ساکت ﴾................... ۳۹۱
﴿ ساکن باش ﴾................... ۳۹۱
﴿ سال ﴾................... ۳۹۲
﴿ سالهای فریبنده ﴾................... ۳۹۲
﴿ سایه ﴾................... ۳۹۴
﴿ سایه‌بان ﴾................... ۳۹۴
﴿ سؤال ﴾................... ۳۹۴
﴿ سباع ﴾................... ۳۹۴
﴿ سبب غیبت حضرت ﴾................... ۳۹۴
﴿ سبب مرگ حضرت ﴾................... ۳۹۶
﴿ سبطه ﴾................... ۳۹۷
﴿ ستاره ﴾................... ۳۹۷
﴿ ستم ﴾................... ۳۹۸
﴿ سجستان ﴾................... ۳۹۹
﴿ سخن ﴾................... ۳۹۹
﴿ سخن گفتن حیوان و غیره با انسان ﴾................... ۳۹۹
﴿ سد ﴾................... ۴۰۰
﴿ سر ﴾................... ۴۰۱
﴿ سراندیب ﴾................... ۴۰۱
﴿ سر جنبانی نباشد ﴾................... ۴۰۱
﴿ سرخس ﴾................... ۴۰۱
﴿ سرخی ﴾................... ۴۰۲
﴿ سر شیعه ﴾................... ۴۰۲
﴿ سرمه ﴾................... ۴۰۲
﴿ سعادت ﴾................... ۴۰۲
﴿ سعید بن صالح ﴾................... ۴۰۲
﴿ سفهاء ﴾................... ۴۰۳
﴿ سفیانی ﴾................... ۴۰۴
﴿ سقارون ﴾................... ۴۲۳
﴿ سقف ﴾................... ۴۲۳
﴿ سگ ﴾................... ۴۲۴
﴿ سگ بنا شد عوعو و پارس نکند در شکمش عوعو کردند ﴾................... ۴۲۴
﴿ سکوت ﴾................... ۴۲۵
﴿ سکه ﴾................... ۴۲۸
﴿ سلام ﴾................... ۴۲۸
﴿ سلطان و سلاطین ﴾................... ۴۲۸
﴿ سلطان بنی العباس ﴾................... ۴۳۲
﴿ سلطنت ﴾................... ۴۳۲
﴿ سلمان ﴾................... ۴۳۲
﴿ سلیمان بن داود ﴾................... ۴۳۲
﴿ سمرقند ﴾................... ۴۳۲
﴿ سنگ موسی ﴾................... ۴۳۳
﴿ سنگباران ﴾................... ۴۳۳
﴿ سن ﴾................... ۴۳۴
﴿ سنّت ﴾................... ۴۳۴
﴿ سوزانیدن ﴾................... ۴۳۵
﴿ سه پرچم ﴾................... ۴۳۵
﴿ سه چیز ﴾................... ۴۳۵
﴿ سه هزار از قریش را گردن زند ﴾................... ۴۳۷
﴿ سهله ﴾................... ۴۳۷
﴿ سی نفر دروغ‌گو ﴾................... ۴۳۸
﴿ سی نفر همیشه با حضرت حجت هستند ﴾................... ۴۳۹
﴿ سیاست ﴾................... ۴۳۹
﴿ سیاه ﴾................... ۴۳۹
﴿ سیره و روش حضرت حجت ﴾................... ۴۳۹
﴿ سیزده ﴾................... ۴۴۲
﴿ سیصد و سیزده نفر ﴾................... ۴۴۲
﴿ سینه و صورت ﴾................... ۴۴۴
﴿ شاخ ﴾................... ۴۴۵
﴿ شام ﴾................... ۴۴۵
﴿ شانزده هزار ﴾................... ۴۴۷
﴿ شانه ﴾................... ۴۴۸
﴿ شب و روز ﴾................... ۴۴۸
﴿ شباهت ﴾................... ۴۴۸
﴿ شبیه ﴾................... ۴۴۸
﴿ شتر ﴾................... ۴۴۸
﴿ شدت ﴾................... ۴۴۹
﴿ شذاذ ﴾................... ۴۴۹
﴿ شر ﴾................... ۴۴۹
﴿ شرار ﴾................... ۴۵۰
﴿ شرور ﴾................... ۴۵۰
﴿ شش ﴾................... ۴۵۰
﴿ شش چیز پیش از ظهور... ﴾................... ۴۵۰
﴿ ششصد هزار ﴾................... ۴۵۱
﴿ شصت نفر دروغگو ﴾................... ۴۵۲
﴿ شعار ﴾................... ۴۵۲
﴿ شعراء ﴾................... ۴۵۳
﴿ شعیب بن صالح ﴾................... ۴۵۳
﴿ شمائل حضرت حجت ﴾................... ۴۵۴
﴿ شمشیر ﴾................... ۴۶۳
﴿ شوال ﴾................... ۴۶۵
﴿ شوری ﴾................... ۴۶۵
﴿ شهداء ﴾................... ۴۶۶
﴿ شهر ﴾................... ۴۶۷
﴿ شهر اشعری ﴾................... ۴۶۷
﴿ شهر رمضان ﴾................... ۴۶۷
﴿ شهید ﴾................... ۴۷۰
﴿ شیاطین ﴾................... ۴۷۰
﴿ شیح ﴾................... ۴۷۱
﴿ شیخ فضل الله نوری ﴾................... ۴۷۱
﴿ شیر ﴾................... ۴۷۱
﴿ شیشه ﴾................... ۴۷۲
﴿ شیصبانی ﴾................... ۴۷۲
﴿ شیعه ﴾................... ۴۷۲
﴿ شیلا ﴾................... ۴۸۱

«المقدمة»
الحمد لله ربّ العالمين، وصلّى الله على محمّد و آله الطّاهرين ولعنة الله على أعدائهم أجمعين
وبعد؛ چنین گوید این حقیر بی بضاعت محمود بن سید مهدی موسوی دهسرخی اصفهانی غفر الله ذنوبهما که چون از پاکنویس کتاب (مفتاح الكتب الأربعة) که (۳۸) جلد شده و (۲۹) جزء آن تاکنون چاپ شده و باقی اجزاء بواسطه کم بود کاغذ بتأخیر افتاده فارغ و مشغول استدراکات آن شدم بسیار حالت خستگی به من روی داد که قادر بر نوشتن نبودم برای تنوع و رفع خستگی بخاطرِ فاتر رسید که کتابی درباره علامات آخر الزمان بنویسم.
و البته همه یا اکثر می دانند که در این موضوع کُتُب بسیاری نوشته شده بعضی عربی بعضی فارسی بعضی ترکی بعضی هندی بعضی مفصل بعضی مختصر، ولی آنچه نوشته نشده یا بنظر قاصر نرسیده آن است که کتابی در این موضوع بترتیب حروف نوشته نشده، لذا در نظر گرفتم اخبار و آثاری که از طرق شیعه و سنی رسیده جمع آوری و بترتیب حروف بنویسم شاید بی فایده نباشد، و بحمدالله بعد از دو سال زحمت بمقصود رسیدم و امیدوارم مورد پسند دوستان ولی عصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف) گردد.
و اگر این ناچیز را قیمتی یا اهلیتی بود هدیه آن حضرت می نمودم، ولی خدا می داند که این خدمت در مقابل حقوق آن جناب روحی فداه بسیار بسیار بی ارزش است، لذا خجالت می کشم که عرض کنم «یا أیها الْعَزِيزُ مَسَّنا وَ أَهْلَنَا

الضُّرُّ وَ جِئْنا بِبِضاعَةٍ مزجاۃ فَاوفِ لَنَا الْكَيْلَ وَ تَصَدَّقْ عَلَيْنا إِنَّ اللَّهَ يَجْزِي الْمُتَصَدِّقِينَ» مگر آنکه از فضل و کرمش گدائی را در خانه خود ببیند و دست خالیش برنگرداند، و نامیدم آن را به (يأتي على الناس زمانَ من سأل الناس عاش ومَن سكت مات) یعنی بیاید بر مردم زمانی که هرکس سؤال کند زندگی نماید و هرکس ساکت باشد بمیرد. در (زمان) حدیث (۵۲) با مصدرش ذکر کرده ام.
و ناچار باید اموری قبل از دخول در مطلب تذکر داده شود.
اول آنکه در هر موضوعی مثل پرچم، حسنی، خراسانی، دجال، سفیانی، قائم، مهدی، يأجوج و مأجوج، و غیره به بعض اخبار وارده اکتفا شده، چون ذکر تمام اخبار اولاً از عهده مثل حقير خارج بود و ثانیاً کتاب بسیار بزرگ می شد، و ثالثا خواننده را خسته می کرد.
دوم آنکه ما در ترجمه آزاد نبوده ایم مجبور بوده ایم حتی المقدور معنای تحت اللفظی را مراعات کنیم و از طرفی هم بعضی جاها بدون کم و زیاد کردن معنای تحت اللفظی درست نبوده لذا بعضی جاها کم و زیاد شده تقدیم و تأخیر شده ترجمه به معنا شده و اشکالی هم ندارد، بدلیل حدیثی که در کافی ج ۱ ص ۵۱ محمد بن مسلم می گوید خدمت امام صادق (علیه السلام) عرض کردم من حديث را از شما می شنوم پس کم و زیاد می کنم؟ حضرت فرمود اگر معنای آن را اراده کرده ای عیبی ندارد. ما هم غرضی از کم و زیاد کردن یا تقدیم و تأخیر نمودن جز وضوح معنا نداشته ایم.
سوم آنکه اهل فن می دانند ترجمه اخبار خصوص برای کسی که اهل لسان نیست و مایه علمی هم ندارد بسیار مشکل است پس اگر نقصی در ترجمه دیدید خورده گیری نکنید و با قلم عفوِ خود اصلاح کنید جزاكم الله خيرا.
چهارم آنکه در بعضی جاها ما ارجاع به ماقبل یا به مابعد داده ایم مثلا

گفته ایم (يأتي على الناس زمان الخ) در زمان حدیثِ ۵۲ خواهد آمد یا گذشت. ممکن است در اثنای تأليف عدد ارقام کم و زیاد شده باشد شما دو یا سه حدیث ماقبل یا مابعد را ملاحظه فرمائید که به مطلوب خواهید رسید انشاء الله.
پنجم آنکه ما از بعضى تطبيقات صرفنظر کردیم چون واقع امر دست ما نیست شاید چیزی که امروز بنظر ما محال می اید فردا برای همه روشن شود مثلا در (کوه) خواهد آمد که در حدیث می فرماید ساعت ظهور نباشد مگر بعد از آنکه کوهها حرکت کنند بعض بزرگان در کتاب خود حرکت کوه را معنی کرده که بواسطه تونل و خط آهن جابجا می شود و حال آنکه در همین سال جاری که سنه ۱۶۰۷ هجری و سنه ۱۳۹۹ شمسی است در فاصله دو سه ماه در دو جاکوه حرکت کرد یکی در حوالی فارس و دیگر در حوالی قوچان و ما در (کوه) با شواهدی ذکر کردیم مراجعه شود یا بعضی (بنو قنطوراء) را معنی کرده اند به افرنج یعنی فرنگ و حال آنکه بنو قنطوراء همان ترکهائی بودند که همراه هلاکوخان به بغداد ریختند و حکومت بني العباس را منهدم ساختند.
یا (كاسياتٌ عارياتٌ)(۱) را بعضی متناقض پنداشتند و تأویل به کاشفاتٌ عارياتٌ نموده اند و حال آنکه در این زمان مصداقش مثل روز روشن است.
یا بعضی حدیثی را که فرموده خداوند به اصحاب مهدی (علیه السلام) چنان قوت بینائی و شنوائی بدهد که هر کس در مشرق است ببیند و بشنود او را که در مغرب است تطبیق با تلویزیون کرده و غافل از اینکه این مخترعات از کفار است و شان امام زمان و اصحابش اجل از آن است که با آلت دشمن کاری انجام دهند.
یا در حدیث دارد که زراره از امام صادق (علیه السلام) سؤال کرد که آیا نداء حق است؟ حضرت فرمود بلی والله حق است و آن نداء را هر گروهی به زبان خود بشنود (فارس به فارسی و عرب به عربی و ترک به ترکی) معنی کرده که بشر به
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- یعنی زنها در آخر زمان پوشیده و برهنه اند.

کره ماه می رود و حال آنکه مراد از نداء صدای آسمانیست که در بسیاری از اخبار دارد که صدای جبرئیل است نه بشر به کره ماه برود و ربطی بهم ندارد.
یا در حدیث دارد که در فرات کوهی از طلا و نقره نمایان شود مردم همدیگر را بواسطه آن بکشند و از هر صد نفر نود و نه نفر کشته شوند بعضی تطبیق با نفت کرده اند مثل اینکه امام عاجز بوده که بفرماید چیزی نمایان شود که آن را نفت گویند و هكذا تطبيقاتی که شده اکثراً غلط بوده.
یا بعضی در کتاب خود نوشته اند وقتی حضرت حجت (علیه السلام) به کوفه بیاید شانزده هزار از فقهاء را بین کربلا و نجف بکشد، و بعضی از منبریها روی منبراین قصه را نقل می کنند و کسانی که پای منبر نشسته با گوشه چشم به علماء نگاه غضب الود کرده حرف می زنند و حال آنکه در زمان حضرت حجت (علیه السلام) سفیانی کوفه و نجف را قتل عام کرده کسی از شیعیان باقی نمانده چه رسد به شانزده هزار فقیه و منشأ اشتباه را در قائم حدیثِ ۹۹ نقل کردیم که ایشان شانزده هزار بتریه هستند از فرقه زیدیه اند که چهل هزار در لشکر حسنی هستند و ایمان نمی آورند و ایشان را به امر حضرت بکشند این شانزده هزار را امام می فرماید فقهاء در دین هستند آن وقت خیال شده اینها از فقهاء شیعه هستند و غافل از اینکه اینطور نیست.
لذا حقیر از این طور استنباطات احتراز کردم خداوند همه را به راه راست بدارد.
ششم آنکه این اخباری که در این کتاب ذکر می شود آنچه را از کتب اربعه نقل شده معتبر و حجت است و آنچه از غیر کتب اربعه ذکر شده اگر از اخبار غیبیه است و واقع شده مثل قضایای بني العباس و پرچمهای سیاه که از طرف خراسان آمده و نحو اینها پس کلامی در آن نیست که صحیح بوده و آنچه هنوز نشده مثل آمدن سفیانی و دجال و صیحه آسمانی و غیر از اینها از چیزهائی که

خبر داده اند می شود احتمال صدق و کذب در آن می رود اگر واقع شد فيها والا ما ضامن نیستیم بلکه ناقل هستیم.
اگرچه عقیده شخص حقیر آن است که ید جعل در اخبار غیبیه تصور ندارد فافهم.
هفتم آنکه علاماتی که در این کتاب ذکر شده بعضی از علائمِ حتمی است و بعضی از علائم غیر حتمی یعنی ممکن است واقع بشود و ممکن است واقع نشود.
و نیز بعض علامتها گذشته و بعضی هنوز نیامده آنچه گذشته بسیار است مثل حکومت بنی امیه و بني العباس و از بین رفتن ایشان، و مثل پوشیدن زن لباس مرد و پوشیدن مرد لباس زن، و اکتفا کردن مردها به مردها و زنها به زنها، و شرکت کردن زنها در تجارت و گرفتن مجالس برای خود مثل مردها، و منبر رفتن زنها و بچه ها و احترام نکردن بچه ها از بزرگان و رحم نکردن بزرگان بر بچه ها، و علنی شدن قمار و شرب خمر و غیر ذلک.
و آنچه که نشده و هنوز نیامده و حتمی است باید واقع شود مثل سفیانی که از شام باید خروج کند و هشت و یا نه و یا سیزده و یا هیجده ماه سلطنت کند ولی در اکثر روایات نه ماه ذکر شده، و خسف بیداء یعنی فرو رفتن لشکر سفیانی به زمین در بین مکه و مدینه، و کشته شدن نفس زکیه بین رکن و مقام که در مسجد الحرام است، و خروج یمنی، و صیحه آسمانی اینها حتماً باید بشود و امیدواریم نزدیک باشد.
و آنچه که نیامده و حتمی هم نیست مثل دجال، و نمایان شدن آتش از طرف مشرق، و سنگباران شدن، و مسخ شدن، و الى غير ذلک احتمال می رود واقع شود و احتمال هم می دهد واقع نشود.
هشتم آنکه در بسیاری از روایات سؤال از فرج شده و در جواب فرموده اند در سال فلان فَرَج شما می رسد یا نزدیک است و البته باید دانسته شود که فَرَج بر

چند قسم است یکی آنکه فَرَج، فَرَجِ شخصی است ممکن است بمیرد و از گرفتاریهای دنیا راحت شود. دوم فَرَج یک طائفه مراد است مثلا در شهری یا مملکتی یک دسته گرفتار حکومتهای ظالم هستند به رفتن آن ظالم برای آن دسته فرجی است. سوم فرج مختص به شیعه هست، و آن انتظار فَرَج است، چهارم فَرَج تمام بشر است که فرج کلی باشد و آن منحصر به آمدنِ قائم آل محمد (صلّی الله و علیه و آله) می باشد که تمام جهانیان منتظر یک مصلح کلی هستند و امیدواریم بزودی به مقصود برسند.
نهم آنکه این کتاب برای شیعه اثنی عشریه است که آنها هم سیزده فرقه هستند و در فرقه خواهد آمد برای یک دسته ایشان است لذا از ذکر ادله اثبات بودن مهدی موعود و ذکر نسب و حسب و پدر و مادر و غیره صرفنظر شد چون شیعه اثنی عشریه بی غل و غش شکی در وجود شریف و حسب و نسبش ندارند و نیز از ذکر معمّرین و ذکر کسانی که در غیبت صغری یا کبری خدمتش رسیده اند خودداری شد و هرکس طالب است به کتاب شریف نجم الثاقب مرحوم حاجی نوری قدس سره مراجعه کند. چون حقیر بنا داشته ام روایات را نقل کنم نه قصص و حكايات.
دهم «وتِلكَ عَشَرَهٌ كَامِلَهٌ» به آنکه حقیر راضی نیستم کسی از این کتاب چیزی نقل کند مگر آنکه اسم کتاب را ببرد چنانچه خود حقیر از هر کتابی استفاده کرده ام اسم آن کتاب یا مؤلفش را ذکر کرده ام تا دزدی نشود والله على ما نقول وكيل.

«آب»
در غیبت نعمانی ص ۳۱۹ روایت کند که چون حضرت حجت قیام کند به اطراف زمین مردی بفرستد - تا آنجا که فرمود - لشکری هم به قسطنطنیه بفرستد چون لشکر به خلیج برسند چیزی بر پاهای خود بنویسند و از روی آب عبور کنند چون رومیها این را ببینند بگویند اینها یاران او هستند روی آب راه می روند چه رسد به خود او پس دروازه ها را به روی ایشان باز کنند و ایشان داخل شوند و به آنچه بخواهند حکم کنند.
«آب دهن»
در غیبت نعمانی ص۲۰۶ از حسین یا حسن بن علی (علیها السلام) روایت کند که فرمود نمی بوده باشد امری را که انتظارش می کشید مگر وقتی که شما از همدیگر برائت و بیزاری جوئید و آب دهن به روی هم بیندازید. الحديث.
و در حدیث دیگر از حضرت صادق (علیه السلام) روایت کند که فرمود نبوده باشد امری را که می خواهید (ظهور حضرت حجت) مگر وقتی که آب دهن به صورت یکدیگر بیندازید و همدیگر را لعن کنید و همدیگر را دروغگو نام گذارید.
«آبادان»
در کنز العمال ج ۱۴ ص ۶۱۳ در ذیل حدیث که امیرالمؤمنین (علیه السلام) علامات خروج دجال را ذکر می فرماید فرمود در آن هنگام بهترین جاها عبادان (یعنی آبادان) است که خواب در آن مثل جهاد در راه خدا است و آن اول بقعه ایست که

ایمان به عیسی (علیه السلام) آورده و بیاید البته بر مرم زمانی که هر کس بگوید ای کاش من کاهی بودم در خشتی از خانه های عبادان، الخبر.
البته کسی نگوید در زمان ما که ۱۴۰۷ هجریست آبادانی نمانده چون این خبر از پیغمبر و هزار و چهارصد سال قبل تقریبا رسیده و از اخبار غیبی است و تا صد سال قبل هم آبادان چندان اسمی نداشت ولی در اواخر نفت که درآمد مرکز پول و عیش و نوش شد و همه آرزوی آنجا را داشتند)
«آبه»
و در مراصد گوید از دهات اصفهان است و بعضی گویند از ساوه است و شهری است در افريقيه.
مؤلف گوید از روایتی که بعداً ذکر می شود معلوم می شود آبه از توابع قم است.
و در بحار ج ۶۰ ص۲۲۸ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود چون مرا به آسمان بردند مرورم به زمین سفید مثل کافور افتاد از آن بوی خوشی به مشامم رسید به جبرئیل گفتم این چه بقعه ایست؟ گفت به آن ( آبه) می گویند من رسالت تو و ولایت ذریه ات را به ایشان عرضه داشتم پس قبول کردند، و بدرستیكه خداوند از آنجا مردانی را خلق کند که شما و ذریه شما را دوست داشته باشند، پس خدا بر آن و اهلش مبارک کند.
در کافی ج ۱ ص ۵۲۳ روایت کند که مردی از اهل آبه چیزی را حمل کرد که (به ناحیه مقدسه) برساند شمشیری را در آبه فراموش کرد پس آنچه با او بود فرستاد حضرت به او نوشت چیست خبر شمشیری که فراموش کردی.
و در بحار ج ۶۰ ص ۲۳۱ از عیون نقل کند که راوی گفت شنیدم علی بن محمد عسکری (علیه السلام) می فرمود اهل قم و اهل آبه آمرزیده شده اند برای زیارت کردن ایشان جدم علی ابن موسی الرضا (علیه السلام) را در طوس، آگاه باشید هرکس

زیارت کند او را و در راه یک قطره باران به او برسد خداوند حرام می کند جسدش را بر آتش.
«آتش»
باقی نماید در زمین معبودی جز خدا مگر آنکه آتش در آنها افتد و بسوزند در قائم حدیث ۲۸ خواهد آمد.
(۱) در ملاحم سید بن طاووس ص ۸۸ باب ۱۹۹ از کعب، روایت کند که آتشی در یمن خارج شود که مردم را سوق به شام دهد. صبح کند هر وقت ایشان صبح کنند و راحت کند هر وقت ایشان راحت کنند، و سیر کند هر وقت ایشان سیر کنند و از روشنی آن گردن شتران در بصری(۱) روشنی دهد. پس این را هر وقت شنیدید بسوی شام بروید.
(۲) در حدیث دیگر ص ۸۹ فرمود آتشی از حجاز خارج شود که گردن شتران در بصری از روشنی آن دیده شود.
(۳) و در حدیث دیگر از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود آتشی از عدن ایشان را جمع کند با بوزینه و خوک، بخوابد هرجا ایشان بخوابند و استراحت کند هرجا ایشان استراحت کنند و برای آن باشد هرچه از ایشان ساقط می شود.
(۴) در حدیث دیگر ص ۸۹ فرمود آتش و دودی در مشرق چهل شب بوده باشد.
(۵) در ملاحم سید ص ۱۶۰ باب ۹ در ضمن حدیثی دارد که هر وقت عمود آتشی در آسمان از طرف مشرق دیدی طلوع کرد، طعام يکسال رابرای اهل بیتت آماده کن.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- بصری قصبه ایست در شام. (معجم البلدان)

(۶) و در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۴۲ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) و ملاحم ص ۱۵۸ روایت کند که خارج شود آتشی از (حبس سیل)(۱) که سیر کندی داشته باشد شب مخفی باشد و در روز سیر کند صبح و عصر می رود، بعضی به مردم بگویند ای مردم آتش صبح حرکت کرد شما هم حرکت کنید، و استراحت نمود شما هم استراحت کنید، و هرکه را آتش رسد، او را خواهد خورد.
(۷) و در مستدرک ص ۴۴۳ در ذیل حدیثی دارد که حضرت رسول (صلّی الله و علیه و آله) از مردی سؤال کرد که اهل کجا هستی؟ عرض کرد (بحبس سیل) حضرت فرمود اهل بیت خود را از آنجا دور کن چون آتشی از آنجا خارج شود که از روشنی آن گردن شتران در بصری دیده شود.
(۸) و در مستدرک ج ۴ ص ۴۴۳ و بخاری کتاب فتن ص ۱۸۲ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که ساعت (ظهور) بر پا نشود تا اینکه آتشی از زمین حجاز خارج شود که در بصری گردن شتران روشنی دهد.
(۹) و در ملاحم ص ۸۹ دارد که آتشی از عدن خارج شود که مردم و چهارپایان و پرندگان و دارندگان را سوق دهد به بصری (که قریه ایست در شام) و چهل سال اقامت داشته باشد. الخبر.
(۱۰) و در ملاحم ص ۱۵۳ از رسول خدا وروایت کند که بر پا نشود ساعت تا اینکه آتشی در حجاز ظاهر گردد که از روشنی آن گردن شتران در بصری (قریه ایست در شام) دیده شود.
(۱۱) و در ملاحم ص ۱۵۹ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که بر پا نشود ساعت (ظهور) تا اینکه آتشی از رومان (۲) برانگیخته شود بطوریکه گردن شتران در بصری روشنی دهد.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- اسم مکانی است. و در معجم گوید حبس کوهی است برای بنی قره.
۲- در منتهی الارب گوید رومان اسم موضعیست.

(۱۲) و در غیبت نعمانی ص ۱۹۴ و ص۲۶۳ از حضرت صادق (علیه السلام) روایت کند که ناچار است برای آتش از آذربیجان که هیچ چیزی مقابله آن نتواند و چون آن زمان را دیدید بوده باشید پلاسی از پلاسهای خانه خود. الحديث.
(۱۳) و در غیبت نعمانی ص۲۵۳ و البرهان متقی ص ۱۰۹ از حضرت باقر (علیه السلام) روایت کند که چون آتشی از طرف مشرق دیدید که سرخ یا زرد رنگ است سه و یا هفت روز طلوع کرد پس متوقع فرج آل محمد باشید. الحديث.
(۱۶) و در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۴۲ رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) در ذیل حدیثی فرمود ای کاش می دانستم کی آتش از کوه وراق(۱) خارج می شود که روشنائی دهد گردن شتران بختی در بصری را (۲).الحديث.
(۱۵) در کنز العمال ج ۱۴ ص ۳۴۵ روایت کند که قصد و اراده کند شما را آتشی که امروز خاموش است، در بیابانی که آن را برهوت گویند فرو گیرد مردم را در آن عذابیست دردناک، جان و مال مردم را بخورد. دنیا را در مدت هشت روز دور زند، مثل ابر و باد پرواز کند، حرارتش (در شب) سخت تر است از حرارتش در روز و برای آن در بین آسمان و زمین غرش تندی است مثل رعد قاصف (تند غرنده) و آن به سر خلائق نزدیکتر است از عرش. گفته شد یا رسول الله (صلّی الله و علیه و آله) آیا این برای مؤمنین و مؤمنات آن روز سالم است (یعنی ضرری برای ایشان ندارد) فرمود آن روز مؤمنین و مؤمنات کجایند؟ ایشان شرورترند از خران، در بین راه مثل حیوانات با هم جماع می کنند و کسی نیست که به ایشان بگوید بس است بس است. (بعضی ممکن است از این حدیث استفاده کنند که اشاره به طیاره و هواپیما است)
(۱۹) در البرهان ص ۱۰۹ حضرت امام حسین (علیه السلام) روایت کند که چون ببینید علامتی از آسمان که آن آتشی است بزرگ از طرف مشرق در شب طلوع می کند
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- (۱ و ۲) اسم موضعی است.
۲- (۱ و ۲) اسم موضعی است.

پس آن وقت فرج مردم است و آن آمدن حضرت مهدی (علیه السلام) است.
آتش بدون دود حاجیان را فرا گیرد الخ در شهر رمضان حدیث ۱۱ خواهدآمد.
(۱۷) در غیبت نعمانی ص ۲۶۷ از امام صادق (علیه السلام) روایت کند که فرمود چون علامتی در آسمان بینید و آن آتش بزرگی است از طرف مشرق چند شب طلوع می کند پس آن وقت است فرج مردم و این کمی پیش از قیام قائم (علیه السلام) است.
(۱۸) در ارشاد مفید ص ۳۶۱ از امام صادق (علیه السلام) روایت کند که فرمود زجر می شوند مردم قبل از قیام قائم (علیه السلام) از معاصی و کارهای زشت خود به آتشی که در آسمان ظاهر می شود و سرخی که همه آسمان را می پوشاند و خسف و فرورفتن در بغداد و خسفی در شهر بصره و خونهائی که در آن ریخته می شود و خرابی خانه های آن و فانی شدن اهل آن و شامل شدن اهل عراق را ترسی که هیچ قرار نداشته باشند.
در آن روز هرکس متمسک به دینش باشد مثل کسی است که آتش در دست داشته باشد. در زمان حدیث ۴۰ خواهد آمد.
«أخر»
در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۲۴ دارد که آخر قریه ای که از قراء اسلام خراب می شود مدینه است.
«آخرالزمان»
در زمان خواهد آمد.

«آدم»
هرکس محاجه کند در آدم من اولی به آدم هستم الخ. در علامات ظهور حدیث ۹ و در غیبت حدیث ۱۷ و در المهدی بعنوان يخرج المهدي منها الخ خواهد آمد.
آدم را از آب و گل خلق فرموده. در زنها حديث ۳۰ خواهد آمد.
«آذربيجان»
در ملاحم سید بن طاووس ص ۹۳ از رسول خدا (صلی الله و علیه و آله) روایت کند که ترکها دو خروج دارند در یکی آذربیجان را خراب می کنند و در دیگری سرعت به شط فرات می نمایند.
و در غیبت نعمانی ص ۱۹۴ و ص۲۶۳ از حضرت باقر و حضرت صادق (علیها السلام) روایت کند که ناچار است برای آتش از آذربیجان که هیچ چیزی مقابله با آن نتواند بکند. الحديث.
«آرزو»
هرگاه آرزوی قائم کنید. در قائم حدیث ۱ خواهد آمد.
بطوریکه صبح و شب آرزوی مرگ کنند. در قائم حدیث ۱۲۰ خواهد آمد.
آرزوها طولانی شود. در زمان حدیث ۵۰ خواهد آمد.
اکثر مردم آرزو می کردند ای کاش آن حضرت را نمی دیدند. در سیره حديث ۸ خواهد آمد.
آرزو کنند مردگان را. در اُمت حدیث ۲۳ خواهد آمد

«آزاد»
آزادها فروخته شوند الخ. در علامات ظهور حدیث ۲۲ خواهد آمد.
«آس»
در غیبت نعمانی ص۲۱۶ از امام باقر یا امام صادق (علیها السلام) دارد که زیر شانه چپ حضرت برگی است مثل برگ آس.
«آسیا»
در غیبت نعمانی ص ۲۵۶ در ذیل حدیث ۱۳ امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود ناچار باید آسیائی بگردش درآید و همینکه کاملا بگردش افتاد و پابرجا شد خداوند بنده ای سنگدل و بی اصل و نسب را برانگیزد که پیروزی به همراه او باشد، یارانش با موهای دراز و سبیلهای کلفت و جامه های سیاه در بر، و پرچمهای سیاه به دست داشته باشند وای بر کسی که با آنان مخالفت کند که بی ملاحظه آنان را بکشند، بخدا قسم گوئی آنان را می بینم و کارهاشان و آنچه بدکاران و عربهای ستمگر ازدست آنان می بینند در پیش چشم من است خداوند آنان را که مهر در دلشان نیست بر ایشان مسلط می کند و در شهرهای خودشان که در کنار فرات است، شهرهای ساحلی و بیابانی، ایشان را بی محابا می کشند بجزای آنچه که کرده اند و پروردگار تو، بر بندگانش ستم روا ندارد. (صاحب كفاية الموحدین در ج ۲ ص ۸۴۹ این حدیث را حمل بر آسيای اصطلاحی کرده و جزو علامات شمرده ولی معلوم است که حديث کنایه است از ملک بني العباس)
در نوائب الدهور ج ۲ ص ۲۶۱ در ذیل خطبه ای امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود آگاه باشید ناچار آسیای ضلالت و گمراهی بگردش خواهد افتاد وقتی بر قلب خود

پایدار شد نرم می کند به حدّت و تیزی خود آگاه باشید که نرم شده آن شکست آورنده است و شکست آوردن آن برای حدت و تیزی ایست که دارد و رخنه انداختن و شکست آوردن آن برای دشمنی با خدا است.
(البته معلوم است که دو روایت فوق کنایه از سرکشی کردن بني العباس و از بین رفتن ایشان است بدست مردمان بدتر از خودشان)
وقتی دور زد آسیای بنی العباس و بستند صاحبان پرچمهای سیاه اسبهای خود را به درختهای زیتون شام الخ. در بنو العباس حدیث ۱۷ خواهد آمد.
در غیبت طوسی ص ۲۸۱ از امام باقر (علیه السلام) در ذیل حدیثی فرمود حضرت حجت بفرستد پشت قبر حسين (علیه السلام) نهری حفر کنند که ابش به کوفه و نجف جاری شود و در راه بين نجف و کربلا پلها و آسیاها درست شود الخ.
تمام حدیث در المهدی بعنوان (يدخل المهدي الخ) خواهد آمد.
«آسیای بنی العباس»
در بنو عباس حدیث ۱۷ خواهد آمد.
«آفت»
در دین حدیث ۷ خواهد آمد که هر دینی آفتی دارد و آفت این دین بنی امیه اند.
در دین حدیث ۱۴ خواهد آمد که آفت دین حسد و عجب و فخر است الخ.
«آفتاب گرفتن»
در رکود و کسوف خواهد آمد.

«آكلة الأكباد»
در بنی عباس حدیث ۱۷ خواهد آمد.
«آل محمد (صلّی الله و علیه و آله)»
مردم را برای آل محمد دعوت کنند. در دولت حدیث ۱۴خواهد آمد.
اگر از آل محمد بود هر آینه رحم می کرد. در سیره حدیث ۸ خواهد آمد.
«آمادگی و زمینه سازی»
در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۶۳ و البرهان ص ۱۴۷ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود مردمی از مشرق خروج کنند پس آمادگی و زمینه سازی کنند برای مهدی (علیه السلام) سلطنتش را.
در شعیب بن صالح خواهد آمد که او آماده می کند برای مهدی (علیه السلام) سلطنتش را و بین خروج او و تسلیم امر به مهدی هفتاد و دو ماه طول خواهد کشید.
در كفاية الخصام ص۲۸۶ حدیث ۴۹ و الامام المهدی ج ۱ ص ۴۲ از ج ۴ ص ۱۰۸ سنن ابی داود از ابی الحسن (۱) بن هلال بن عمیر روایت کرده که از علی شنیدم که گفت رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) فرمود بیرون می آید مردی از ماوراء النهر که او را حرث(۲) گویند و در مقدمه لشکر او مردی است که او را منصور گویند تمکین می کند از برای آل محمد چنانکه قریش از برای رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) تمکین کردند، بر هر مؤمنی واجب است که او را یاری کند یا فرمود دعوت او را اجابت نماید.
در كفاية الخصام ص ۶۹۲ حدیث ۱۲۳ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- در سنن ابی داود عن هلال بن عمرو.
۲- در سنن ابی داود (حرث بن حراث).

فرمود بیرون می آیند قومی از مشرق و مهیا می کنند سلطنت را برای مهدی.
«آمد»
آمد شهریست که دجله را مثل هلال احاطه کرده و یک نفر از (۳۱۳) نفر از یاران حضرت حجت (علیه السلام) از آمد است.
و در ملاحم ص ۹۰ دارد که ترک وارد بر آمد می شوند و از آب دجله و فرات می آشامند، و کوشش می کنند در جزیره، و اهل اسلام از شدت حیرت نمی توانند در مقابل آنها هیچگونه استقامتی بنمایند، پس خداوند برف زیادی توأم با باد تند و یخ بر ایشان بفرستد و ایشان خشک و خاموش شوند، پس چون چند روزی اقامت کنند، امیر اهل اسلام در مردم باشد پس بگوید آیا گروهی هستند که خود را فدای خدا کنند و ببینند آن جماعت چه کردند؟ پس ده نفر اسب سوار پیشقدم شوند و بروند بسوی ایشان ناگهان ببینند همه از بین رفته، پس برگردند و بگویند بدرستی که خدا ایشان را هلاک نموده و شما را از شر ایشان خلاصی داده) همه مرده اند.
«آوازه خوان»
در اُمت حدیث ۷ و در خسف حدیث ۱۳ و در سنگباران حدیث ۳ و ۷ خواهد آمد.
«آهن»
در قم حدیث ۱۲ خواهد آمد که مردی از اهل قم مردم را دعوت به حق کند گروهی با او جمع شوند مثل پاره های آهن الخ.
در (مو) خواهد آمد که گروهی از کوچکان و خردسالان ظهور خواهند کرد

که اعتنائی به ایشان نباشد دلهاشان مثل پاره های آهن باشد الخ.
«آیه»
در زیدیه خواهد آمد که هر کس یک آیه از قرآن را تکذیب کند بدرستی که اسلام را پشت سر انداخته و جميع قرآن را تکذیب کرده و جمیع انبیاء و مسلمین را دروغگو پنداشته.
مراد از آیه چیست. در رکود خورشید خواهد آمد.
«ائمه»
در ملاحم ص ۱۶۳ دارد که امیر المؤمنين (علیه السلام) از حضرت رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) سؤال نمود که یا رسول الله از ما است ائمه هدی یا از غیر ما؟ فرمود بلکه از ما است و به ما دین خاتمه پیدا می کند چنانچه پیدایش آن از ما بود.
در فقیه ج ۴ ص ۱۳۴ از امام صادق (علیه السلام) از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود ائمه بعد از من دوازده نفرند، اول ایشان علی بن ابیطالب (علیه السلام) است و آخر ایشان قائم (علیه السلام) است الخ.
در کافی ج ۱ ص ۱۸۱ از امام صادق (علیه السلام) سؤال از ائمه بعد از نبی اکرم (صلّی الله و علیه و آله) شد، فرمود امير المؤمنین پس از او حسن، پس از او حسین، پس از علی بن الحسین، پس از او محمد بن علی (علیه السلام) امامند، و هرکس این را انکار کند مثل کسی است که معرفت خدا را انکار کند الخ.
«ابان»
من و ابان داخل شديم الخ. در خروج کنندگان حدیث ۱۷ خواهد آمد.

«ابدال»
(۱) در مجمع البحرین گوید ابدال جماعت شایسته ای هستند که دنیا از ایشان خالی نخواهد ماند یکی بمیرد دیگری بجای او خواهد آمد، و بعضی گفته اند ایشان هفتاد نفرند، چهل نفر از اهل شامند و سی نفر از جای دیگر، یکی از ایشان نمیرد مگر آنکه دیگری بجای او آید.
(۲) در کنز العمال ج ۱۴ ص ۵۳ دارد که مردی در صفین می گفت خدا لعنت کند اهل شام را.
حضرت علی کرم الله وجهه فرمود فحش ندهید همه اهل شام را چون در شام ابدال هستند، ابدال هستند (دو مرتبه فرمود)
(۳) و در ص۵۳ حدیث دیگر رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) فرمود بهترین امت من پانصد نفرند، و ابدال چهل نفرند، نه پانصد نفر ناقص می شوند و نه چهل نفر، هر وقت یکی از ابدال بمیرد دیگری از پانصد نفر بجای او قرار می گیرد، پس نه پانصد نفر کم می شود و نه چهل نفر، عرض کردند اعمال ایشان چیست؟ فرمود عفو می کنند هرکس را که به ایشان ظلم کرده، و نیکی می کنند هرکس را که با ایشان بدی کرده، هرچه خدا به ایشان داده با دیگران مواسات می کنند (هرچه دارند با مؤمنين بالسویه تقسیم می کنند و تصدیق این از کتاب خدا «وَالْكَاظِمِينَ الْغَيْظَ وَالْعَافِينَ عَنِ النَّاسِ ۗ وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ» يعنی خشم خود را می خورند و مردم را عفو می کنند خدا هم دوست دارد نیکوکاران را.
(۴) در کنز العمال ج ۱۴ ص ۵۴ از امیرالمؤمنین (علیه السلام) نقل کند که فرمود فحش ندهید اهل شام را که در ایشان است ابدال.
(۵) در کنز العمال ج ۱۴ ص ۵۹۸ ایضا از امیرالمؤمنین (علیه السلام) روایت کند که فرمود زود است فتنه ای برپا شود، که خالص گردند مردم چنانچه طلا از معدن

خالص و پاک می شود پس اهل شام را فحش ندهید بلکه ظالمانشان را فحش بدهید بجهت آنکه در اهل شام أبدالی هستند، الخ.
(۶) در بحار ج ۵۲ ص ۲۲۴ فرمود: يوم الابدال روزیست که بعضی از لشکریان با حضرت حجت ملحق به سفیانی می شوند، و بعضی از لشکریان سفیانی ملحق به اصحاب حضرت حجت می شوند.
(۷) در بحار ج۱۳ ص ۴۰۲ از ثعلبی روایت کند که مردی از عسقلان از جناب الیاس پرسید که ابدال چند نفر هستند؟ فرمود شصت نفرند، پنجاه نفر از ایشان نزد عريش مصر(۱) تا شط فرات هستند، و دو نفر در مصیصه (۲) و یک نفر در عسقلان و هفت نفر در سائر بلاد هستند، و هر وقت یک نفر ایشان را خداوند ببرد دیگری را بجای او می گمارد، و بسبب ایشان خداوند بلاء را از مردم دفع می کند، و بواسطه ایشان باران می فرستد.
(۸) در سفینه ج ۲ ص ۴۳۸ محدث قمی از کفعمی در حاشیه مصباحش نقل کند که گفته شده زمین خالی نشود از قطب و چهار اوتاد، و چهل ابدال، و هفتاد نجيب، و سیصد و شصت صالح، پس (قطب) همان مهدیست صلوات الله عليه، پس اوتاد کمتر از چهار نفر نباشد، چون دنیا مثل خیمه است و مهدی (علیه السلام) مثل عمود (ستون) است، و آن چهار نفر مثل طنابند، و گاهی اوتاد بیشتر از چهار نفرند، و ابدال بیش از چهل نفرند، و نجباء بیش از هفتاد نفرند، و صالحین بیش از سیصد و شصت نفرند، و ظاهر آنست که خضر و الياس (علیها السلام) از اوتاد باشند، که چسبیده به داره قطبند.
و اما صفت اوتاد پس ایشان جماعتی هستند که طرفه عینی از خدای خود غافل نیستند، و از دنیا جمع نمی کنند مگر به مقدار کفایت، و از ایشان لغزشهای
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- اول شهر مصر است از طرف شام.(م)
۲- شهریست در کنار جيحون از حدود شام است.(م)

بشری صادر نشود، و عصمت هم در ایشان شرط نیست ولی در قطب (که حضرت حجت باشد) شرط است.
و اما ابدال از اوتاد از جهت مرتبه کمترند، و گاهی غفلت از ایشان سر می زند، ولی تدارک می کنند به یاد آوردن خدا، و عمدا گناه نمی کنند.
و اما نجباء پس ایشان هم از ابدال از حیث رتبه کمترند، و اما صالحين ایشانند پرهیزکاران و موصوف به عدالت و گاهی گناه از ایشان سر می زند، ولی به استغفار تدارک می کنند و پشیمان می شوند از گناه خود، خداوند می فرماید «إِنَّ الَّذِينَ اتَّقَوْا إِذَا مَسَّهُمْ طَائِفٌ مِنَ الشَّيْطَانِ تَذَكَّرُوا فَإِذَا هُمْ مُبْصِرُونَ»(سوره اعراف آیه ۲۰۱) یعنی چون اهل تقوی را از شیطان وسوسه و خیال به دل رسد هماندم خدا را بیاد آرند و همان لحظه بینائی پیدا کنند. پس از آن فرمود وقتی یک نفر از آن چهار نفر اوتاد ناقص شود یک نفر از ابدال بجای او گذاشته می شود و چون یک نفر از ابدال ناقص شود یک نفر از صالحین بجای او گذاشته شود و چون یک نفر از صالحین ناقص شود یک نفر از سایر مردم بجای او گذاشته شود. والله العالم.
(۹) و از قاموس نقل شده که ابدال گروهی هستند که خداوند بواسطه ایشان زمین را نگاه می دارد و ایشان هفتاد نفرند چهل نفر از ایشان در شام هستند و سی نفر ایشان در غیر شام می باشند، یکی از ایشان نمیرد جز آنکه دیگری از سائر مردم بجای او بنشیند.
«ابر»
در كفاية الخصام ص ۶۹۱ ذیل حدیث ۱۱۳ از امام ششم (علیه السلام) روایت کند که فرمود ظاهر می شود در آخر الزمان و بر بالای سر او ابریست و بر او سایه می افکند و از حرارت آفتاب محافظت می نماید و با او می گردد و آن ابر به آواز

فصیح ندا می کند این است مهدی موعود.
در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۵۳۹ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که قبل از ساعت ظهور ابر سیاهی از طرف مغرب مثل سپر بر شما طلوع کند و تمام آسمان را فرو خواهد گرفت پس منادی ندا کند ای مردم، پس مردم بعضی به بعضی بگویند آیا شنیدید؟ پس بعضی بگویند بلی و بعضی شک کنند، باز هم ندا آید ای مردم، پس مردم بگویند آیا شنیدید بگویند بلی، سه مرتبه ندا آید ای مردم آمد امر خدا پس عجله نکنید، پس رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) فرمود قسم به کسی که جانم به دست او است دو مرد لباس پهن کرده (برای فروش) جمع نخواهند کرد، و مردی حوضش را اصلاح کرده برای آب دادن ولی آب نخواهد داد، یا مردی شترش را دوشیده که بیاشامد و نیاشامد، و همه مردم مشغول (بخود) شوند.
در مهدی (بعنوان يخرج المهدي وعلى الخ) خواهد آمد که خروج می کند وبالای سرش ابریست که در آن ندا کننده ایست الخ.
«ابراهیم خلیل»
که به مقدار عمر خلیل یکصد و بیست سال عمر کند الخ. در قائم حدیث ۱۲۵ خواهد آمد.
«ابقع»
در اصهب خواهد آمد.
در الامام المهدی از لوایح الانوار سفارینی ج ۲ ص ۱۶ گفت ابقع از مصر خروج می کند.

«اَبلَه»
در زمان حديث ۴۹ خواهد آمد که نجات نیابد صاحب دینی مگر کسی که گمان کنند او ابله است الخ.
بگذارید ابله بمانند. در زنها حديث ۵۲ خواهد آمد.
«اُبُلّه»
در معجم البلدان گوید ابله شهریست در کنار دجله بصره، و اقدم از بصره است.
و در بحار ج ۶۰ ص ۲۲۷ فرموده ابله امروز همان بصره است ولی قبلا از دهات بصره بوده.
و در بحار ج ۶۰ ص ۲۲۵ در ذیل حدیثی دارد که امیرالمؤمنین (علیه السلام) بعد از مذمت بصره بطرف راستش التفاتی نموده سپس فرمود چه مقدار مسافت است بین شما و ابله؟ منذر بن جارود عرض کرد پدر و مادرم بفدایت چهار فرسخ است. حضرت فرمود راست گفتی قسم به کسی که محمد (صلّی الله و علیه و آله) را فرستاده و به نبوتش گرامی داشته و به رسالتش اختصاص داده و با عجله روحش را به بهشت نقل داده، شنیدم از او مثل اینکه شما از من می شنوید که فرمود یا على آیا میدانی بین بصره و اُبله چهار فرسخ است، و زود است که اُبله جای گمرک باشد و کشته شود در اینجا از امت من هفتاد هزار شهید، ایشان در آن روز بمنزله شهداء بدر باشند منذر عرض کرد یا امیر المؤمنین کی ایشان را می کشد پدر و مادرم فدایت شود؟ فرمود می کشد ایشان را دو برادر، و ایشان طائفه ای هستند مثل اینکه شیاطینند، روهای سیاه دارند وبوهای گنديده حمله ایشان سخت و بد باشد، و غارتی بردن ایشان کم باشد، خوشا بحال کسی که او را کشته اند،

کوچ کند برای جهاد ایشان در آن زمان گروهی که ذلیل باشند در نزد متکبرین از اهل آن زمان، و در زمین نامعلوم باشند، و در آسمان معروف باشند، آسمان و زمین با ساکنانش بر حال ایشان گریه کنند، الخ.
در بنو قنطورا خواهد آمد آنچه مناسب مقام است.
«ابلیس»
در تفسیر برهان ج ۲ ص ۳۴۳ و دلائل الامامه طبری ص ۲۴۰ از وهب بن جميع روایت کند که گفت از امام صادق (علیه السلام) از ابلیس سؤال کردم که گفت «قالَ رَبِّ فَأَنْظِرْنِی إِلی یوْمِ یبْعَثُونَ * قالَ فَإِنَّک مِنَ الْمُنْظَرِینَ * إِلی یوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلُومِ» وهب گفت فدایت شوم کدام روز است آن فرمود ای وهب آیا گمان می کنی روزیست که خدا مردم را مبعوث می کند نه ولیکن روزیست که خدا قائم ما را مبعوث می کند. پس زمانی که خدا مبعوث کند قائم ما را در مسجد کوفه باشد و ابلیس بیاید پیش روی او دو زانو بنشیند پس بگوید ای وای او را از مثل این روز پس بگیرد موهای پیشانی او را و گردنش را بزند، این است روز وقت معلوم.
«ابن لبون»
یعنی بچه شتر
در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۲۹ از حذيفه نقل کند که آیا در فتنه مثل بچه شتر نمی باشی که نه سواری بدهی و نه شير؟ (یعنی در فتنه مثل بچه شتر باش تابار از دوشت نکشند)
ایضا در مستدرک ج ۴ ص ۵۳۰ از حذيفه نقل کند که فرمود بوده باش مثل بچه شتر نه پشتی داشته باشی که سوارت شوند و نه شیری که بدوشند.
و در نهج البلاغه قصار الحكم از امیر المؤمنین (علیه السلام) روایت کند که فرمود بوده

باش در فتنه مثل بچه شتر که نه پشتی دارد تا سوارش شوند، و نه شیری دارد که دوشیده شود.
«ابوبکر»
در الزام الناصب ج ۲ ص ۲۳۲ در ذیل خطبه البيان از امیرالمؤمنین (علیه السلام) روایت کند که فرمود زود باشد که بگویند و از من نقل کنند که من با ابوبکر بیعت کرده ام در خلافت او، پس بتحقيق که بهتان بزرگی را نسبت می دهند.
«ابوبکر و عمر»
در مدينه حديث ۱۵ خواهد آمد.
«ابوذر»
در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۸۰ از امیرالمؤمنین (علیه السلام) روایت کند که رسول خدا (صلی الله و علیه و آله) فرمود سایه نکرده آسمان و برنداشته زمین کسی را که راست گوتر باشد از ابی ذر.
«ابو شبخ»
شاید اسم مکانی باشد
ناظم الاسلام کرمانی در ص ۱۴۳ از ناسخ جلد خلفا نقل کند که علی (علیه السلام) فرمود از ابو شیخ سی کس بر آید که به سیرت و صفت دجال باشند و اگر همه مردم را بکشند غم ندارند.
«ابولهب»
ابولهب را هم باقی گذاشتند برای سرزنش کردن پیغمبر (صلّی الله و علیه و آله) چون ابولهب

عموی پیغمبر (صلّی الله و علیه و آله) بود. در قرآن حدیث ۲۲ خواهد آمد.
«ابو مروان»
در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۸۱ از عائشه روایت شده که رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) لعن فرمود ابا مروان را و مروان در صلبش بود.
«ابو مسلم خراسانی»
نامه ابو مسلم خراسانی برای او آمد. در (عجله کنندگان) حديث ۶ خواهد آمد.
«ابو موسى الأشعری»
در ملاحم ص ۱۱۲ در ذیل حدیثی دارد که سلمان از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که جماعتی از امت من بر ملت سامری هستند نمی گویند (لا مساس) ولكن می گویند لا جهاد و امام ایشان ابو موسی اشعریست. سید بن طاووس می فرماید یعنی ابو موسی و جماعتی که درمدینه از بیعت با امير المؤمنين (علیه السلام) تخلف کردند و با دشمن ایشان نجنگیدند.
«الاحلاس»
در پلاس خواهد آمد.
«احمقان»
ای عبدالله بن عطا گوش به حرف احمقان دادی الخ. در خروج کنندگان حدیث ۶ خواهد آمد.

«اختلاف و دشمنی بین عرب و عجم»
در الزام الناصب ج ۲ ص ۱۶۰ از اربعین میرلوحی روایت کند که دشمنی و اختلافی بین آراء عرب و عجم واقع خواهد شد، پس پیوسته اختلاف می کنند تا کار به مردی از اولاد ابی سفیان می رسد، که او از بیابان خشک دمشق خروج می کند (معلوم می شود جنگ عرب و عجم منتهی به خروج قائم (علیه السلام) می شود چون هر وقت سفیانی خروج کند حضرت حجت خروج کرده چون در این حدیث می گوید اختلاف پیوسته هست تا مردی از اولاد ابی سفیان از وادی یا بس دمشق خروج کند و او همان سفیانی است) الخ.
«اختلاف بین دو صنف از عجم»
در شیخ فضل الله خواهد آمد.
«اختلاف بین دو نیزه»
در شام حدیث ۵ خواهد آمد.
«اختلاف بین شیعه»
در غیبت نعمانی ص ۱۵۷ از عبدالکریم روایت کند که نزد حضرت صادق (علیه السلام) یادی از حضرت قائم (علیه السلام) شد فرمود کی این خواهد شد و حال آنکه فلک آنقدر دور نزده که بگویند مرد، هلاک شد، به کدام بیابانی رفت، راوی عرض کرد دور زدن فلک چیست؟ فرمود اختلاف شیعه است.

«الأخلاق»
در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۲۹ دارد که بفروشند مردم اخلاق خود را به مال کمی از دنیا.
در ص ۲۳۰ دارد اخلاق و دینشان را بفروشند به مال دنیا.
«اِذن»
اِذن به ولی خدا داده می شود. در علامت ظهور حدیث ۱۷ خواهد آمد.
«اذیت»
در قائم حدیث ۱۰۴ خواهد آمد که هر اذیت کننده ای بصورت خود باید برگردد تا مؤمنین از ایشان حقشان را بگیرند.
«ارث در زمان حضرت»
به برادر دینی ارث می دهد الخ. در قائم حدیث۱۱۰ و ۱۱۱ خواهد آمد.
«ارمنیه»
در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۶۲ از کعب روایت کند که جزیره ایمن از خرابی است تا اینکه ارمنیه خراب شود.
در ملاحم سید ص ۹۲ روایت کند که راوی گفت نزد معاویه بودم که نامه رسان از ارمنیه آمد از طرف صاحبش پس نامه را خواند پس غضب نمود و كاتبش را صدا زد که بنویس در جوابش (در نامه شکایت از ترکها کرده بود که اطراف زمین تو را غارت کرده و بعضی را گرفته اند، پس مردی را در طلب

ایشان فرستاد و اسیرها را نجات داد) مادرت بعزایت بنشیند دیگر این کارها را نکن و ایشان را حرکت مده و از ایشان چیزی نگیر، پس بدرستیکه من از رسول خدا شنیدم که ایشان زود باشد که به منابت شیح برسند(۱).
در الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۸ در ذیل خطبة البيان فرمود پس حضرت مهدی می رود تا اینکه در ارمنیه کبری فرود می آید چون اهل ارمنیه آن حضرت را می بینند راهبی از رهبانان خود را که علم زیادی دارد نزد او می آورند پس اهل ارمنیه به او می گویند ببین این جماعت چه می خواهند، راهب نزد مهدی بر می آید و به او می گوید آیا تو مهدی هستی؟ حضرت می فرماید بلی من هستم که در انجیل شما یاد شده ام و در آخر الزمان بیرون می آیم، پس راهب از مسائل زیادی سوال می کند و حضرت جواب می دهد،پس راهب مسلمان می شود و اهل ارمنیه امتناع می کنند از مسلمان شدن، پس اصحاب مهدی (علیه السلام) داخل آن می شوند و پانصد مرد جنگی از نصاری را می کشند، پس شهر ایشان به قدرت خداوند بین زمین و آسمان معلق می شود، پس پادشاه و هرکس با او هست به آن نگاه می کنند و آن روز همه مردان جنگی خود را بیرون آورده برای جنگیدن با مهدی (علیه السلام) پس وقتی آن منظره را ببینند فرار می کنند و به یارانش می گوید برای خود گریزگاهی بگیرید، پس اول و آخرشان همه فرار می کنند، پس شیری سر راه ایشان را گرفته صیحه ای به ایشان بزند که هرچه در دست دارند بیفتد از قبیل سلاح و مال و همه را اصحاب مهدی از ایشان بگیرند و بین خود تقسیم کنند، و قسمت هریک از آن لشکریان که هزار هزار بیشترند صد هزار دینار و صد کنیز و صد غلام می شود.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- منابت الشيح: الشيح بالحاء المهمله موضعی است در دیار بنی یربوع و موضعی است در یمامه و موضعی است در جزیره. (معجم)

«ازرق و زريق لعنهما الله»
در قائم حدیث ۹۹ خواهد آمد.
«اسب»
اسب وزن گران شوند. در ساعت ظهور حدیث ۲۳ خواهد آمد.
«اسبهای سیاه و سفید»
در شام حدیث ۵ خواهد آمد.
«استخدام»
کفار مسلمانها را استخدام کنند الخ. در علامات ظهور حدیث ۲۳ خواهدآمد.
«استخوان»
زن مثل استخوان کج است. در زنها حديث ۳۷ خواهد آمد.
«استعمال»
اطفال شما استعمال گردند. در فرج حدیث ۱۸ خواهد آمد.
«استغفار»
در نوائب الدهور ج۳ ص ۳۵۴ از دلائل الامامه ص ۲۹۷ نقل کند که حضرت حجت عليه السلام فرمود ای پسر مهزیار اگر نبود استغفار(طلب آمرزش)

بعض شما برای بعض دیگر هرآینه هلاک می شد هرکس روی زمین بود مگر شیعیان خاص که گفتارشان شبیه به کردارشان می باشد، الخ.
«اسلام»
در بحار ج ۵۲ ص ۱۹۱ و در غیبت نعمانی ص ۳۲۱ و ۳۲۲ از حضرت صادق و حضرت رضا (علیها السلام) از جدشان نقل فرموده اند که اسلام اولش غریب بود و زود است که مثل اولش غريب گردد، پس خوش بحال غرباء.
و در ملاحم ص ۱۰۴ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که اسلام اولش غریب بود و زود است برگردد مثل اولش پس خوش بحال غرباء.
در ص ۱۰۵ سؤال شد غرباء کیانند؟ فرمود کسانیکه اصلاح کنند وقتی که مردم فساد کنند.
و در ص ۱۷۹ از امیرالمؤمنین (علیه السلام) روایت کند که اسلام ناقص می شودبطوریکه گفته نشود (لا اله الا الله) الحديث.
و در ص ۱۷۹ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که اسلام همیشه عزیز است تا دوازده خلیفه که همه از قریش باشند.
در کافی ج ۲ ص ۱۸ از امام ششم (علیه السلام) روایت کند که اسلام سه پایه دارد نماز، زكاة، دوستی اهل بیت، و هیچ یک بدون دیگری صحیح نخواهد بود.
و در تهذیب ج ۲ ص ۲۴۲ و کافی ج ۲ ص ۲۳ در ضمن حدیثی دارد که امام صادق (علیه السلام) فرمود اصل اسلام نماز است و فرعش زكاة، و کوهان آن جهاد در راه خدا است.
در کافی ج ۲ ص ۴۶ از امام ششم روایت کند که اسلام برهنه است پس لباسش حیاء است، و زینتش وقار است، و مروتش عمل صالح است، و عمودش (دیرک) ورع است، و برای هر چیزی پایه ایست و پایه اسلام دوست

داشتن ما اهل بیت است.
در کافی ج ۲ ص ۱۸ و ج ۴ ص ۶۲ و فقیه ج ۲ ص ۴۴ و تهذیب ج ۴ ص ۱۵۱ از امام پنجم روایت کند که پایه اسلام بر پنج چیز است بر نماز و زكاة و حج و روزه، و دوستی و ولایت (ما اهل بیت)
و در حدیث دیگر فرمود ندا نشده به چیزی مانند آنچه ندا شده به ولایت ودوستی در روز غدیر (یعنی امر ولایت اهم از نماز و روزه و زکاة و حج است)
در مستدرک ج ۴ ص ۴۳۰ از مقداد روایت کند که گفت شنیدم رسول خدا می فرمود باقی نماند روی زمین از خانه گلی و چادرنشین جز آنکه خداوند داخل کند در آن کلمه اسلام را به عزت یا ذلت یا خداوند ایشان را عزیز می کند و از اهل آن قرار می دهد و یا ذلیل می کند که عمل به اسلام نکنند.
در مستدرک ج ۴ ص ۴۳۰ از تمیم داری از رسول خدا (صلی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود کار اسلام بالا گیرد مثل شب و روز که همه جا را فرو می گیرد، و خداوند نگذارد خانه گلی و یا چادرنشین جز آنکه داخل کند این دین را در آن پا به عزت اگر مسلمان شوند و یا به ذلت اگر در كفر بمانند.
تمیم داری می گوید این معنی را من در اهل بیت خود شناختم هر کدام اسلام آوردند عزیز شدند و هر کدام در کفر باقی ماندند ذلیل شدند و جزیه دادند.
در نهج البلاغه خطبه ۱۰۳ امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود ای مردم بیاید بر شما زمانی که سرنگون شود در آن اسلام همچنانکه سرنگون شود ظرف و بریزد آنچه در آن هست. مردم را از نو به اسلام دعوت کند الخ. در قائم حدیث ۹ خواهد آمد.
در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۷۳ و ص ۵۰۵ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که اسلام کهنه شود چنانکه رنگ لباس کهنه شود حتی اینکه نداند نماز و روزه چیست؟ الخبر.

و در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۵۰ فرمود متولد نشود در اسلام بعد از ششصد سال مولودی که خدا در او حاجتی داشته باشد (کنایه از اینکه خیری در او نیست)
در کنز العمال ج ۱ ص ۶۶ فرمود الاسلام يجب ما قبله.
در حدیث دیگر فرمود: الاسلام يهدم ما قبله.
«اسم حضرت حجت»
(۱) در ملاحم سید ص ۷۴ باب ۱۶۲ در چند حدیث دارد که رسول خدا (صلی الله و علیه و آله) فرمود اسمش اسم من است.
(۲) و در بعض احادیث دارد که اسمش اسم من است و اسم پدرش اسم پدر من است که عبدالله باشد ولی مسلم است که جمله دوم زیاده شده از طرف راوی و اسم پدر حضرت حجت (علیه السلام) امام حسن عسکری است بدون شک.)
(۳) و در ص ۱۳۹ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کرده که فرمود اسمش اسم من است و خلقش خلق من الخ.
(۴) و در ص۱۶۶ رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) فرمود اسمش اسم من است الخ.
(۵) و در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۴۲ از رسول خدا روایت کند که فرمود نگذرد روزها و شبها تا مالک شود مردی از اهل بیت من که مطابق باشد اسمش با اسم من و اسم پدرش با اسم پدر من پس پر کند زمین را به عدل چنانچه پر شده از ظلم و جور.
(۶) و در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۶۳ دارد که نرود دنیا و منقضی نشود مگرآنکه مالک بشود مردی از اهل بیت من که مطابق باشد اسمش با اسم من.
(۷) و در ص ۶۴ فرمود حکومت کند مردی از اهل بیت من که اسمش مطابق اسم من است.

(۸) و در ص ۲۷۳ فرمود خارج شود مردی از اهل بیت من که اسمش اسم من و خلقش خلق من، پس پر از عدل کند چنانچه پر شده بود از ظلم و جور.
(۹) در المهدي الموعود المنتظر ج ۱ ص ۲۷۲ دارد که فرمود مهدی از اولاد من است اسمش اسم من است و کنیه اش کنیه من شبیه ترین مردم است به من از جهت خَلق و خُلق الخ.
(۱۰) در ینابیع المودّه ص ۴۹۳ از امام صادق (علیه السلام) از جدش رسول خدا و روایت کند که فرمود مهدی از اولاد من است اسمش اسم منست و کنیه اش کنیه من و او شبیه ترین مردم است به من از جهت خلقت و خلق الخ.
(۱۱) در المهدی الموعود المنتظر ج ۱ ص ۲۸۵ از امام صادق (علیه السلام) روایت کند که فرمود خلف صالح از اولاد من است و اوست مهدی اسمش محمد و کنیه اش ابوالقاسم در آخر زمان خروج کند اسم مادرش صيقل است.
(۱۲) در اكمال الدين ص ۶۰۷ امام صادق (علیه السلام) فرمود صاحب این امر مردیست که نمی ماند او را به اسم او مگر مرد کافر.
(۱۳) در حدیث دیگر امام هشتم فرمود جسمش دیده نمی شود و اسمش هم برده نمی شود.
(۱۴) در حدیث دیگر دارد وقتی عُمَر از امیرالمؤمنین (علیه السلام) سؤال از اسم مهدی کرد حضرت فرمود اما اسمش را نمی گویم چون حبيب من عهد گرفته اسمش را نگویم.
در المهدی تحت عنوان (اخبرني عن المهدي ما اسمه) خواهد آمد.
(۱۵) و در ص ۶۰۸ امام عسکری (علیه السلام) فرمود حلال نیست برای شما یاد کردن اسمش، راوی گفت پس چگونه یادش کنیم؟ فرمود بگوئيد الحجة من آل محمد (صلّی الله و علیه و آله).
(۱۶) در غیبت نعمانی ص ۱۸۱ امام صادق (علیه السلام) فرمود اسمش اسم

پیغمبریست و اسم پدرش اسم وصیی است. در نام و کنیه و لقب خواهد آمد.
«الأشرار»
در ملاحم ص ۱۰۰ از عبدالله بن عمر نقل کرده که برای اشرار بعد از اخيار یکصد و بیست سال حکومت و پادشاهی هست که اولش را احدی از مردم نمی داند.
در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۴۱ دارد که یکی از علامات آن است که اشرار زیاد باشند.
و در ص ۲۴۲ دارد یکی از علامات آن است که اشرار بالا روند و اخیار زیردست باشند.
«الأشعري»
در قائم حدیث ۱۵۸ خواهد آمد.
«اشک»
و آن اشک چشم ملائکه است. در علامات ظهور حدیث ۱ خواهد آمد.
«اصحاب»
در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۴۹ فرمود برپا نشود ساعت (ظهور) تا اینکه طلب شود مردی از اصحاب من مثل طلب کردن گم شده و یافت نشود.
«اصحاب الرأي»
در ملاحم ص ۱۵۸ از عمر بن الخطاب روایت کند که دوری کنید از اصحاب

رأی که ایشان دشمن سُنّت می باشند، سُنّت ایشان را خسته می کند که حفظش کنند پس از ایشان سؤال می شود خجالت می کشند که بگویند نمی دانیم پس دوری کنید از ایشان.
«اصحاب القائم»
در اصحاب المهدی ذکر می شود.
«اصحاب کهف»
در کهف خواهد آمد.
«اصحاب مهدی (علیه السلام)»
در ملاحم ص ۱۴۵ از امیرالمؤمنین (علیه السلام) روایت کند که اصحاب مهدی جوانند کهول (۱) در بین ایشان نیست.
در غیبت نعمانی ص۳۱۹ از امام صادق (علیه السلام) روایت کند که فرمود چگونه خواهید بود هنگامیکه اصحاب و یاران قائم (علیه السلام) خيمه ها در مسجد کوفه برپا کنند، سپس مثال تازه ای برای آنان بیرون آورده شود امر تازه ای که بر عرب سخت خواهد بود.
در ملاحم ص ۲۰۵ ابوبصیر می گوید از امام صادق (علیه السلام) سؤال کردم از اصحاب و یاران قائم (علیه السلام) پس خبر داد به من جاهای ایشان را و عددشان را، پس سال آینده خدمتشان رسیدم و عرض کردم قصه مرابط و سیاح چیست؟ تا آخر حدیث که خواهد آمد انشاء الله.
در ملاحم ص ۲۰۲ حدیثی راجع به اصحاب حضرت نقل می کند که
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- کهول سن بین سی تا پنجاه را گویند.

خلاصه اش این است. ابو بصیر خدمت امام صادق (علیه السلام) عرض می کند آیا امیرالمؤمنین (علیه السلام) علم دارد به منزلهای اصحاب قائم (علیه السلام)؟ چنانچه علم بعدد ایشان دارد؟ حضرت فرمود بلی بخدا قسم می داند اسم ایشان و اسم پدران ایشان را مرد به مرد، و می داند منزلهای ایشان را. عرض کرد فدایت شوم آنچه را امیر المؤمنین می داند حسن هم می داند حسین هم می داند، و آنچه را آن بزرگواران می دانند علمش به شما رسیده پس شما هم به ما خبر بدهید، حضرت فرمود روز جمعه بعد از نماز بیا نزد من، من هم روز جمعه نزد حضرت وارد شدم، حضرت به مردی فرمود بنویس برای او (بسم الله الرحمن الرحیم این چیزیست که املاء فرموده رسول خدا برای علی امیر المؤمنين (علیه السلام) و به او سپرده از نام اصحاب قائم (علیه السلام) و عده دیگری که به آن حضرت ملحق می شوند از مفقودین از رختخوابشان و سیر کننده به سوی مکه در یک شب و این وقتی است که صدا را بشنوند در سال ظهور امر خداوندی را و ایشان نجباء و فقهاء و حکام هستند بر مردم.
مرابط سیاح(۱) (آن وقت عدد اصحاب را بیان می کند، ما برای آسان بدست آوردن هر شهری و اسماء آنچه ذکر شده بصورت جدولی در آوردیم ملاحظه فرمائید و معلوم باشد که در ملاحم سید در دو موضع اسم از اصحاب برده در ص ۱۴۶ و ص ۲۰۳ و در بعض موارد اسم افراد را ذکر فرموده و در بعضی موارد
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- در ملاحم ص۲۰۶ در ذیل حديث ابو بصیر از امام صادق (علیه السلام) سؤال می کند قصه مرابط و سیاح چیست؟ حضرت می فرماید آن مردی است از اهل اصفهان از ابناء دجالين است، برای او عوده وچوب دستی می باشد که در آن هفت چیز موجود است و غیر خودش کسی نداند، از بلد خود خارج می شود و در بلاد سیر می کند و حق را طلب می نماید، پس ملحق نشود به مخالفی جز آنکه از او راحتی یابد، پس برود تا به طرابوزون که فاصله بين اسلام و روم است برسد و به مردی از نصاری برخورد کند، که دشمنی و بدگوئی می کند امير المؤمنين (علیه السلام) را پس آنجا اقامت کند تا غضب یا همّ او را برطرف سازد.

ذکر نکرده و در خطبه البيان بنقل الزام الناصب همه اصحاب را اسم برده و بعضی را در دلائل الامامه طبری مفصل تر اسم برده و على كل حال اختلاف شدیدی در عدد افراد و اسم افراد و بلاد و قبیله ایشان هست با ملاحظه جدول انشاء الله روشن خواهد شد برای اهلش).
اصحاب مهدی (علیه السلام)
آذربیجان-۳ نفر-حدیقة الشیعة۷۵۵
آمد-۱ نفر-ملاحم سید ص ۱۴۷
آمل-۱ نفر-ملاحم سید ص ۱۴۷
ابداح-۱ نفر-ملاحم سید ص ۱۴۶
اُبُلُه(بصره)-۲ نفر-یحیی بن بدیل و حواشه بن الفضل-دلائلالامامة ص ۳۱۸
ابهر-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
احساء-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۸
ادنه-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
اذرح(۱) -۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۸
اردبیل-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
ارمنیه -۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
ارمنیه- ۲ نفر-احمد و حسین -الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۳
اسکندریه-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۸
اسکندریه-۴ نفر-حسن و محسن و شیبل و شیبان
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- اذرح بلدی است در اطراف شام. (مراصد)

اُسوان(۱)-۱ نفر-ملاحم ص۲۰۳
أسوان (اسوار)-۱ نفر-حماد بن جمهور-دلائل الامامه ص ۳۱۸
اسوس -۲ نفر-شیبان و عبدالوهاب-الزام الناصب ج ۲ ص ۳۰۲
أصحاب کهف-۷ نفر -مکسلمینا و یارانش- دلائل الامامه ص۳۱۹
اصطخر-۲ نفر-ملاحم ص ۲۰۳
اصطخر-۲ نفر-متوکل بن عبدالله و هشام بن فاخر- دلائل الامامه ص۳۱۹
اصفهان -۴ نفر-موسی و علی و عبدالله و غلفان- ملاحم ص ۱۴۶
اصفهان-۱ نفر- يونس-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۳
افرنج(۲)-۲نفر-علی و احمد-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۳
افرنجه(۳) -۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۸
افنون-۹نفر-ملاحم ص ۲۰۲
الومه(۴)-۱ نفر- ملاحم ص ۱۴۸
انبار-۱نفر-ملاحم ص ۱۴۷
انبار(۵)-۱ نفر-علوان-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۲
انطاکیه-۱ نفر- ملاحم ص ۱۴۷
انطاکیه-۱ نفر-عبدالرحمن-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۳
أوال (بحرین)-۵ نفر-عامر و جعفر و نصير و بکیر و ليث-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۱
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- اسوان شهر بزرگیست در طرف شرقی نیل.(مراصد)
۲- در نوائب الدهور ج ۲ ص ۱۲۵ فرموده یعنی (فرانسه).
۳- در مراصد گوید یعنی فرنگ
۴- در نوائب ج ۲ ص ۱۲۵ فرموده الومه شهریست از دیار هذيل كما في المراصد ايضا.
۵- انبار شهریست نزدیک بلخ و شهریست در غربی بغداد. (مراصد)

اوس(۱)-۱نفر-محمد-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۳
اهواز -۱ نفر- ملاحم ص ۱۴۶
اهواز -۲ نفر-ملاحم ص۲۰۳
اهواز-۲ نفر- عیسی بن تمام و جعفر بن سعيد که کور بود بینا شد - دلائل الامامه ص۳۱۹
ايله(۲)-۱ نفر-ملاحم ص۲۰۳
باب الابواب (۳)-۱ نفر-جعفر بن عبدالرحمان-جعفر بن عبدالرحمان
باب-۱ نفر- ملاحم ص۲۰۳
باروذ(۴)-۹ نفر-زیاد بن عبد الرحمن بن جحدب، و عباس بن فضل بن قارب، و سحيق بن سليمان الحناط، و علی بن خالد و سلم بن سليم بن الفرات البزاز، و محموية بن عبدالرحمن ابن علی، و جریر بن رستم بن سعد الكيسانی، و حرب بن صالح، و عمارة بن معمر -دلائل الامامه ص ۳۱۴
باستان-۱ نفر-علی-ملاحم ص ۱۴۶
باغه(۵)-۱ نفر -شرحبيل السعدی-دلائل الامامه ص ۳۱۸
بافا-در (یافا )خواهد آمد
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- اسم قبیله ایست.
۲- شهریست در بحر قلزم از طرف شام. (مراصد)
۳- شهریست در کنار دریای خزر. (مراصد)
۴- شهریست در فلسطین. (مراصد)
۵- شهریست در اندلس. (مراصد)

بالس(۱)-۱ نفر- ملاحم ص ۱۴۷
بالس -۱ نفر-نصیر-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۳
بالسين بالس(خ)-۱ نفر-همام بن فرات-دلائل الامامه ص۳۱۸
بیدامیل -۱ نفر-ملاحم ص۲۰۳
بتلیس (تلبیس)-۱ نفر-على بن معاذ-دلائل الامامه ص ۳۱۸
بتلیس-۱ نفر- ملاحم ص۲۰۳
بحرین-۵ نفر- تقدم في أوال-
بَدر(۲)-۱ نفر- ملاحم ص۲۰۳
بدلیس (۳)-۱ نفر- ملاحم ص ۱۴۷
بدو اعقيل (۴)-۳ نفر- منبه و ضابط و غربان (عريان)(عزبان) نسخه - نوائب الدهور ج ۲ ص ۱۲۱
بدواغیر-۱ نفر-عمر (عمرو) نسخه -الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۴
بدو شیبان-۱ نفر-نهراش- الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۴
بدو قسين-۱ نفر-جابر- الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۴
بدو کلاب -۱ نفر-مطر-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۴
بدو مصر -۲ نفر-عجلان و دراج-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۳
برجان من جموح(۵)- ۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- بلده ایست در شام بين حلب و رقه. (مراصد)
۲- آبی است مشهور بین مکه و مدینه که جنگ بدر هم آنجا بوده. (مراصد)
۳- بلده ایست از نواحی ارمنیه. (مراصد)
۴- در نوائب به معنای بادیه نشینان معنی کرده. و در الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۴ (بدواعقل) ذکر کرده.
۵- برجان بلدی است از نواحی جزر (خزر). (مراصد)

برذغه(۱)-۱ نفر-ملاحم ص۲۰۳
برعه (بروعه)(۲)- ۳ نفر-یوسف و داود و عبدالله -نوائب الدهور ج ۲ ص ۱۱۹
برقه-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۸
برقه(۳)-۲ نفر-ملاحم ص۲۰۳
برقه(رقه)-۳ نفر-احمد بن سليمان بن سليم، و نوفل بن عمر، واشعث بن مالک -دلائل الامامه ص۳۱۷
برکری-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
بروجرد-۱ نفر-قدیم-ملاحم ص ۱۴۶
بروعه-تقدم في برعه-
بصره-۳ نفر- ملاحم ص۲۰۳
بصره-۲ نفر-ملاحم ۱۴۶
بصره-۲ نفر-علی و محارب -الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۱
بصره-۳ نفر- عبدالرحمن بن الاعطف بن سعد،و احمد بن مليح، و حماد بن جابر-دلائل الامامه ص۳۱۹
بعلبک-۱ نفر-ملاحم ص۲۰۳
بعلبک-۱ نفر-منزل بن عمران-دلائل الامامه ص ۳۱۷
بغداد-۳ نفر-عبدالمطلب، و احمد، و عبدالله - نوائب الدهور ج ۲ ص ۱۲۲
بغداد-۷ نفر-حديقة الشيعة
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- در مراصد (برذعه) دارد و آن بلدی است در انتهای آذربیجان و بعضی گفته اند خود آذربیجان است و نام چند جای دیگر است.
۲- در نوائب فرموده (برعه) در نزدیکیهای طائف است.
۳- بلوکیست دارای شهرها و قریه ها بین اسکندریه و آفریقا است. (مراصد)

بلخ-۱ نفر- ملاحم ص ۱۴۷ و ۲۰۴
بلخ-۱ نفر-حسن -الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۲
بلد(۱)-۱ نفر-بور بن زائدة بن ثوران (ثروان)-دلائل الامامه ص ۳۱۷
بلسان-۱ نفر-عبد الوارث-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۳
بلست (۲)-۱ نفر-عبد الوارث-نوائب الدهور ج ۲ ص ۱۲۴
بلقاء(۳)- ۱ نفر- صادق -الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۲
بلیس-۲ نفر- یونس بن الصقر و احمد بن مسلم بن مسلم -دلائل الامامه ص۳۱۸
بنواسد-۲ نفر-حديقة الشيعة ص ۷۵۵
بنو تمیم-۴ نفر- حديقة الشيعة ص ۷۵۵
بنو حیة-۳ نفر-حديقة الشيعة ص ۷۵۵
بنو عروة-۳ نفر-حديقة الشيعة ص ۷۵۵
بو سنج(۴)-۴ نفر-طاهر بن عمرو بن طاهر المعروف بالأصلع، و طلحه السايح، والحسن بن الحسن بن مسمار، و عمرو بن هشام -دلائل الامامه ص۳۱۵
بوشبخ(۵)-۴ نفر- ملاحم ۲۰۳
بیت المقدس-۲ نفر -ملاحم ص ۱۴۸
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- شهر کوچکی است بین بغداد و سامرا نزدیک حضرت سید محمد.
۲- قریه ایست از قرای اسکندریه.(مراصد)
۳- شهریست در اردن.
۴- بوسنج از قراء ترمذ است. (مراصد)
۵- بوشبخ شهرکی است در ده فرسخی هرات. (مراصد)

بیت المقدس -۳ نفر-بشر، و داود، و عمران -الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۳
بیت المقدس -۳ نفر -حديقة الشيعة ص ۷۵۵
بيضاء(۱)-۲ نفر-سعد، و سعید-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۳
تأليف -۱ نفر-کردوس بن جابر الاكردوس الخ نسخه)- دلائل الامامه ص ۳۱۷
تبوک (۲)-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
تدمر-۱ نفر- ملاحم ص ۱۴۷
ترمذ(۳) -۲ نفر-ملاحم ص ۲۰۲
تستر-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۶ و ص۲۰۳
تستر -۲ نفر-احمد و هلال-الامام المهدي للقزوینی
تفلیس -۱ نفر-ملاحم ص ۲۰۳
تفلیس -۱ نفر-محمد-نوائب الدهور ج۲ ص ۱۲۰
تفلیس (۴)-۵ نفر-جحدر (حجدر) بن الزيت، و هانی العطاردی، و جواد بن بدر، و سلیم بن وحيد، والفضل بن عمیر-دلائل الامامه ص ۳۱۷
تلبيس (بتلیس)-۱ نفر-على بن معاذ -دلائل الامامه ص ۳۱۸
تل شیزر-۱ نفر-ملاحم ص۲۰۳
تل مورن (۵)-۲ نفر-ملاحم ص ۲۰۳
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- بيضاء اسم چند شهر است در ایران و غیر ایران.
۲- تبوک قریهایست بین وادي القرى و شام. (مراصد)
۳- تِرمِذ و تَرمِذ و تَرمُد. شهریست مشهور مسلط بر جیحون است از طرف مشرقش.(مراصد)
۴- تفلیس شهریست در ارمنیه. (مراصد)
۵- در مراصد (تل موذن) داریم و آن شهریست بین رأس العين و سروج.

تمیم(۱)-۱ نفر-ریان-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۴
تیس (بليس)-۲ نفر-یونس بن الصقر، وأحمد بن مسلم بن مسلم-دلائل الامامه ص۳۱۸
ثقب(۲)-۱ نفر-هارون-نوائب ج ۲ ص ۱۱۶
جابروان(۳)-۳ نفر-کرد بن حنیف،و عاصم بن خليط الخياط، و زیاد بن رزین- دلائل الامامه ص ۳۱۶
جار(۴)-۱ نفر-حارث بن میمون-دلائل الامامه ص۳۱۸
جامده(۵)-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
جبال الغور-۸ نفر-در غور خواهد آمد از غير ملاحم-ملاحم ص ۲۰۲
جبل اللکلام(۶)-۵ نفر-عبدالله، و عبيد الله، و قادم،-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۳
جدا-۱ نفر-ابراهیم-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۱
جده-۱ نفر-ابراهیم-نوائب الدهور ج ۲ ص ۱۱۸
جرجان-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
جرجان-۱۲ نفر-ملاحم ص۲۰۳
جرجان (۷)-۱۲ نفر-احمد بن هارون بن عبدالله، و زرارة- دلائل الامامه ص ۳۱۶
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- تمیم قبیله ایست.
۲- قریه ایست از قراء يمامه. (مراصد)
۳- شهریست در آذربیجان نزدیک تبریز. (مراصد)
۴- جار شهریست در کنار دریای قلزم تا مدینه یک شب و یک روز راه است. (مراصد)
۵- جامده شهریست در واسط در راه بصره. (مراصد)
۶- جبل اللكام، کوهیست مشرف بر انطاکیه در لبنان. (م)
۷- جرجان یعنی گرگان که بین طبرستان و خراسان است.

بن جعفر، و الحسين بن علی بن مطر و حمید بن نافع، و محمد بن خالد بن قره حوته ( حوبه نسخه)، و علا ابن حميد بن جعفر بن حمید، و ابراهیم بن اسحاق ابن عمرو، و على بن علقمة بن محمود، و سلمان بن يعقوب، و العريان بن الخفان الملقب بخال روت (بحال روت)، و شعبة بن علی، و موسی بن کردویه.
جزیره اوال- در اوال گذشت
جعاره(۱)-۲ نفر-یحیی و احمد- نوائب الدهور ج ۲ ص۱۱۸
جيزه (خیبر خ)-۱ نفر-سلیمان بن داود-دلائل الامامه ص۳۱۸
حان-۱ نفر- ملاحم ص۲۰۳
حبش (۲)-۱ نفر-كثير- الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۳
حبشه-۶ نفر-ابراهیم، و عیسی، و محمد،و حمدان، و احمد، و سالم-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۲
حجر(۳)-۲ نفر-موسی، و عباس-الزام الناصب ج۲ ص۲۰۳
حدیثه الموصل (۴)-۶ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
حران- ۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷ و ۲۰۳
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- شهریست از توابع نجف اشرف.
۲- حبش از توابع بصره یا تکریت یا مصر است. (مراصد)
۳- حجر اسم دیار ثمود است در وادی القری بین مدینه و شام. (مراصد)
۴- حديثه الموصل شهرکی است در کنار شرقی دجله و حد عراق است از طرف موصل. (مراصد)

حران(۱)-۱ نفر-زکریا السعدی-دلائل الامامه ص ۳۱۷
حلب-۳ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
حلب- ۴ نفر-ملاحم ص ۲۰۳
حلب-۲ نفر-صبيح، و محمد-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۲
حلب-۴ نفر-يونس بن یوسف، وحميد بن قيس بن سحيم بن مدرک بن علی بن حرب بن صالح بن میمون، و مهدی بن هند ابن عطارد، و مسلم بن هوامرد، (هوار مرد نسخه) -دلائل الامامه ص ۳۱۷
حلوان(۲)-۲ نفر-ملاحم ص۲۰۳
حلوان (هلوان)- ۲ نفر-ماهان (ماهان) بن كثير وابراهيم بن محمد-دلائل الامامه ص۳۱۹
حله-۲ نفر- محمد و على -الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۴
حمص-۲ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
حمص(۳)-۱ نفر-جعفر-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۳
حمیر(۴)-۲ نفر- مالک و ناصر-الزام الناصب ج ۲ ص
حمیم-۳ نفر- ملاحم ص ۱۴۸
حنانه(۵)-ملاحم ص ۱۴۷
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- حران اسم چند شهر و قریه است در حلب، و غوطه دمشق، و بحرین و دیار مضر. (مراصد)
۲- حلوان شهریست در عراق و قریه ایست درمصر و شهرکی است در کوهستان نیشابور. (مراصد)
۳- بلديست مشهور بين دمشق و حلب. (مراصد)
۴- قبیله ایست ساکن در یمن. (م)
۵- ناحیه ایست در غرب موصل. (مراصد)

حيره-۱ نفر- ملاحم ص۲۰۳
حیره(۱)-۱ نفر-بكر بن عبدالله بن عبدالواحد- دلائل الامامه ص۳۱۹
خراسان-۱ نفر-درید-ملاحم ص ۱۴۶
خرسان-۲ نفر-تکیه و مسنون-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۲
خرشان (۲)-۲ نفر-تکیه و مسنون-نوائب الدهور ج ۲ ص ۱۲۰
خط(۳)-۲ نفر-عزیز و مبارک -الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۱
خلاط(۴)-۲ نفر-محمد و جعفر-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۳
خلاط-۱ نفر-وهب بن خربند بن سروین-دلائل الامامه ص ۳۱۶
خمری(۵)-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
خونج (خونخ)(۶)-۲ نفر-محروز و نوح -الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۱
خوی-۱ نفر- ملاحم ص ۱۴۷
خیبر-۱ نفر-ملاحم ص۲۰۳
خیبر (جیزه خ)-۱ نفر-سیمان بن داود-دلائل الامامه ص ۳۱۸
دامغان-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
دستر(۷)-۲ نفر-احمد و هلال-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۲
دکار-۱ نفر- ملاحم ص ۱۴۸
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- حيره شهریست در سه میلی کوفه از طرف نجف. (مراصد)
۲- خرشان موضعیست. (مراصد)
۳- خط زمینی است که قطیف و عقیر و قطر در آن واقع است. (مراصد)
۴- خلاط قصبه ایست در ارمنیه وسطی. (مراصد)
۵- در مراصد در حرف با (باخمرا) ذکر یافته موضعی است بین کوفه و واسط و به کوفه نزدیکتر است.
۶- خونج قریه ایست میانه مراغبه و زنجان. (نوائب الدهور ج ۲ ص۱۱۸)
۷- دستر احتمال دارد همان تستر باشد که گذشت.

دمشق-۴ نفر- ملاحم ص ۱۴۷
دمشق- ۳ نفر-ملاحم ص۲۰۳
دمشق-۲ نفر-داود و عبدالرحمن-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۳
دمشق-۳ نفر-نوح بن جریر (جریر) و شعیب بن موسی و حجر بن عبدالله الفزاری- -دلائل الامامه ص۳۱۷
دمياط- ۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۸ و ص ۲۰۳
دمياط (۱)-۱ نفر-على بن زائده-دلائل الامامه ص ۳۱۸
دنیا-۱ نفر-شعیب-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۳
دورق-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۶
دورق(۲)-۱ نفر-عبد الغفور-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۲
دیار(۳)-۱ نفر-شعیب- نوائب الدهور ج۲ ص ۱۲۰
دیر-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۸
دینور(۴)-۲ نفر-عبدالله و عبدالصمد-ملاحم ص ۱۴۶
ذهاب(۵)-۱ نفر-حسین-نوائب الدهور ج ۲ ص ۱۲۰
رابعه-۲ نفر-عیاض بن عاصم بن سمره بن جحش و مليح بن سعد (اسعد نسخه)-دلائل الامامه ص ۳۱۷
رافقه(۶)-۲ نفر-ملاحم ص۲۰۳
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- دمياط شهرست قدیمی بین تنیس و مصر. (مراصد)
۲- بلدی است در خوزستان. (مراصد)
۳- دیار در چند موضع است دیار بکر، دیار ربیعه، دیار مضر. (مراصد)
۴- دینور شهریست بین کرمانشاه و همدان و به کرمانشاه نزدیکتر است. (م)
۵- ذهاب شهریست بین کرمانشاه و قصر شیرین. (م)
۶- رافقه شهری بوده که متصل به رقه بوده در کنار فرات.(م)

راس العين-۱ نفر- ملاحم ص ۱۴۷
ربذه-۱ نفر-ملاحم ص۲۰۳
ربذه(۱)-۱ نفر-حماد بن محمد بن نصير-دلائل الامامه ص۳۱۸
رقه(۲)-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
رقه-۳ نفر-ملاحم ص۲۰۳
رقه(برقه)-۳ نفر-احمد بن سليمان بن سليم، و نوفل بن عمر، و اشعث بن مالک-دلائل الامامه ص ۳۱۷
رمله-۱ نفر- ملاحم ص ۱۴۷
رمله(۳)-۲ نفر-طليق و موسی-نوائب الدهور ج ۲ ص ۱۲۰
رملیه-۲ نفر-طليق و موسی -الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۳
رها-۱ نفر-ملاحم ص ۲۰۳
رها(۴)-۱ نفر-کامل بن عفير -دلائل الامامه ص۳۱۷
رهاط(۵)-۱ نفر-جعفر-نوائب الدهور ج ۲ ص ۱۱۶
ری-۷ نفر- ملاحم ص۲۰۳
ری-۱ نفر-مجمع-الزام ج ۲ ص ۲۰۳
ری-۷ نفر-اسرائيل القطان، و على بن جعفر بن حرزاد، و عثمان بن على بن درخت و مسکان بن جبله (جیل) بن مقاتل -دلائل ص ۳۱۵
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- ربذه از دهات مدینه است که قبر ابوذر غفاری به آنجا است. (م)
۲- رقه شهریست در عراق. (م)
۳- رمله شهریست در فلسطین. (مراصد)
۴- رها شهریست در جزیره با حران شش فرسخ فاصله دارد. (مراصد)
۵- رهاط در سه منزلی مکه است. (م)

و کردین بن شيبان، و حمدان بن کر، و سلیمان بن الدیلمی-
ریدار(۱)- ۱ نفر-طلحه بن سعید (سعد) بن بهرام-دلائل الامامه ص۳۱۸
زبید(۲)-۱ نفر -ملاحم ص ۱۴۸
زبیده-۱نفر-ملاحم ص۲۰۳
زناط -۱ نفر-جعفر- الزام ج ۲ ص ۲۰۱
زوراء-۳ نفر-عبدالمطلب، احمد و عبدالله -الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۲
زوراء(۳)-۱۰ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
زین (زید)(۴)-۳ نفر-محمد، و حسن، و فهد-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۱
ساده(۵)-۳ نفر-صليب، و سعدان و شبيب-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۳
ساوه(۶)-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
سبزوار-۳ نفر-ملاحم ص۲۰۳
سجار(۷)-۲ نفر-آبان و على -نوائب الدهور ج ۲ ص ۱۱۹
سجستان-۳ نفر-ملاحم ص۲۰۳
سجستان-۳ نفر-خليل بن نصر من أهل زنج، و ترک بن شبه، و ابراهیم بن على -دلائل الامامه ص ۳۱۵
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- ریدار معلوم نیست کجا است ولی (ریدان) قلعه ایست در یمن. (مراصد)
۲- زبید شهریست در یمن مشهور است. (م)
۳- زوراء در اخبار هم بر بغداد اطلاق شده و هم بر طهران.
۴- زین معلوم نیست ولی (زید) را گفته اسم جایی است در سوريا.
۵- محلی است در یمامه. (مراصد)
۶- ساوه شهریست بین ری و همدان.(مراصد)
۷- دهی است از دهات نور، ببیست فرسخی بخارا. (مراصد)

سحار(۱)-۲ نفر- آبان و على-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۲
سرات-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
سراف-۳ نفر- سلم الكوسج البزاز من سكنة باغ،و خالد بن سعید بن کریم الدهقان وكليب الشاهد من دانشاه- دلائل الامامه ص ۳۱۴
سرخس-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
سرخس -۲ نفر -ناجيه و حفص -نوائب الدهور ج ۲ ص ۱۲۰
سرخیس (۲)-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
سر من رأى -۲ نفر-مرائی و عامر- ملاحم ص ۲۰۲
سعداوه(۳)-۳ نفر-احمد و يحيی و فلاح-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۱
سلماس-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
سلماس(۴)-۱ نفر-هارون- الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۳
سلمیه(۵)-۵ نفر- ملاحم ص۲۰۳
سمرقند-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
سمرقند-۲ نفر-علی و مجاهد-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۲
سمندر-۴ نفر -ملاحم ص۲۰۳
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- سحار ممکن است همان (سجار) باشد که گذشت.
۲- بعید نیست (سرخیس) و (شرخيس) همان سرخس باشد که در معجم البلدان یکی از شهرهای نواحی خراسان شمرده و اشتباه از ناحيه نساخ باشد. والله العالم.
۳- در نوائب ج ۲ ص ۱۱۷ گوید: (سعداوه) نام قریه و محلی است در زمین حجاز.
۴- سلماس شهریست معروف در آذربیجان. (مراصد)
۵- سلمیه نزدیک مؤنفکه در شام است. (مراصد)

سمیساط (سمياط )(۱)-۱ نفر- موسی بن زرقان -دلائل الامامه ص ۱۱۷
سن(۲)-۲ نفر - مقداد و هود-نوائب الدهور ج ۲ ص ۱۱۶
سنجار(۳)-۲ نفر- محمد-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۲
سنجار-۴ نفر-عبدالله بن زريق، و سميم (سحيم)بن مطر، و هية الله ابن زريق بن صدقه هبل بن کامل- دلائل الامامه ص ۳۱۷
ملاحم ص ۲۰۳
سنجار-۲ نفر-آبان و علی-الامام المهدي للقزوینی
سند(۴)-۱ نفر-عبدالرحمن - الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۱
سند-۲ نفر--سیاب بن عباس بن محمدو نضر بن منصور يعرف بناقشت-دلائل الامامه ص ۳۱۶
سندرا-۴ نفر-خور بن طرخان، و سعید بن علی و شاه بن بزرج، و حرب بن جمیل -دلائل الامامه ص ۳۲۰
سوراء(۵)-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
سوریه(۶)-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- سمياط يا سمسیاط هیچ یک در مراصد ذکر نشده، بلی (سمیساط) را گفته شهریست در کنار فرات از طرف روم. پس بعید نیست سمیاط و سمسیاط که نسخه بدل است هر دو اشتباه باشد و (سُمَیساط) درست باشد که شهریست در شاطىء الفرات. والله العالم.
۲- سن شهریست کنار دجله بالای تکریت. (مراصد) و در الزام ج ۲ ص ۲۰۱ (سنن) ذکر شده.
۳- سنجار شهریست معروف در نواحی جزیره سه روز راهست تا موصل. (مراصد)
۴- سند بلادی است بین هند و کرمان. (مراصد)
۵- سوراء بعضی گفته اند نزدیک بغداد است و بعضی گفته اند خود بغداد است. (مراصد)
۶- سوریه محلی است در شام و از اخبار فتوحات استفاده می شود اسم همه شام است. (مراصد)

سوس (۱)-۲ نفر- شیبان و عبدالوهاب - نوائب الدهور ج۲ ص ۱۱۹
سوس الأقصی(۲)-۵ نفر-ملاحم ص ۱۴۸
سهم (۳)-۲ نفر-جعفر- الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۲
سیار(۴)-۳ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
سیراف (۵)-۲ نفر-شداد و شدید-ملاحم ص ۱۴۶
سیراف-۴ نفر-خالد و مالک و حوقل و ابراهیم-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۱
سیراف (شیراز)-۱ نفر-حسین بن علوان-دلائل الامامه ص ۳۲۰
سیلان(۶) -۳ نفر-نوح و حسن و جعفر -الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۲
شاخ-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
شام-۲ نفر-ملاحم ص ۲۰۲
شام-۲ نفر-ابراهيم بن الصباح، و يوسف بن صریا (حربا). پس يوسف عطار
است از اهل دمشق، و ابراهیم قصاب است از قریه صديقان-دلائل ص ۳۱۴
شام-۱ نفر-علقمة بن ابراهيم -دلائل الامامه ص ۲۱۹
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- سوس معرب شوش است که در خوزستان است. (م)
۲- سوس الاقصى جائیست در مغرب. (مراصد)
۳- در نوائب ج ۲ ص ۱۲۲ فرموده سهم از قراء اندلس است.
۴- سیار محل ریگزاریست در نجد. (مراصد)
۵- سیراف شهری بوده در کنار دریا که در ایام قدیم کشتیهای هند آنجا لنگر می کردند بعضی گفته اند تا شیراز شصت فسخ است و از مراصد معلوم می شود که خراب شده.
۶- سیلان جزیره بزرگیست که بعضی گفته اند هشتصد فرسخ دور اوست و سراندیب آنجاست بین چین و هند است. (مراصد)

شام -۱۲ نفر-حديقة الشيعة ص ۷۵۵
شر خیس (۱)-۲ نفر-ناجيه و حفص - الزام ج ۲ ص ۲۰۲
شوبا-۱ نفر - عسير -الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۳
شوبک(۲) -۱ نفر- عمیر-نوائب الدهور ج۲ ص ۱۲۰
شوری (شوی)-۱ نفر- لقيط بن فرات -دلائل الامامه ج ۲ ص۳۱۶
شیراز-۱ نفر- عبد الوهاب -الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۱
شیراز-۳ نفر-حفص و يعقوب و على- ملاحم ص ۱۴۷
شیراز (سیراف)-۱ نفر- حسین بن علوان- دلائل الامامه ص ۳۲۰
شیراز(۳)-۴ نفر-عبدالله و صالح و جعفر و ابراهیم -نوائب الدهور ج ۲ ص ۱۱۶
شیران-۴ نفر-عبدالله و صالح و جعفر و ابراهیم-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۱
شیروان-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۸
شیزر(۴)-۱ نفر-عبدالوهاب -نوائب الدهور ج ۲ ص ۱۱۶
صامغان(۵)-۲ نفر-ملاحم ص ۲۰۲
صانعان(۶)-۲ نفر-احمد بن عمر الخياط من سكنة بزيع و علی بن عبدالصمد التاجر من سكنة النجارين-دلائل الامامه ص ۳۱۴
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- شرخیس: ممکن است همان سرخس باشد که گذشت.
۲- شوبک قلعه ایست در شام نزدیک کرک. (مراصد)
۳- شیرازی که چهار نفر بنام عبدالله و صالح و جعفر و ابراهیم نام برده شده در دو نسخه الزام الناصب شیران است و ممکن است (شیران) در هر دو نسخه الزام غلط باشد و شیراز درست باشد.
۴- شیزر شهریست در شام که نهر اردن از میان آن عبور می کند. (مراصد)
۵- صامغان شهریست در حدود طبرستان. (مراصد)
۶- در مراصد صانقان ذکر شده که از قراء مرو است ولی صانعان ذکرش نشده.

صریح-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
صنعاء(۱)-۲ نفر- ملاحم ص۲۰۳
صنعاء-۲ نفر- فیاض بن ضرار بن ثروان، وميسرة ميسرة بن غندرين المبارک (المبارکی)-دلائل الامامه ص ۳۱۸
سنعاء-۴ نفر-جبرئیل و حمزة و يحيی و سمیع -الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۱
صور(۲)-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۸
صيداء(۳)-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
ضغار -۲ نفر- یحیی و احمد-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۱
ضیعه-۳ نفر-زید و علی و موسی وكذا في نوائب ج۲ ص ۱۲۰-الزام الناصب ج۲ ص۲۰۳
ضیف(۴)-۲ نفر-عالم و سهیل-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۲
طائف-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۸
طائف-۳ نفر- اعلى و سبا و زکریا-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۱
طائف الیمن-۱ نفر-هلال -الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۲
طالقان-۲۴ نفر-ملاحم ص ۱۴۷ و ص ۲۰۲
طالقان-۲۴ نفر- صالح، جعفر، یحیی، هود، فالح، داود، جميل، فضیل، عیسی،-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۲
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- صنعاء یکی در یمن است و آن بزرگ است و دیگری قریه ایست در غوطه (دمشق) (مراصد)
۲- صور یکی از شهرهای لبنان است.
۳- صيداء شهری است در کنار دریای شام در مشرق صور واقع شده. (مراصد)
۴- در نوائب ج ۲ ص ۱۱۹ فرموده: ورجلان من الضيف عالم وسهيل. و در صفحه ۱۲۲ سطر ۱۳ فرموده: و دو مرد از ضيق از دهات يمامه است عالم و سهیل پس متن عربی را ضیف نوشته وترجمه اش را ضيق نوشته لابد یکی اشتباه است. والله العالم.

جابر، خالد، علوان، عبدالله، ایوب، ملاعب، عمر، عبد العزيز، لقمان، سعد، قبضه، مهاجر، عبدون، عبد الرحمن، على
طالقان-۲۴ نفر-المعروف بابن الرازي الجبلى (۱) عبد الله بن عمير، و ابراهیم بن عمر، وسهل بن رزق الله، و جبريل الحداد و على بن ابى على الرواف، و عبادة بن ممهور، و محمد بن جیهار، و زکریا بن حبه، و بهرام بن سرح، و جمیل بن عامر بن خالد، و خالد(۲) وكثير مولی جریر، و عبدالله بن قرط بن سلام، و فزارة بن بهرام، و معاذبن سالم بن جليد التمار، و حمید بن ابراهیم بن جمعة الغزال، و عقبة بن وفر ابن الربيع، وحمزة بن العباس بن جناده من دار الرزق، و كائن بن حنيذ الصائغ، و علقمة بن مدرک، و مروان بن جميل بن ورقا، و ظهور مولی زرارة بن ابراهيم، و جمهور- و دلائل الامامه ص ۳۱۴
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- كذا في المخطوط.
۲- ظاهر (و خالد) از زیادی نساخ باشد و الا عدد نفرات (۲۵) می شود. والله العالم.

بن الحسين الزجاج، و رياش بن سعيد بن نعيم
الطاهي-۲ نفر-لجاب (الحباب) بن سعيد و صالح بن طيفور- دلائل الامامه ص۳۱۹
طبرستان-۴ نفر-ملاحم ص۲۰۳
طبرستان-۴ نفر-حرشام بن کردم، و بهرام بن علی، و عباس بن هاشم، و عبدالله بن يحيی دلائل الامامه ص ۳۱۵
طبریه(۱)-۱ نفر-فليح -الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۳
طبریه-۱ نفر-معاذ بن معاذ -دلائل الامامه ص۳۱۷
طبریه-۱ نفر- ملاحم ص۲۰۳
طرابلس -۲ نفر-ملاحم ص۲۰۳
طرطوس -۳ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
طنجه -۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
طواس الشرقي-۱ نفر-ملاحم ص ۲۰۲
طوس-۵ نفر-ملاحم ص ۲۰۲
طوس-۴ نفر- شهمرد(سهمرد) بن حمران، و موسی بن مهدي، وسليمان بن طليق ازواد، و واد جای قبر رضا است و علی بن سندی صیرفی - دلائل الامامة ص ۳۱۴
طی-۱ نفر-ملاحم ص۲۰۳
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- طبریه شهریست در فلسطین.

عاره(۱)-۱ نفر-مالک-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۱
عامر-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۸
عانه-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
عبادان-۳ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
عبادان-۱۰ نفر-حمزه، و شیبان، و قاسم، و جعفر،و عمرو، و عامر، و عبد المهيمن، و عبدالوارث، و محمد، و احمد-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۳
عدن -۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
عدن -۲ نفر-عون و موسی -الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۱
عرار-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
عرفات-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۸
عرفه-۱ نفر-فرخ-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۳
عسقلان -۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۸
عسقلان(۲)-۵ نفر- محمد یوسف، عمر، فهد، هارون- الزام ج ۲ ص ۲۰۳
عسکر مکرم -۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۶
عسکر مركرم(۳)-۲ نفر- طيب و میمون - الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۲
عقر(۴)-۱ نفر-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۱
عكا (عکد)-۲ نفر-ملاحم ص ۱۴۸
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- عاره احتمال دارد غلط باشد و صحیح (عماره) است چنانچه خواهد آمد.
۲- عسقلان شهریست در فلسطين.
۳- عسکر مکرم شهریست در خوزستان. (مراصد)
۴- عقر اسم چند مکان است قریه ایست نزدیک کربلا و قریه ایست بین واسط و بصره الخ. (مراصد)

عكبرا(۱)-۱ نفر- دلائل ص ۳۱۹
عكبرا-۱ نفر-زايدة بن هبه - زايدة بن هبه-دلائل الامامه ص۳۱۹
عكه (عکا)(۲)-۲ نفر-مروان و سعد-نوائب ج ۲ ص ۱۲۰
علالی-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۸
عماره (۳)-۱ نفر-مالک-نوائب الدهور ج ۲ ص ۱۱۸
عمان-۲ نفر-محمد و حسن -ملاحم ص ۱۴۶
عمان-۶ نفر-محمد، صالح، داود، هواشب، کوش ویونس- نوائب ج ۲ ص ۱۱۸ سطر ۹
عنزه (عنيزه)-۱ نفر-عمیر-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۳
غرر (غور)(۴)- ۸ نفر-محج بن خربوذ، و شاهد بن بندار،و داود بن جریر، و خالد بن عیسی،و زیاد بن صالح، و موسی بن داود،وعرف الطويل، و پر کرد، (برکود)-دلائل الامامه ص ۳۱۵
غزه-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۸
غور-۸ نفر-در غرر گذشت
فاراب(۵)-ملاحم ص ۲۰۲
فارس-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷ و ص۲۰۳
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- عکبرا ده فرسخی بغداد است. (مراصد)
۲- شهریست در فلسطین. (م)
۳- شهریست در عراق. (م)
۴- غر بین آن و بحرین دو روز راهست و غور اسم چند موضع است یکی بین بیت المقدس و دمشق است. (م)
۵- فاراب ولایتی است در ماوراء سیحون. (مراصد)

فارقین-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
فاریاب (نعاريات)-۲ نفر- شاهويه بن حمزه، و علی بن کلثوم من سكنة تدعى باب الجبل- دلائل الامامه ص ۳۱۴
فرغانه (۱)-۱ نفر-ملاحم ص ۲۰۲
فسطاط (۲)-۴ نفر-ملاحم ص ۱۴۸ و ۲۰۳
فسطاط-۴ نفر-احمد، عبدالله، یونس، طاهر (ظاهر)-الزام ج ۲ ص ۲۰۳
فسطاط-۴ نفر- نصر بن حواس، و علی بن موسی الفزاری، وابراهيم بن صفير، و یحیی بن نعیم-دلائل الامامه ص ۳۱۸
فلسطین -۱ نفر-ملاحم ص ۲۰۳
فلسطین -۱ نفر-سوید بن يحيی - دلائل الامامه ص۳۱۷
قادسیه - ۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
قادسیه-۱ نفر-حصین - الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۲
قاشان (۳)-۲ نفر- عبدالله وعبيد الله -الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۱
قالی قلا(۴)-۱ نفر-ملاحم ص ۲۰۳
قبج -۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
قبرص-۲ نفر-ملاحم ص ۱۴۸ و ۲۰۳
قراح(۵)-۱ نفر- ملاحم ص ۱۴۷
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- فرغانه در پنجاه فرسخی سمرقند است و بعضی گفته اند قریه است در فارس. (مراصد)
۲- فسطاط جای خیمه های عمرو بن عاص است در مصر و قصه مشهوره ای دارد جای ذکرش نیست.
۳- قاشان عربی کاشان است.
۴- قالی قلا ترکیبش مثل (معدی کرب) است موضعی است در ارمنيه عظمی. (م)
۵- قراح یعنی بستان اسم چند موضع است در بغداد.

قرمیس (۱)-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۸
قزوین-۲ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
قزوین -۸ نفر- هارون، عبدالله، جعفر، صالح، عمر، لیث، علی و محمد-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۲
قسوان -۲ نفر- ملاحم ص ۱۴۸
قصر-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
قصور-۱نفر-ملاحم ص ۱۴۷
قطیف-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۸
قلزم (۲)-۲ نفر-مرجئه (رحبه) بن عمرو وشبيب بن عبدالله-دلائل الامامه ص ۳۱۹
قلقيلا(۳)-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
قم-۱ نفر-يعقوب -الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۲
قم-۱۰ نفر-اسمهای ایشان طبق اسمهای اهل بیت رسول خدا است.-ملاحم ص ۱۴۶
قم-۱۸ نفر-ملاحم ص۲۰۳
قم-۱۸ نفر-غسان بن محمد عتبان (غسان)، و على بن احمد بن بقرة (برة) بن نعیم بن يعقوب بن بلا، و عمران بن خالد بن کلیب، و سهل بن علی-دلائل ص ۳۱۶
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- قرمیس در اطراف کرمانشاه است.
۲- قلزم شهریست کنار دریای یمن از طرف مصر. (مراصد)
۳- ظاهرا همان (قالی قلا) است که گذشت.

بن صاعد،و عبدالعظيم بن عبد الله بن الشاه، و حسکه بن هاشم بن الدايه، والاخوص بن محمد بن اسماعيل بن نعيم بن طريف، و بلبل بن مالک بن سعد بن طلحه بن جعفر بن أحمد بن جریر، و موسی بن عمران بن لاحق، و عباس بن بقر (زفر) بن سلیم، و حويد بن بشیر، و مروان بن علابة بن جرير المعروف بابن رأس الزق، و صقر بن اسحاق بن ابراهيم، و كامل بن هشام. مؤلف گوید این تعداد (۱۴) نفر بیش نیست مگر گفته شود ممکن است در بعض جاها(واو) عطف (بن شده مثلا (بلبل بن مالک و سعد بن طلحه) بوده و او را (بن) خواندند و ممکن است گفته شود نسخه ناقصی داشته چنانچه نسخه مطبوع با خطی که در کتابخانه آية الله مرعشی موجود است نواقص زیادی دارد و حال آنکه خود نسخه خطی هم ناقص است. والله العالم.

قندیل (قند ایل)(۱)-۱نفر -عمرو بن فروه -دلائل الامامه ص۳۱۹
قورص(۲)-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۸
قوص(۳)-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۸
قومس(۴)-۲ نفر-محمود بن محمد بن ابی الشعب، و على بن حمويه بن صدقه من قرية خرقان- دلائل الامامه ص ۳۱۶
قومس-۲ نفر-رباب بن الجلد (جلدود) و خلیل بن سید-دلائل الامامه ص۳۱۸
قومیس(۵)-۲ نفر-ملاحم ص۲۰۳
قیروان-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۸
قیروان-۲ نفر-ملاحم ص ۲۰۳
قیروان-۲ نفر-علی بن موسی بن شیخ، و عنبره بن قرطه-دلائل الامامه ص۳۱۸
قیموت(۶)-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۸
کازرون -۱ نفر- ملاحم ص ۱۴۷
کازرون -۳ نفر-عمر و معمر و يونس-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۲
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- در مراصد (قندابیل) داریم که شهریست در سند ولی قندیل و قند ایل نداریم، والله العالم.
۲- قورس بین شهریست در حوالی حلب فعلا خراب است. (مراصد) و قورص بصاد معلوم نیست کجاست.
۳- قوص شهر بزرگیست در مصر. (مراصد)
۴- قومس عربی کو مس است بلوکیست در طبرستان. (مراصد)
۵- قومیس شاید همان قومس باشد.
۶- قیمون قلعه ایست نزدیک رمله فلسطین و اما قیموت معلوم نیست.

کاشان- در قاشان گذشت
كبش (۱)-۱ نفر- فهد (محمد نسخه)- الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۱
کراز-۱ نفر- ملاحم ص ۱۴۸
کربلا -۳ نفر-حسین و حسین و حسن -الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۴
کرخ -۱ نفر-عبد الله-ملاحم ص ۱۴۶
کرخا بغداد-۱ نفر-قاسم-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۲
کرد-۱ نفر-عون-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۳
کرمان -۱ نفر-عبدالله- الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۱
کوثی-۱ نفر-ملاحم ص ۲۰۳
کوثی ربا(۲)-۱ نفر-حفص بن مروان-دلائل الامامه ص۳۱۹
کوره(۳)-۱ نفر-ابراهيم-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۱
کوفه-۴ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
کوفه-۱۴ نفر-ملاحم ص ۲۰۳
کوفه-۱۴ نفر - ربيعه بن على بن صالح، و تمیم بن الياس بن اسد، و العضرم بن عیسی و مطرف بن عمر الكندي، و هارون ابن صالح بن میثم (عثيم)، و وکایا بن سعد، و محمد بن روایه، و حرب بن عبدالله بن ساسان، و قودة الأعلم
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- کبش مزرعه ایست در بغداد معروف به خطابیه. (مراصد)
۲- کوثی ربا در کوفه جای تولد حضرت ابراهيم خليل (علیه السلام) است. (م)
۳- دهی است در لبنان. (م)

و خالد بن عبد القدوس، و ابراهیم بن مسعود بن عبد الحميد، و بكر بن خالد، و احمد بن ریحان ابن حارث و غوث (غرث) الأعرابی- دلائل الامامه ص ۳۱۸
کیدر-۲نفر- ملاحم ص۲۰۳
گرگان - در جرجان گذشت
لنجویه(۱)-۱ نفر-کوثر- نوائب الدهور ج ۲ ص ۱۱۸
لونجه -۱ نفر- کوثر-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۱
لیان-۱ نفر-ملاحم ص۲۰۳
مازن-۱ نفر-ملاحم ص۲۰۳
مازن-۱ نفر- عبدالکریم بن غند (غندر) -دلائل الامامه ص ۳۱۸
مثقة-۱ نفر- هارون -الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۱
محله-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۸
مدائن-۸ نفر-محمد، احمد، پسران منذر، و تیمور(میمون) بن حرث، و معاذ بن على بن عامر بن عبدالرحمان بن معروف بن عبدالله، و حرسی بن سعید، و زهير بن طلحه، و نصر، و منصور - دلائل الامامه ص۳۱۹
مداغه (مراغه)- ۱ نفر- صدقه-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۲
مدينه -۱ نفر- ملاحم ص۲۰۳
مدینه-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۸
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- لنجويه جزیره ایست در افریقا. (م)

مدینه-۱۰ نفر-علی، حمزه، جعفر، عباس، طاهر، حسن، حسین، قاسم، ابراهیم، محمد -الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۱
مدینه-۲ نفر-حمزه بن طاهر و شرحبیل بن جميل -دلائل الامامه ص۳۱۸
مراد-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
مراغه-۳ نفر- ملاحم ص ۱۴۷
مراغه-۱ نفر- صدقه-نوائب الدهور ج ۲ ص ۱۱۹
مرج (عرج)-۱ نفر-داود- ملاحم ص ۱۴۶
مرقون-۲ نفر-بشر و شعیب -الزام الناصب ج۲ ص۲۰۲
مرقیه(۱)-۲ نفر-بشر و شعيب-نوائب الدهور ج ۲ ص ۱۱۹
مرو-۱۰ نفر- ملاحم ص ۱۴۸
مرو-۱۲ نفر-ملاحم ص ۲۰۲
مرو-۱ نفر-حذيفه -الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۲
مرو- ۱۲ نفر-(بندار بن خليل عطار، و محمد بن عمر الصیدانی، و عريب بن عبدالله بن کامل، و مولی قحطب (قحطیه) و سعد الرومی، و صالح بن رحال، و معاذ بن هانی، و کردوس الازدی و دهیم بن جابر بن حميد، و طاشف بن على قاجانی (فاجانی) و قرعان بنسوید، و جابر بن على الأحمر،و خوشب بن جریر- دلائل الامامه ص۳۱۴
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- قلعه ایست در ساحل حمص در سوریه. (م)

مروالروذ -۲ نفر-ملاحم ص۲۰۳
معاده(۱) -۱۴ نفر -اسويد، وأحمد، ومحمد، وحسن،ويعقوب، و حسین، و عبد الله، و عبد القديم، و نعيم، و علی، و خیان حیان)، و ظاهر، و تغلب، و كثير -الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۳
مغلثایا-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
مکه-۴ نفر-ملاحم ص ۱۴۸
مکه-۴ نفر-عمرو، ابراهيم، محمد، عبدالله -الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۱
ملزن(مازن)(۲)-۱ نفر-عبد الكريم بن غند (غندر)- دلائل الامامه ص ۳۱۸
ممد(همد)(۳)-۲ نفر-على، صالح- الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۱
مملوکان -۲ نفر-عبد و ناصح -الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۴
منارجرد(۴)-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
منصوریه -۲ نفر-عبدالرحمن و ملاعب-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۴
موالي الانبياء -۴ نفر -صباح و صياح و میمون و هود -الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۴
موالي اهل البيت- ۳نفر -عبدالله و مخنف و براک -الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۴
موصل-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
موصل-۱ نفر-سلیمان بن صبيح من القريه الحديثه -دلائل الامامه ص ۳۱۷
موصل-۲ نفر- هارون و فهد-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۲
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- در بعض کتب (معاذه) است و آن محلی است نزدیک کوههای ادقیه بنی اقیشر یا قشير. (مراصد)
۲- ظاهرا ملزن درست نباشد (مازن) صحیح باشد که آبیست معروف كما في المراصد
۳- ظاهرا هر دو غلط باشد (همدان) درست باشد چنانچه خواهد آمد.
۴- در مراصد (منازجرد) ضبط کرده و آن شهریست مشهور و آن بین خلاط و بلاذ و روم است از ارمنیه.

موطه -۱ نفر- معشر-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۳
موقان-۱ نفر-عبید بن محمد بن ماجور-دلائل الامامه ص ۳۱۶
مولیان (مولبار)-۱ نفر- حيدر بن ابراهيم-دلائل الامامه ص۳۱۹
مهجمه(۱)-۳ نفر-محمد و عمر و مالک-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۱-
نجف -۲ نفر- محمد و جعفر-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۴
نسور-۱ نفر- ملاحم ص ۱۴۷
نصیبین-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
نصیبین -۲ نفر-احمد و على-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۲
نصیبین-۲ نفر-داود بن محق، و حامد صاحب البواری -دلائل الامامه ص۳۱۷
نوبه-۲ نفر-واصل و فاضل -الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۲
نهاوند-۱ نفر-عبدالرزاق- ملاحم ص ۱۴۶
نیزبان-۴ نفر-ملاحم ص ۲۰۲
نیسابور-۲ نفر- على و مهاجر-نوائب الدهور ج۲ ص ۱۱۹
نیسابور-۱۷ نفر-ملاحم ص ۲۰۳
نیسابور-۱۸ نفر- سمعان بن فاخر، و ابو لبابه بن مدرک، و ابراهیم بن يوسف القصير و مالک بن حرب بن سکین، و زرود بن سوکن، و یحیی بن خالد، و معاذ بن جبرئيل، و احمد بن عمر بن زفر و عیسی بن موسی السواق، و یزید
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- در بعض کتب (مهجم) ضبط شده و آن ولایتنی است از اعمال زبید در یمن. (م)

بن درست، و محمد بن حماد بن شیت و جعفر بن طرفان، و علان ماهويه، وابو مریم، و عمر بن عمیر بن مطرف و بليل بن... و هايد بن هومر دیار. مؤلف گوید این تعداد هم ناقصی دارد یا واو عطفی در بین افتاد یا نسخه ناقص است. والله العالم.-دلائل الامامه ص۳۱۵
نیشابور-همان نیسابور است
نیل-۱ نفر - ملاحم ص ۱۴۷
نیل-۱ نفر -شاکر بن عبده - دلائل الامامه ص۳۱۹
وادی القری -۱ نفر- ملاحم ص۲۰۳
وادی القری۱ نفر-حر بن زبرقان -دلائل الامامه ص ۳۱۸
واسط-۳ نفر-ملاحم ص ۱۴۷
واسط-۱ نفر- ملاحم ص۲۰۳
واسط -۱ نفر-عقیل-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۲
وهان (۱)-۱ نفر-حسین-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۳
هَجَر-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۸
هَجَر(۲)-۲ نفر-موسی و عباس - نوائب الدهور ج ۲ ص ۱۱۶
هِجر-۱ نفر-عبد القدوس -الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۱
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- وهان زاد قلعه سمیرم است از نواحی اصفهان. (معجم البلدان) مؤلف گوید چند فرسخی قمشه (شهررضا) است.
۲- هجر اسم است برای چند جا یکی قریه ایست در بحرین.

هرات-۱ نفر -ملاحم ص ۱۴۷
هرات-۱ نفر-نهروش -نوائب الدهور ج۲ ص ۱۲۰
هرات-۱۲ نفر- ملاحم ص۲۰۳
هرات-۱۲ نفر- سعيد بن عثمان الوراق، و ماسح (سحر) بن عبدالله ابن نبيل (نيل) و المعروف بغلام (بعلام) الکندی، وسمعان القصاب، وهارون بن عمران، وصالح بن جریر، والمبارک بن معمر بن خالد، و عبد الاعلى بن ابراهيم بن عبده، و نزل بن حزم، و صالح بن نعيم، و ارم (آدم) بن علی، و خالد القوانس (القواس) - دلائل الامامه ص ۳۱۵
هراش-۱ نفر-نهروش-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۳
هلوان-در حلوان گذشت
همد(همدان)-۲ نفر -على و صالح -الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۱
همدان-۳ نفر -جعفر، اسحاق، موسی -ملاحم ص ۱۴۶
همدان-۳ نفر-ملاحم ص۲۰۳
همدان-۴ نفر-هارون بن عمران بن خالد، و طیفور بن محمدبن طيفور، و أبان بن محمد بن ضحاک، و عتاب بن مالک بن جمهور-دلائل الامامه ص۳۱۵
هونین-۳ نفر-عبدالسلام و فارس و کلیب- نوائب الدهور ج ۲ ص ۱۱۶

هویقین(۱)-۳ نفر-عبدالسلام و فارس و كليب -الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۱
یافا(۲)-۱ نفر- صالح بن هارون-دلائل الامامه ص ۳۱۸
يخشب-۱ نفر-ملاحم ص ۲۰۶
یلمورق-۲ نفر-باد صبا (صنا) بن سعد بن السحير(سحر) و احمد بن حميد بن سوار-دلائل الامامه ص ۳۱۷
یمامه-۱ نفر-ملاحم ص ۱۴۸
یمامه-۲ نفر-ظافر و جمیل -الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۳
یمن-۱۴ نفر- جبير، و حویش، و مالک، و کعب،و أحمد، و شیبان، و عامر، و عمار، و فهد، و عاصم، و حجرش، و كلثوم و جابر، و محمد-الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۳
ذکر تتمه حدیث ابو بصیر که در ملاحم ص ۲۴ بیان می کند که صدر حديث قبل از جدول ذکر شد و تتمه حدیث این است که فرمود و از اصحاب کهف هفت نفر، و التاجران الخارجان من عانه الى انطاکیه (۳) و المستأمنه الى الروم احد
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- در بعض کتب (هونین) ضبط شده و آن شهریست در جبال عامله. (معجم)
۲- يافا از شهرهای فلسطین است. (مراصد) و در بعض نسخ (بافا) آمده
۳- در ذیل حدیث ابو بصیر ص ۲۰۷ از ملاحم شرح می دهد (تاجران را) و می فرماید ایشان دو مرد هستند که یکی را سلیم و دیگری را سلم می نامند، و برای ایشان غلامی است عجمی که او را مسلم می گویند، این با جماعتی از تجار قصد انطاکیه را دارند، وقتی که چندمیل به انطاکیه مانده صدائی را می شوند پس بسوی صدا می روند مثل اینکه طلب نکرده اند جز آن را پس بسوی او می روند و از تجارت خود غافل می شوند. پس صبح رفقاء قافله داخل انطاکیه می شوند و ایشان را گم می کنند واثری از ایشان بدست نمی آورند بعضی از بعض دیگر سؤال می کنند که منازل ایشان را می شناسید می گویند بلی پس مال التجاره را می فروشند وجهش را برای اهلش می برند، پس از شش ماه می بینند با مقدمه لشکر حضرت قائم (علیه السلام) هستند.

عشر رجلا(۱) و النازلون بسراندیب (۲) و المفقود من مركبه بسلاهط رجل (۳) و من
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- مستأمنه را در ص۲۰۷ ایضا شرح می دهند، می فرماید ایشان جماعتی هستند که از همسایه و اهل بیتشان و سلطان زمانشان اذیت دیده اند پس به روم پناهنده شده قصه خود را به پادشاه روم نقل می کنند پس ایشان را امان می دهند و زمینهائی از قسطنطنیه به ایشان می دهند و ایشان آنجا هستند تا شبی که ایشان را سیر می دهند پس صبح همسایه ها و اهل زمین مجاورشان ایشان را مفقود می بینند، از اطراف و همسایه ها سؤال می کنند خبری از ایشان بدست نمی آید، به پادشاه خبر می دهند که ایشان گم شده و اثری از ایشان نیست. پس جاسوسی می گذارد و راهها را می بندد و در طلب ایشان کوشش می کند خبری بدست نمی آورد پس همه غمگین می شوند و شاه می گوید شما به ایشان امان دادید و برایشان تعدی نمودید، البته هرکس نزدیک ایشان بوده او را خواهم کشت تا وقتی یک خبر صحیحی از ایشان بیاورید پس اهل مملکت را بعضی محبوس و بعضی مقتول و بعضی معذب و بعضی مضروب داشت تا به پادشاه خبر راهبی را دادند که قرائت کتب نموده و گفته احدی در روی زمین نیست که از این کتب خبر و علمی داشته باشد جز مردی یهودی که در سرزمین بابل است، پس شاه امر به احضارش نمود و گفت میدانی که من در چه ناراحتی هستم تو هم که ادعا داری من کتب را خوانده ام پس اگر ایشان آن جماعت را کشته اند من ایشان را خواهم کشت اگرچه وزراء و مخصوصين من باشند. راهب گفت ای پادشاه عجله مکن و ایشان را عذاب مده ایشان قاتل نیستند و ایشان هم نمرده اند و مکروهی هم به ایشان نرسیده بلکه ایشان از زمین پادشاه پریده اند به مکه برای ملاقات پادشاه اعظم که همه پیغمبران بشارت او را می دادند. پادشاه گفت وای بر تو از کجا می گوئی و از کجا بدانم تو راست می گوئی؟ راهب گفت ای پادشاه من نمی گویم مگر حق و من از پانصد سال قبل چیزی به ارث برده ام که عالمی به عالم دیگر ارث داده. پادشاه گفت اگر راست می گوئی بفرست کتاب را بیاورند پس موثقين را فرستاد کتاب را آوردند دیدند صفات حضرت حجت (علیه السلام) و اصحابش و اسم خودش و اسم رفیقش و محل خروجشان. پس راهب گفت ایشان بر بلاد تو غلبه پیدا کنند. شاه گفت وای بر تو احدی همچه خبری به من نداده راهب گفت منهم اگر از ترس کشته شدن یک دسته بی گناه نبود به تو خبر نمی دادم. شاه گفت من او را خواهم دید گفت بلی به سال نرسد که لشکرش در وسط مملکت تو به دلالت رفقاء گم شده وارد شوند، شاه گفت بفرستم کسی را که خبر بیاورد و کتابی بنویسم بسوی او. راهب گفت (انت الذي يسلم اليه طلبه ولابد أن تتبعه وتموت ويصلّى عليك رجل من اصحابه) یعنی تو آنچه او طلب می کند به او تسلیم دهی و ناچار متابعت او نمائی و بمیری و یکی از اصحاب او بر تونماز گزارد.
۲- و در ملاحم ص ۲۰۸ شرح می دهد نازلين بسر ندیب را که ایشان چهار مرد از اهل فارسند که تجارتشان را دور می گردانند تا از سرنديب و سمندار پنبه می گیرند ناگاه صدا را می شنوند پس دنبال صدا می روند.
۳- واما المفقود الخ در ملاحم ص ۲۰۹ می فرماید مردی است از یهودیه اصفهان که از سلاهط (اسم وادی است) خارج می شود و اراده دارد ایله (شهریست در ساحل پهلوی شام) برود همین طوریکه می رود در دریا در دل شب ندا داده می شود پس از مرکب خارج شده به زمین می رسد که سخت تر از آهن و نرم تر از حریر پس ندا می شود اهل مکه سوار شوید این صاحب شما است. پس این مرد صدا می زند بر من باکی نیست و جماعت همگی در مکه جمع هستند.

هرب من الشعب الى سندانیه رجلان (۱) و المتخلى بسقلیه (۲) والطواف لطلب
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- و اما الهاربان الخ در ملاحم ص۲۰۶ می فرماید اینان دو نفر هستند که یکی کدر است و دیگری از اهل حبابا می روند بسوی مکه و همیشه در اینجا تجارت می کنند تا می بینند تجارتشان در قریهای که آن را شعب می گویند بهتر است آنجا را انتخاب می کنند و مدتی آنجا مشغول هستند تا وقتی که اهل شعب ایشان را می شناسند بناء بر اذیت می گذارند، پس یکی به دیگری می گوید ما از وطن خود بواسطه اذیت مفارقت کردیم آمدیم مکه و از آنجا آمدین شعب و خیال کردیم اذیت ایشان کمتر از اذیت اهل مکه است حالا می بینیم اینجا هم اذیت می کشیم پس چه خوب است فرار کنیم به اطراف بلاد تا خداوند عدل بانمکش را برساند یا مرگی که ما را راحت کند، پس تهیه سفر می کنند و می روندبه رقه و از آنجا به سندانیه و مدتی در اینجا هستند تا شبی که آنچه باید بشود می شود.
۲- و اما المتخلى بقلبه (بسقلیه) در ملاحم ص۲۰۶ می فرماید او مردیست از ابناء روم از قریه ای که آن را قونیه می گویند. (از بزرگترین شهرهای روم است) و تسلیم گفتارش می باشد تا وقتی خداوند منت می گذارد و معرفت به او می دهد داخل سقلیه می شود و آنجا اقامت می کند و عبادت می نماید تا صدارا بشنود و اجابت کند. (یعنی صدای آسمانی را)

الحق من يخشب رجل(۱) و الهارب من عشيرته من بلخ رجل (۲).
و المجتح بالكتاب من سرخس على النصاب (شرح این جملات در پاورقی از خود حدیث بیان می شود)
پس اینها ۳۱۳ مردند که خداوند در یک شب ایشان را در مکه جمع خواهد کرد و آن شب جمعه خواهد بود پس صبح جمعه در مکه در مسجدالحرام جمع هستند و احدی از ایشان تخلف نخواهد کرد پس در کوچه های مکه برای جاو منزل گردش می کنند اهل مکه ایشان را نشناسند پس بعضی به بعض دیگر بگویند امروز یک جماعت غریب دیده می شوند و از اهل یک بلده هم نیستند و اهل و عیال هم ندارند حیوان سواری هم ندارند.
ایشان در این گفتگو هستند که مردی از بنی مخزوم پیش می آید و می گوید دیشت خوابی دیده ام که خیلی عجیب است و از آن ترسانم، می گویند بیا تا برویم پیش فلانی ثقفی قصه را به او بگو وقتی که نزد ثقفی جمع می شوند مرد مخزومی می گوید خواب دیدم ابری از آسمان پاره شد و روی کعبه پخش شد و در آن ملخهای پردار و سبز بود که به اطراف عالم منتشر شدند و به هر بلدی رسیدند آتش زدند و به قلعه ای رسیدند آن را کوبیدند. ثقفی تعبیر کرد که در این
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- و اما الطواف لطلب الحق. در ملاحم ص۲۰۶ می فرماید پس او مردیست از اهل يخشب که احادیث را نوشته و اختلاف را شناخته و همیشه در طلب علم بوده تا صاحب الامر مطلب را شناخته و همیشه به این حال بوده تا وقتی صاحبش بیاید
۲- والهارب من عشيرته در ملاحم ص۲۰۶ می فرماید آنکه فرار کرده از عشیره اش می رود اهواز و در بعض قراء اهواز اقامت می کند تا امر خدا برسد، و هر مخالفی را که ملاقات کند با او از روی کتاب خدا محاجه می کند و امر ما را ثابت می کند.

شب لشکری از لشکرهای خدا به شما وارد شده که طاقت مقاومت با ایشان را ندارید. پس از نزد او برخاسته و بفکر حمله افتادند ولی خداوند قلب ایشان را پر از ترس نموده بعضی با بعضی دیگر مشورت کردند یکی گفت عجله نکنید و حمله بر ایشان ننمائید هنوز که منکری از ایشان صادر نشده اظهار مخالفت ننمودند اسلحه بیرون نکشیده اند شاید مردی از قبیله خودتان با ایشان باشد و اگر از ایشان چیز ناپسند دیدند آن وقت ایشان را بیرون کنید ولی ایشان مردمانی هستند عبادت كن و با هیئت نیکو و در حرم خدا هستند که نمی شود ایشان را ترسانید مگر وقتی که خلافی انجام داده شود.
شخص مخزومی که خواب را دیده بود گفت من ایمن از ایشان نیستم می ترسم پشت سر ایشان ماده و دسته ای باشد که اگر به ایشان ملحق شوند کار مشکل می شود خوب است الان که کم هستند کارشان را ساخت. و گمان نکنم تأویل خواب رفیقمان جز آنکه حق باشد. یکی گفت اگر دسته ایشان مثل ایشان بی سلاح باشند که کاری ندارد چون سلاح ندارند، و اگر لشکری آمداینها مثل یک آب خوردن کارشان ساخته است.
در همین گفتگوها بودند که شب فرا گرفت و ایشان را خواب ربود و دیگر جمع نشدند پس حضرت قیام فرمود و اصحابش را ملاقات فرمود مثل اینکه از یک پدر و مادر هستند صبح متفرق می شوند و شب جمع می گردند.
ابو بصیر گفت فدایت شوم غیر از ایشان مؤمنی نیست روی زمین فرمود چرا ولی ایشان عده ای هستند که حضرت در ایشان قیام می کند و ایشان نجباء و فقهاء و حکام و قضات هستند که پشت و روی ایشان را مسح فرموده هیچ امری مشکل بر شما نیاید.
در غیبت نعمانی ص۳۱۶از حضرت صادق (علیه السلام) منقول است که اصحاب طالوت مبتلی شدند به نهر آب که خداوند می فرماید زود است شما را مبتلا کنم

به نهر، و اصحاب قائم (علیه السلام) هم به مثل این مبتلا خواهند شد.
و ايضا در همان صفحه از امیرالمؤمنین (علیه السلام) می فرماید که اصحاب قائم جوانند کهول (یعنی ۳۵ تا پنجاه سالگی) ندارند مگر مثل سرمه در چشم یا نمک در آش و خوردنی.
در غیبت نعمانی ص۳۱۶ از امام صادق (علیه السلام) نقل کند که صاحب این امر اصحابش محفوظ است اگر تمام مردم بروند خداوند برای او اصحابش را می آورد الخ.
و در غیبت نعمانی ص ۲۰۰ در حدیثی حضرت صادق (علیه السلام) فرمود هرکس دوست دارد از اصحاب قائم ما باشد پس باید انتظار و عمل به ورع و محاسن اخلاق داشته باشد پس اگر این عمل را انجام داد و مرگ او را رسید پیش از آمدن حضرت، بوده باشد برای او مزد کسی که او را درک کرده باشد الحديث
«اصفهان»
در ملاحم ص ۱۴۶ می فرماید چهار نفر از اصفهان از یاران حضرت هستند بنام موسی و على و عبدالله و غلفان.
و در ص۲۰۳ می فرماید یک نفر بنام يونس.
و ايضا در ملاحم ص۲۰۶ مرابط و سیاح را می فرماید مردیست از اصفهان از ابناء دجالین برای او عوده و چوب دستی است در او هفت چیز موجود است که غیر از او نمی داند از بلد خود خارج می شود و سیر در بلاد می کند و حق را طلب می نماید، پس ملحق نشود به مخالف جز آنکه از او راحتی يابد الخ.
و در ص۲۰۹ المفقود من مركبه را تفسیر می کند که مردی است از یهودیه اصفهان از سلاهط (که اسم وادی است) خارج می شود و می خواهد ایله (که شهریست در حدود شام) برود همین طور که در دل شب در دریا سیر می کند ندا

کرده می شود از کشتی پیاده شده به زمینی می رسد که از آهن سخت تر باشد و از حریر نرم تر. پس ندا می شوند اهل مکه سوار شوید این صاحب شما است پس بر می گردد و آن مرد ندا می کند که بر من باکی نیست و جماعت همه مکه هستند و هیچ یک تخلف نمی کنند.
«اصل»
بنده سنگدل و بی اصل و نسب را. در آسیا حدیث ۱ گذشت.
«اصهب»
اصهب یعنی سرخرو.
در بنی عباس حدیث ۱۷ اسمی از اصهب خواهد آمد.
در بحار ج ۵۲ ص ۲۱۲ در ذیل حدیثی امام باقر (علیه السلام) فرمود اول زمینی که خراب می شود شام است آن وقت سه پرچم اختلاف کنند پرچم اصهب و پرچم ابقع و سفیانی.
در بحار ج ۵۲ ص ۲۶۹ حدیث ۱۶۰ از امام باقر (علیه السلام) روایت کند که فرمودای برید بپرهیز جمع (در بعض کتب شر) اصهب را، گفتم اصهب چیست؟ فرمود ابقع، گفتم ابقع کدام است؟ فرمود ابرص، و بپرهیز سفیانی را، و بپرهیز دو فراری را از اولاد فلان که می آیند مکه و در آنجا اموال را تقسیم می کنند، و خود را شبیه قائم (علیه السلام) می سازند، و بپرهيز شذاذ آل محمد را (مراد زیدیه باشد) الخ.
اختلاف سه پرچم در شام پرچم اصهب و ابقع و سفیانی (در شام خواهد آمد).
اول زمین مغرب شام است آنجا بین سه پرچم اختلاف شود یکی اصهب الخ. در شام خواهد آمد.
در الامام المهدي از لوایح الانوار سفارینی ج ۲ ص ۱۶ گفت اصهب از بلاد

جزیره خروج می کند. تا آنجا که گفت اول کسی که خروج می کند و بر بلاد غالب می شود اصهب است.
«اطمینان»
اطمینان به هر کس از عجز و ناتوانیست. در زمان حدیث ۸۴ خواهد آمد.
«افریقی»
در البرهان ص ۱۴۹ از ابی قبیل روایت کند که در افریقیه امیری دوازده سال پادشاهی کند، و بعدش فتنه باشد، پس از آن مردی سبز رنگ پادشاهی کند و پر از عدل کند پس بسوی مهدی برود و حکومت را به او واگذار کند و دشمن را از او دفع کند.
«افسر»
افسر گسیخته شود. در فرج حدیث ۷ خواهد آمد.
«اقرار»
در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۵۰۸ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که هرگز خداوند امتی را عذاب نکند مگر آنکه غدر کنند، سؤال شد غدرش کدام است؟ فرمود اقرار و اعتراف به گناه می کنند ولی توبه نمی کنند. الحديث.
«اقلیم»
در کف دست خواهد آمد.

«الاغ»
در شام حديث ۶ دجال حدیث ۲۴ و ۳۶ و ۳۸ و ۳۹ خواهد آمد.
«امانت»
در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۵۰۴از ابن مسعود نقل می کند که اول چیزی که از دین شما گم می شود امانت است و آخر آن نماز. الحديث.
«اَمِت اَمِت»
يعنى بمیر بمیر
در ملاحم ص ۶۵ و کنز العمال ج ۱۴ ص ۵۹۷ فرمود شعار اصحاب مهدی (علیه السلام) امت امت است.
در کنز العمال ج ۱۴ ص ۵۹۸ و ملاحم ص ۶۵ فرمود علامتشان امت امت است.
«اُمَّت»
(۱) در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۳۰ از عوف بن مالک از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که امت من هفتاد و چند فرقه شوند، و بزرگترین فرقه ها کسانی باشند که امور را برای خود قیاس کنند پس حرام را حلال کنند و حلال را حرام. (مثل طائفه حنفیه که تابع ابو حنیفه هستند)
(۲) در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۴۹دارد که رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) فرمود همیشه امت من تظاهر برحق کنند تا وقتی که بر پا شود ساعت ظهور.
(۳) ایضا در همان صفحه دارد که رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم فرمود من از خدای خود سؤال کردم که امت مرا به گرانی مبتلا نکند، به من عطا فرمود، سؤال کردم که دشمن بر امت من مسلط نکند عطا فرمود، و سؤال کردم که خودشان را بهم

مبتلا نکند منعم کرد و قبول نفرمود، تا آنجا که فرمود من بر امتم نمی ترسم مگر از پیشوایان گمراه کننده، و ساعت ظهور برپا نشود تا آنکه ملحق شود قبائلی از امت من به مشرکین و تا اینکه قبایلی از امن من بت پرست شوند، و هر وقت شمشیر گذارده شود در امت من برداشته نشود تا روز قیامت.
(۴) در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۴۹ در ذیل حدیثی است که فرمود از خداوند خود سؤال کردم برای امتم که به قحطی ایشان را هلاک نکند عطا فرمود، و درخواست نمودم که دشمن را بر ایشان مسلط نگرداند عطا فرمود، و درخواست نمودم که دشمن را بر ایشان مسلط نگرداند (و همدیگر را نکشند و اسیر نکنند) قبول نفرمود تا آنجا که فرمود زود است که سی نفر دروغگو خارج شوند و همه ایشان گمان کنند پیغمبرند و حال آنکه بعد از من پیغمبری نیست. ولكن همیشه در امت من طائفه هستند که برای حق تظاهر می کنند و می جنگند و خذلان کسی هم به ایشان ضرر نمی زند تا امر خدا برسد تا آخر خبر.
(۵) و در کنز العمال ج ۱۴ ص ۵۰ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود از خدای خود سؤال کردم که امت من را به غرق شدن هلاک نکند به من عطا فرمود و سؤال کردم که به قحطی هلاک نکند عطا فرمود و سؤال کردم که سختی و عذاب بین ایشان نباشد و خودشان به خودشان ظلم و ستم نکنند قبول نفرمود.
(۶) در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۲۶ فرمود وقتی این امت حلال دانستند خمر رابه نبيذ و ربا را به بیع و شراء، و رشوه را به هدیه، و با زکات تجارت کردند پس آن وقت وقت هلاکشان خواهد بود تا گناهشان زیاد شود.
(۷) در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۲۶ فرمود هر وقت حلال دانست امت من پنج چیز را پس بر ایشان است هلاکت، وقتی لعن بر همدیگر ظاهر شود، و حریر بپوشند، و زنهای آوازه خوان بگیرند، و خمر یعنی شراب مست کننده بیاشامند، و مردها به مردها و زنها به زنها اکتفاء کنند.

(۸) در مستدرک ج ۴ ص ۴۵۰ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) ر روایت کند که همیشه امت من در راه حق مقاتله کنند و بر دشمنان غلبه کنند تا اینکه مقاتله کند با آخر ایشان دجال.
(۹) و در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۴۸ و کنز العمال ج ۱۴ ص ۴۹ ازرسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کنند که امت من امت مرحومه و رحم شده اند و عذابی در آخرت برای ایشان نیست. بلکه خداوند ایشان را در دنیا بواسطه زلزله و کشتار و فتنه عذاب می کند.
(۱۰) و در ص۴۴۸ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود برپا نشود ساعت (ظهور) بر امت من مگر اینکه چند قبیله ایشان ملحق به مشرکین شوند، و چند قبیله بت پرست گردند.
(۱۱) در ملاحم سید ص ۷۰ باب ۱۵۳ در چند حدیث دارد که رسول خدا فرمود امت من در زمان مهدی از چنان به نعمت برسند که هرگز همچو نعمتی ندیده باشند.
(۱۲) در ملاحم ص ۱۵۳ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود بتحقيق رستگار خواهد شد امتی که من در اولش باشم و عیسی در آخرش الحديث.
(۱۳) و در ص ۱۵۸ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که بیاید بر امت من آنچه بر بنی اسرائیل آمد بدون کم و زیاد و بنی اسرائیل هفتاد و دو فرقه شدند امت من هفتاد و سه فرقه می شوند یکی از آنها نجات دارد و مابقی هلاک خواهند شد. عرض شد آن ملت که نجات دارند کیانند فرمود آنهائیکه عملشان مثل عمل من و اصحاب من باشند.
(۱۴) در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۵۰۸ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که هرگز خداوند امتی را عذاب نکند مگر وقتی که غدر کنند عرض شد غدرش کدام است؟ فرمود اقرار و اعتراف به گناه می کنند و توبه نکنند الحديث.

(۱۵) و در ص ۵۱۵ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که جماعتی از این امت شب مشغول خوردن و آشامیدن و لهب و لعب هستند صبح که شد مسخ شده اند به خنزیر(۱) و یک جماعتی به زمین فرو می روند صبح که شد می گویند طائفه فلان دیشب به زمین فرو رفته اند و خانه فلان دیشب خسف شده اند و سنگباران می شوند چنانچه قوم لوط سنگباران شدند و باد عقیم می وزد و آنها را از بین می برد چنانچه قبل از ایشان را از بین برد، بواسطه شرب خمر و رباخواری و پوشیدن حریر و گرفتن زنان رقاصه و مغنیه و قطع رحم کردن.
(۱۶) و در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۷۶ در چند حدیث دارد که فرمود در امت من فرو رفتن به زمین و مسخ شدن و سنگباران شدن خواهد بود.
(۱۷) در حدیث دیگر فرمود بیتوته کنند جماتی از امت من بر اكل و لهو و العب پس صبح کنند در حالیکه بوزینه و خنزیر شده باشند.
(۱۸) و در ص ۲۷۷ دارد که فرمود در آخر این امت فرو رفتن به زمین و مسخ شدن و سنگباران شدن خواهد بود گفته شد یا رسول الله آیاماهلاک می شویم و حال آنکه در بین ماها اشخاص صالح موجودند؟ فرمود بلی وقتی بدی زیاد شد.
(۱۹) و در ص ۲۷۸ فرمود در امت من لرزه ای افتد که هلاک شوند ده هزار،
بیست هزار، سی هزار (این بلاء را خداوند قرار داده برای متقین موعظه و برای مؤمنین رحمت و برای کافرین عذاب.
(۲۰) و در ص ۲۱۹ دارد که فرمود ای کاش می دانستم چگونه است امت من بعد از من وقتی که مردهاشان با تكبر قدم زنند و زنهاشان شادمان و روغن مالیده بیرون شوند. الخ.
(۲۱) و در ص۲۶۶ فرمود هلاک نشود امتی که من در اولش باشم وعیسی
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- تا اینجای حدیث در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۷۶ موجود است.

در آخرش و مهدی در وسطش.
(۲۲) و در ص ۲۶۹ فرمود چگونه هلاک می شود امتی که من در اولش وعیسی در آخرش و مهدی در آخرش باشد.
(۲۳) و در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۶۵ و در کنز العمال ص ۲۴۷ رسول خدا و فرمود نازل بشود به امت من در آخرالزمان بلاء سختی از پادشاهانشان که نشنیده باشند بلائی سخت تر از آن حتی زمین با آن فراخی تنگ شود بر ایشان و حتی زمین پر از جور و ظلم شود، بطوریکه مؤمن پناهی که پناهنده آن شود پیدا نکند آن وقت خداوند بفرستد مردی از عترت من پس پر سازد زمین را از عدل چنانچه پر شده بود از ستم راضی شود از او ساکنین آسمان و زمین و ذخیره نکند زمین بذر خود را و نه آسمان باران رحمت را بلکه هرچه در جوف آنها است بریزند، زندگانی کند در ایشان هفت یا هشت یانه سال، زندگان آرزو کنند مردگان را که ایشان ملاحظه کنند آنچه را خداوند برای اهل زمین فرو فرستاده از خیر و برکاتش.
(۲۴) در کنز العمال ج ۱۴ ص ۳۳۵ از عروه روایت کند که بهترین این امت اول و آخرش می باشد، در اول ایشان رسول خدا است و در آخر ایشان عیسی بن مریم و بین این دو راههائیست کج نه تو از ایشانی و نه ایشان از تو.
(۲۵) در الزام الناصب ج ۲ ص ۱۸۳ و چهره درخشان ج ۳ ص ۱۶۱ در ذیل خطبه البيان امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود ای مردم شنیدم از برادرم رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) که می فرمود جمع می شود در امت من صد خصلت، که در غیر ایشان جمع نشود تا آنجا که فرمود من به شما خبر می دهم آنچه را که پس از مرگ من جاری می شود و آنچه را تا خروج حضرت صاحب زمان قائم به امر از نسل امام حسین (علیه السلام) واقع می گردد، و چیزهائی را که در آخر زمان واقع می شود، تا شما بر حقیقت بیان مطلع و آگاه شوید، پس عرض کردند چه وقت اینها خواهد

شد ای امیر مؤمنان؟ حضرت فرمود زمانی که مرگ بر فقهاء واقع شود، و امت محمد مصطفی نماز را ضایع کنند، و متابعت شهوات کنند، و کم شود امانت داری، و زیاد شود خیانت، و قهوه ها آشامیده شود (یعنی خمر) و فحش به پدران و مادران شعار شود، و نماز از مسجدها برداشته شود بواسطه خصومتها، و مسجدها را محل طعام خوردن قرار دهند، و گناه زیاد شود، و حسنات کم شود، و آسمانها فشرده شود (یعنی بارانش را بریزد) (چند روز قبل یک نفر از بوشهر نقل می کرد که بارانی که باید یکسال باید در یک شب آمد لذا سیل خرابی بسیار نمود که کم نظیر بوده) پس در این زمان یکسال مانند یک ماه و یک ماه مانند یک هفته، و یک هفته مانند یک روز، و یک روز مانند یکساعت می شود، باران گرم ببارد، و بچه موجب نقص شود (۱)(یا موجب خشم گردد) و بوده باشد برای مردمان آن زمان صورتهای نیکو و باطنهای پست هرکس ایشان را ببیند بعجب آید، و هرکس با ایشان معامله کند ظلم و ستمش نمایند، صورت ایشان صورت آدمیان و دلهای ایشان دلهای شیاطین است، پس ایشان تلختر از صبر (شیره درختی است و گندیده تر از مردار باشند و نجستر از سگ و فریبتنده تر از روباه باشند و باطمع تر از اشعب (۲) باشند، و از جرب (گری) چسبنده تر باشند، از منكراتی که عمل می کنند باز نمی ایستند، اگر سخنی به ایشان بگوئی تکذیبت کند، و اگر امینشان دانی خیانت کنند، و اگر از ایشان روگردان شوی غیبت کنند، و اگر مالدار باشی حسد ورزند، و اگر از ایشان بخل کنی دشمنت شوند، و اگر پستشان دانی فحش می دهند، گوش دهند؛ به دروغ و بسیار خورنده حرامند، زنا و شرب خمر و گفتار باطل و طرب و غنا را حلال دانند، شخص فقیر بین ایشان خوار و کوچک است، و مؤمن نزد ایشان
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- لفظ حديث ( يكون المطر قيظا والولد غيضا)، و در نهایه ابن اثیر گوید (الولد غيظا).
۲- گویند لقب مردی بوده پر طمع.

ضعیف و کوچک است، عالم نزد ایشان پست است، فاسق نزد ایشان مکرم و محترم است و ستمکار نزد ایشان معظم و بزرگ است و ضعیف نزد ایشان بمنزله مرده است، شخص قوی نزد ایشان مالک و اختیاردار است، (تا آخر که در (زمان) حدیث ۵۵ خواهد آمد).
(۲۶) در بحار ج ۱۸ ص ۱۴۵ از امام صادق (علیه السلام) از آباء گرامش از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود وقتی امت من با تبختر و دستهای کشیده راه رفت و فارس و روم خدمتگزار ایشان شد، آن وقت جنگ ایشان بین خودشان واقع خواهد شد.
(۲۷) در بحار ج ۱۸ ص ۱۴۶ و کافی ج ۲ ص ۲۹۶ از امام صادق (علیه السلام) از پیغمبر خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود زود است بیاید بر امت من زمانیکه بد شود در آن باطنشان و نیکو شود ظاهرشان، برای طمعی که به دنیا دارند و نخواسته باشند به ظاهر سازیشان آنچه را نزد خدا است، کارهاشان ریائی باشد و ترسی به ایشان راه نداشته باشد، آن وقت خداوند بلائی عمومی شامل حال ایشان کند پس مثل غرق شده دعا کنند و به اجابت نرسد.
زود است بیاید بر امت من زمانیکه باقی نماند از قرآن مگر رسمش الخ.در قرآن حدیث ۲۴ خواهد آمد.
(۲۸) در الامام المهدی ج ۱ ص ۹۳ از مصابیح السنه بغوی ص ۱۹۳ نقل کند که پیغمبر (صلّی الله و علیه و آله) فرمود وقتی امت من پانزده خصلت را انجام دادند بلا بر ایشان نازل شود و شمرد این خصلتها را و ذکر نکرد یاد بگیرد برای غیر دین و گفت نیکوئی کند به رفیقش و به پدرش جفا کند، و گفت و خمر خورده شود و حریر پوشیده شود.
چرا این امت شبیه به خنازیر انکار این امر می کنند الخ. در صاحب الامر حدیث ۴ خواهد آمد.

چرا این امت ملعونه انکار می کنند الخ. در صاحب الامر حدیث ۴ خواهد آمد.
(۲۹) در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۸۷ و ص ۵۱۱ از رسول خدا صلى الله عليه وآله سلم روایت کند که فرمود زود است که مردمی از امت من از طرف مشرق خروج کنند و قرآن بخوانند ولی از حنجرشان تجاوز نکند (صرف خواندن باشد عمل به آن نکنند) هر رئیسی از ایشان خروج کند از بین برود تا وقتی که دجال در بقیه ایشان خروج کند.
«امتحان»
(۱) در کافی ج ۱ ص ۳۶۹ و غیبت نعمانی ص ۲۰۱ از حضرت صادق (علیه السلام) روایت کنند که چون با امیر المؤمنين (علیه السلام) بعد از کشته شدن عثمان بیعت شد حضرت بالای منبر رفته خطبه خواندند و در آن فرمودند آگاه باشید که اختبار و ابتلاء شما عود کرد مثل روزی که پیغمبر مبعوث شد، قسم به آن کسی که او را فرستاد بحق، هرآینه شما را به هم و گرفتاری مبتلا کند و غربال نماید بطوری که بالای شما به زیر و پائین شما بالا رود (تا آنجا که فرمود) والله من كتمان نکردم علامت یا کلمه ای را و هیچ وقت دروغ نگفتم، و من خبر داده شده بودم به این مقام و به این روز.
(۲) و در کافی ج ۱ ص ۳۷۰ و غیبت نعمانی ص ۲۰۲ معمر بن خلاد از امام هشتم روایت کند که فرمود آیا مردم گمان می کنند واگذاشته می شوند بمجرد اینکه بگویند ما ایمان آوردیم و امتحان نمی شوند؟ (یعنی مسلما امتحان خواهند شد)پس حضرت به من فرمود مراد از فتنه و امتحان چیست؟ عرض کردم آنکه پیش ما است یعنی امتحان در دین است. فرمود امتحان و آزمایش شوند

چنانچه طلا آزمایش شود و فرمود خالص گردند چنانچه طلا (را زرگر) خالص کند.
(۳) و در کافی ج ۱ ص ۳۷۰ و غیبت نعمانی ص ۲۰۲ از حضرت صادق و امام باقر (علیها السلام) روایت کند که فرمود این حدیث شما را قلوب مردم ناخوش دارند و نفرت جویند، پس هرکس پذیرفت و اقرار به آن نمود بیشتر به او بگوئید و اگر انکار نمود، او را واگذارید، بدرستی که ناچار باید امتحانی پیش آید که همه خاصان و دوستان سقوط کنند، بلکه سقوط کند کسی که (از زیرکی) یک مو را دوتا می کرد تا نماند مگر ما و شیعیان ما. (یعنی هرکس هرچه دانا و زیرک باشد وقتی که فتنه و امتحان سخت گشت از بین می رود و خود را نمی تواند نگاه دارد مگر شیعه خالص صد در صد آنهم جایش خالی است.)
(۴) در غیبت نعمانی ص۲۰۳ روایت کند که روزی بعض اصحاب داخل بر حضرت صادق (علیه السلام) شد و عرض کرد فدایت شوم من تو را دوست می دارم و دوست دارم هرکه شما را دوست دارد، ای آقای من چقدر شیعیان شما زیادند.
حضرت فرمود: یادآور ایشان را عرض کرد زیاد هستند حضرت فرمود: بشمار ایشان را عرض کرد بیش از اینها است. پس حضرت فرمود هر وقت عده ۳۱۳ نفر کامل شدند شما به مقصود می رسید، ولکن شیعه های ماکسی است که صدایش از گوشش تجاوز نکند، و حقد و حسدش از خودش تجاوز ننماید، و ما را علنی مدح نکند، و با دشمن ما تزاع نکند، و با کسی که عیبجوئی ما می کند ننشیند، و با دشمن ما محادثه نکند و حديث نگوید، و دشمن ما را دوست نداشته باشد، و دوست ما را دشمن نداند.
راوی عرض کرد پس ما چه کنیم با این شیعه مختلف که می گویند ما شیعه هستیم، پس حضرت فرمود در ایشان امتحان و آزمایش خواهد بود، و در ایشان تبدیل خواهد شد، سالهای گرانی بر ایشان وارد خواهد شد که ایشان را

فانی سازد و شمشیر ایشان را خواهد کشت و اختلاف ایشان را هلاک خواهد نمود. بدرستی که شیعیان ما کسی است که صدا نکند مثل صدای سگ، و طمع نداشته باشد مثل طمع کلاغ، و از مردم سؤال بكف نکند اگرچه از گرسنگی بمیرد، عرض کردم فدایت شوم اینها را از کجا پیدا کنم؟ فرمود در اطراف زمین پیدا کن، ایشانند که سهل المؤونه هستند و عیش با آرامش دارند، و خانه بدوش هستند، اگر حاضر باشند کسی ایشان را نشناسد و اگر غائب و مخفی باشند کسی از ایشان تفقد نکند و اگر مریض گردند کسی به عیادت ایشان نرود، و اگر از کسی دختر خواستگاری کنند به ایشان زن ندهند، و اگر بمیرند تشییع ایشان نکنند، ایشانند که در اموالشان مواسات می کنند و در قبرشان همدیگر را زیارت می کنند و هوای مختلف ندارند، اگرچه شهرهاشان مختلف باشد.
(۵) در غیبت نعمانی ص ۲۰۴و کافی ج ۱ ص ۳۷۰ حضرت صادق (علیه السلام) فرمود با قائم از عرب بسیار کم هستند، گفته شد کسانیکه ادعاء تشیع می کنند زیادند، فرمود باید مردم آزمایش بشوند و تمیز داده شوند، و غربال بشوند و از غربال هم بسیاری خارج شوند.
(۶) و در غیبت نعمانی ص ۲۰۵ از حضرت امام حسین یا امام حسن (علیها السلام) روایت کند که فرمود این امری که شما انتظارش دارید نخواهد شد تا اینکه بعضی شما از بعضی دیگر تبری جویند و در صورت هم تف و آب دهن اندازند، و بعض شماها در حق بعض دیگر شهادت به کفر بدهند و همدیگر را لعن کنند.
راوی عرض کرد خیری در آن زمان نیست حضرت امام حسین (علیه السلام) فرمود همه خبرها در همان زمان است قائم ما برخیزد و همه اختلافات را برطرف سازد.
(۷) در کافی ج ۱ ص ۳۷۰ حضرت صادق (علیه السلام) فرمود ای منصور این امر نخواهد آمد شما را مگر بعد از یأس نه بخدا تا اینکه تمیز داده شوید، نه بخدا تا

اینکه آزمایش شوید، نه بخدا تا وقتی هرکس بخواهد شقی و بدبخت شود و هرکس بخواهد سعید و خوشبخت گردد.
(۸) در غیبت نعمانی ص۲۰۶ از حضرت صادق (علیه السلام) روایت کند که این امر نخواهد آمد تا وقتی آب دهن بیندازد بعض شما در صورت بعض دیگر و تا اینکه لعن کند بعض شما بعض دیگر را، و تا وقتیکه نام گذارید بعض شما بعض دیگر را دروغگو.
(۹) و در کافی ج ۱ ص ۳۷۰ حضرت صادق (علیه السلام) به اصحابش فرمود هیهات هیهات یعنی دور است دور است نه بخدا آنچه را چشم به او دوخته اید نخواهد شد مگر وقتی که غربال شوید، نه بخدا مگر وقتی که امتحان شوید نه بخدا مگر وقتی که تمیز داده شوید، نه بخدا مگر وقتی که ناامید باشید، نه بخدا مگر وقتی که شقی و بدبخت بشود کسی که بدبخت است و سعید و رستگار گردد کسی که خوش بخت است.
(۱۰) در غیبت نعمانی ص ۲۰۶ حضرت باقر (علیه السلام) فرمود باید امتحان شوید ای شیعه آل محمد مثل سرمه در چشم چون صاحب چشم می داند کسی سرمه به چشم کشیده ولی نمی داند کی سرمه از چشمش رفته و هچنین صبح می کند مردی بر شریعت و دین ما و شب می کند و حال آنکه از دین خارج شده و شب می شود بر شریعت ماست صبح می کند از دین خارج گشته.
(۱۱) در غیبت نعمانی ص۲۰۷ حضرت صادق (علیه السلام) فرمود البته البته باید شکسته شوید شکستن شیشه ولی شیشه شکسته ممکن است آبش کنند و به حالت خود برگردد ولی شما شکسته شوید مثل شکستن کوزه که به حالت خود برنمی گردد والله باید غربال شوید، والله باید تمیز داده شوید والله باید امتحان شوید و خالص گردید، حتی نماند از شما (در دین) مگر خیلی کم و حضرت

دستش را وارو نمود (کنایه از اینکه چیزی نمی ماند نعوذ بالله از امتحانات آخر الزمان)
(۱۲) و در غیبت نعمانی ص ۲۱۱ دارد که امام باقر (علیه السلام) فرمود مَثَل شیعیان ما مَثَل خرمن طعام است که حیوان خورنده ای در آن بیفتد پس پاک کنند دوباره بیفتد باز پاک کنند تا اینکه بماند در آن چیزی که دیگر حیوان خورنده ضرر به آن نرساند همچنین شیعیان ما باید تمیز داده شوند باید امتحان کرده شوند تا باقی نماند از ایشان مگر کسی که فتنه به او ضرر نرساند.
(۱۳) ایضا در ص ۲۱۱ امام صادق (علیه السلام) فرمود مؤمنین مبتلا خواهند شد پس خدا پیش خودش ایشان را تمیز خواهد داد. خداوند مؤمنین را ایمن نکرده از بلاء دنیا و تلخیش، بلی ایمن کرده ایشان را از کوری و بدبختی آخرت الخ.
(۱۴) در روضه کافی حدیث ۲۱ روایت کند که امیر المؤمنين (علیه السلام) خطبه ای خواند پس حمد خدائی را نمود سپس صلوات بر پیغمبر (صلّی الله و علیه و آله) فرستاد، سپس فرمود چیزی که بیشتر بر شما می ترسم دو خصلت است یکی متابعت هوا و دیگر آرزوی دراز، اما متابعت کردن هوا پس از حق باز دارد، و اما آرزوی دراز آخرت را از یاد انسان می برد، آگاه باشید دنیا بار خود را بسته و پشت کرده می رود و اما آخرت دارد جلو می آید، و برای دنیا و آخرت هر کدامی اولادی هست پس شما از اولاد آخرت باشید، و از اولاد دنیا نباشید، چون امروز روز عمل است و حسابی در کار نیست ولی فردای (قیامت) حساب است عمل در آن نیست.
و بدرستیکه ابتداء واقع شدن فتنه ها از پیروی هوای نفس و حكمهای مخالف شرع و خدا است، و در آن فتنه ها پیروی کنند مردانی، مردانی را و آگاه باشید اگر حق خالص بود اختلافی نبود، و اگر باطل خالص بود ترسی برای

صاحب عقلی نبود، ولكن پاره ای از حق و پاره ای از باطل را گرفته باهم مخلوط می کنند، آن وقت شیطان بر دوستانش غلبه پیدا می کند، (مردم را گمراه می کند، دشمن نود و نه حرف حق می زند یک حرف باطل آن وقت امر بر اکثر مردم مشتبه می شود) و نجات مال کسانی می شود که رحمت خدا بر ایشان سبقت گرفته باشد.
بدرستیکه شنیدم از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) که می فرمود چه شود شما را وقتی که فتنه ای به شما برسد که کوچک در آن تربیت شود و بزرگ در آن پیر گردد، و مردم چنان در آن سیر کنند که آن را سنّت گیرند بطوریکه اگر چیزی از آن تغییر کند گفته شود سنّت تغییر کرد، و بدرستی که مردم منکر بجا آورند و بلاء سخت شود و ذریه اسیر گردد، و چنان فتنه مردم را بسوزاند که آتش هیزم را می سوزاند، و چنان نرمشان کند که اسیا (گندم یا جو را نرم می کند) آن وقت علم فقه بیاموزند برای غیر خدا و علم را یاد بگیرند برای غیر عمل، و دنیا را به اسباب اخرت طلب کنند، پس متوجه مردم شد در حالیکه مردان از اهل بیتش و خواصش و شیعیانش در اطراف او بودند. پس فرمود حکومتهای قبل از من عملی انجام دادند که مخالفت کردند رسول خدا را از روی عمد و عهدش را شکستند و سنّتش را تغییر دادند بطوریکه اگر وادار کنم مردم را بر ترک آن و کارها را روی موازین خود بدارم چنانچه در زمان رسول الله (صلّی الله و علیه و آله) بود هرآینه لشکرم از دور من متفرق می شوند بطوریکه تنها می مانم، یا اندکی از شیعیانم که فضل مرا شناخته و امامت مرا واجب می دانند، از روی کتاب خدا و سنّت رسول الله صلى الله عليه وآله سلم آیا اگر می دیدید که من امر می کردم مقام ابراهيم (علیه السلام) را به آنجایی برگردانند که رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) گذاشته بود (و عمر جابجا کرده) و می دیدید که فدک را رد می کردم به ورثه فاطمه (علیها السلام) و صاع رسول خدا (صلی الله و علیه و آله) را

رد می کردم به همان نحوی که بود(۱).
و می دیدید زمینهائی را که رسول خدا (صلی الله و علیه و آله) واگذار نموده برای اشخاصی و به آنها داده نشده من آن را اجرا می کردم.
و می دیدید که خانه جعفر را (که داخل مسجدش کرده اند) به ورثه اش رد می کردم و مسجد را خراب می کردم.
و می دیدید که رد می کردم احکامی را که به ستم و جور حکم کرده اند(۲).
و می دیدید که زنهائی را که بناحق زیر پای مردانی بودند می گرفتم و به شوهرهای خود بر می گرداندم.
و می دیدید که اسیر می کردم بچه های بنی تغلب را(۳).
و می دیدید که رد می کردم آنچه از زمین خیبر تقسیم شده (۴).
و می دیدید دفتر عطایا و بخششها را نابود می کردم و مثل رسول خدا بالسویه بین صاحبانش تقسیم می کردم، و نمی گذاشتم بین اغنیاء دور زند.
و می دیدید که مساحت را (در گرفتن خراج) ملغی می کردم(۵).
و می دیدید که در ازدواج مساوات را مراعات می کردم (هر مرد مسلمانی می توانست زن مسلمانی را ازدواج کند بخلاف عمر که گفت عرب نباید از غیر
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- صاع یک وزن خاصی بوده که تقریبا به وزن امروز سه کیلو می شود و پیغمبر  (صلّى الله عليه [وآله] وسلم) فرموده غسل با یک صاع آب می شود و مردم آن را کم دانسته اند.
۲- مثل حرام کردن متعه و صیغه.
۳- چون عمر جزیه را از ایشان برداشت و حال آنکه اهل ذمنه نبودند و باید بود ذریه ایشان را اسیرمی گرفتند پس برخلاف حکم خدا نسبت به ایشان عمل کرده.
۴- زمین خیبر را رسول خدا با شرایطی به اهل خیبر داده بود، عمر ایشان را از خیبر بیرون نمود و زمینها را تقسیم کرد بین اشخاصی که می خواست
۵- در زمان رسول خدا خراج از روی در آمد بود عمر از روی مساحت زمین خراج گرفت کاری با درآمد نداشت.

عرب زن بگیرد) و خُمس رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) را همانطوری که خدا واجب کرده مقرر می داشتم، (چون عمر منع کرد خمس آل محمد را چنانچه پیروانش امروزه نمی دهند اللهم العن من ظلمنا حقنا)
و رد می کردم مسجد رسول خدا را به همان جای اولش، و درهائی را که به مسجد رسول خدا باز کرده اند می بستم و درهائی را که بسته اند باز می کردم، و حرام می کردم مسح بر خف و کفشها (چون عمر تجویز کرده مسح بر کفشها را)
و بر آشامیدن نبیذ (یک نوع خمریست) حد جاری می کردم، و متعه حج و متعه نکاح را امر به حلال بودنش می کردم، و امر می کردم پنج تکبیر بر جنازه ها بگویند، و مردم را ملزم می کردم که بسم الله الرحمن الرحیم را بلند بگویند چون سنی ها نمی گویند و یا آهسته می گویند)
و خارج می کردم کسی را که با رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) داخل کرده اند در مسجد و حال آنکه رسول خدا ایشان را بیرون کرده، و داخل می کردم کسی را که بعد از رسول خدا خارجش کردند و حال آنکه رسول خدا داخلش کرده بود، و وادار می کردم مردم را به حکم قرآن، و بر طلاق دادن بر وجه سنّت (که خدا و پیغمبرش دستور داده اند نه آنطور که سنی ها می گویند) و صدقات و زکات را از اقسام نُه گانه می گرفتم با شرایط و حدودش (نه مانند سنیها که بر غیر از اقسام نُه گانه زکات بسته اند چنانچه امروزه بعض از پیروانشان که اسما شیعه هستند قائل شده اند)
ورد می کردم وضو و غسل و نماز را بر وقت و شرایط و جای خود. و رد می کردم اهل نجران را بجای خود (چون عمر ایشان را از نجران بیرون کرد) و رد می کردم اسیران فارس و سائر امم را به کتاب خدا و سنّت پیغمبرش (صلّی الله و علیه و آله) (اگر این عملیات را انجام می دادم) هر آینه از دور من متفرق می شدند، بخدا قسم مردم را امر کردم که در شهر رمضان نافله را با جماعت نخوانند و آگاه کردم

ایشان را که نماز جماعت در نافله بدعت است پس بعض لشکریانم که در جلو من شمشیر می زد صدا کردی ای اهل اسلام سنّت عمر را تغییر دادند، نهی می کند نماز مستحبی را در شهر رمضان با جماعت نخوانیم، و ترسیدم که از ناحیه لشکر من به من شورش کنند، چه کشیدم از این امت از تفرق ایشان و پیروی نمودنشان از پیشوایان گمراه و دعوت کنندگان بسوی آتش (تا آنجا که فرمود) هیچ خانواده پیغمبری از امت پیغمبرش ندید آنچه را مابعد از پیغمبر دیدیم، و خدا کمک کار ما است بر ضرر هرکس به ما ظلم کرده و لا حول ولا قوة الا بالله العلى العظيم.
(۱۵) در غیبت نعمانی ص ۱۸۹ در ذیل حدیثی روایت کند که از بزرگترین امتحانات آن است که حضرت حجت به شکل جوانی خروج کند و حال آنکه مردم خیال کنند او پیر مرد بزرگی است.
(۱۶) در غیبت نعمانی ص ۱۹۵ از حارث اعور همدانی روایت کند که امیرالمؤمنین (علیه السلام) روی منبر فرمود وقتی که خاطب هلاک شد و صاحب زمان پنهان شد و باقی ماند دلهائی که زیر و رو گردد، بعض از دلها پر خیر و بعضی بی خبر باشند، آرزومندان هلاک شوند، متلاشی شوندگان متلاشی شوند، و مؤمنین باقی بمانند، و ایشان اندک باشند، سیصد یا زیادتر خواهند بود، جهاد کنند به همراه ایشان جماعتی که همراه پیغمبر (صلّی الله و علیه و آله) در روز در جهاد کردند، که نه کشته شوند و نه بمیرند (یعنی ملائکه نه کشته شوند و نه می میرند)
«امر»
یعنی فَرَج
در فَرَج خواهد آمد.
در بحار ج ۵۱ ص ۴۲ حدیث ۲۷ و ۲۹ فرمود خدا رحمت کند کسی را که امر ما را زنده کند. در انتظار فرج حدیث ۳ خواهد آمد.

امر ما از این روشنتر است. در پرچمها حديث۱۶ خواهد آمد.
«امر به معروف»
در کافی ج ۵ ص ۵۹از امام رضا (علیه السلام) روایت کند که پیغمبر (صلّی الله و علیه و آله) فرموده هر وقت امت من امر به معروف و نهی از منکر را بهم دیگر واگذاردند (و هیچ یک انجام ندهند) پس آماده باشند برای عذاب خدا.
ایضا در ص۵۹ از امام صادق (علیه السلام) روایت کند که فرمود امر به معروف و نهی از منکر دو مخلوق خدا می باشند هر کس ایشان را یاری کند، خداوند او را عزیز گرداند، و هرکس یاری نکند خداوند او را ذلیل گرداند.
ایضا در کافی ج ۵ ص ۵۸ نقل کند که خداوند وحی نمود به حضرت داود علي که من گناه تو را بخشیدم ولی عار گناه تو را برای بنی اسرائیل قرار دادم، داود عرض کرد چگونه می شود ای پروردگار من و حال آنکه تو ظلم نمی کنی؟ خطاب رسید برای آنکه ایشان تو را زود جلوگیری نکردند از گناه کردن، و البته این از باب (ایاک اعني واسمعی یا جاره) است یعنی از باب کنایه است و الا پیغمبرها گناه نمی کنند.
در تهذیب ج ۶ ص ۱۸۱ از امام صادق (علیه السلام) روایت کند که آن حضرت فرمود سزاوار است که من مؤاخذه کنم از بی گناه شما بواسطه گناه کار شما چرا اینطور نباشد و حال آنکه خبر به شما می رسد که مردی از شماها کار زشتی انجام داده و شما او را نهی و منع نمی کنید، و از او دوری نمی جوئيد، و اذیتش نمی کنید تا خجالت کشد) از کار زشت خود دست بردارد.
در کافی ج ۵ ص ۵۶ و تهذیب ج ۶ ص ۱۸۱ از امام باقر (علیه السلام) روایت کند که خداوند وحی فرمود به شعیب پیغمبر که من صد هزار از قوم تو را عذاب خواهم کرد چهل هزار از بدان و شصت هزار از خوبان، عرض کرد خدایا بدها بجای

خود خوبها چرا؟ خطاب رسید برای اینکه با بدکاران سهل انگاری و سستی کردند و بواسطه غضب من به ایشان غضب نکردند.
ولی در کافی ج ۵ ص ۵۹ از امام صادق (علیه السلام) روایت کند که امر به معروف و نهی از منکر بر همه مردم واجب نیست بلکه برای کسی واجب است که قوت داشته باشد و اطاعتش بکنند، و عالم به معروف باشد، و اما کسی که ضعیف است و علم ندارد که کدام حق است و کدام باطل بر او واجب نیست. تا آنجا که می فرماید سؤال شد معنای این حدیث چیست که پیغمبر و فرموده بهترین جهاد کلمه عدليست نزد سلطان ظالم؟ جواب فرمود این در وقتی است که خودش دانا باشد و از او هم قبول کند، و الا اگر خود دانا نباشد یا ظالم از او قبول نکند بر او واجب نیست.
در تهذیب ج ۶ ص ۱۸۱ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود همیشه مردم به خیر و سلامت باشند مادامیکه امر به معروف و نهی از منکر بنمایند و کمک بر خوبی و تقوی داشته باشند، و اگر این کار را نکردند برکت از ایشان گرفته شود، و بعضی بر بعض دیگر مسلط شوند آن وقت نه یاوری در زمین داشته باشند و نه در آسمان.
ولی در چند حدیث در کافی ج ۵ ص ۶۳ و تهذیب ج ۶ ص ۱۸۰ از امام صادق (علیه السلام) رسیده که فرمود سزاوار نیست مؤمن خود را ذلیل کند، عرض کردند چگونه ذلیل کند؟ فرمود داخل در کارهائی شود که از عهده اش بر نمی آید.
در کافی ج ۵ ص ۵۶ از امام رضا (علیه السلام) روایت کند که باید امر به معروف و نهی از منکر بنمائید و الا حکومت می کنند بر شماها بدان شما آن وقت خوبان دعا کنند و به اجابت نرسد.
در ملاحم ص ۳۸ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود باید امر به معروف و نهی از منکر بکنید، و الا می فرستم بر شما عجم را که گردن شما را بزنند، و

مال شما را بخورند، و شیری باشند که فرار نکنند.
در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۲۷ دارد که گفته شد یا رسول الله چه زمانی امر به معروف و نهی از منکر از ما ساقط است که واگذاریم؟ فرمود... زمانیکه سستی در خوبان شما ظاهر شد، و زنا در شرار شما، و پادشاهی به کوچکان شما محول شد، و فقاهت در پست ترین شما (آن وقت است که تکلیف ساقط است)
در کافی ج ۲ ص ۳۷۴ از امام باقر (علیه السلام) از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود چون امر به معروف و نهی از منکر نکنند و متابعت خوبان از اهل بیت من ننمایند خداوند هم بدها را بر ایشان مسلط گرداند پس خوبان دعا کنند و به اجابت نرسد.
در کافی ج ۵ ص ۵۵ و تهذیب ج ۶ ص ۱۸۰ از امام باقر (علیه السلام) روایت کند که فرمود بیاید در آخر الزمان جماعتی که متابعت کنند جماعت ریا کار را، خود را به خواندن قرآن و عبادات وا دارند ولی جاهل و سفیه باشند، امر به معروف و نهی از منکر را واجب ندانند مگر وقتی که ایمن از ضرر باشند، برای خود عذر تراشی کنند، و لغزش علماء و عمل فاسد ایشان را پیروی کنند، نماز و روزه را در وقتی که ضرر نداشته باشد استقبال کنند، اگر آنهم بر مال و جانشان ضرر داشت ترک می کردند چنانچه مهمترین واجبات را ترک کردند.
در روضه کافی ج ۸ ص ۴۰ از امام صادق (علیه السلام) روایت کند (بیاید زمانیکه) که ببینی شخص سخن حق می گوید و امر به معروف و نهی از منکر می کند دیگری برپا خیزد و او را نصیحت کند که مزن این حرفها را این بر تو واجب نیست.
و در ص ۴۱ از امام صادق (علیه السلام) روایت کند که فرود بیاید زمانی که ببینی مردم در ترک امر به معروف و نهی از منکر با هم مساوی باشند (و حال آنکه نباید چنین باشند هرکس قدرت دارد و شرایط برای او موجود است باید امر به معروف کند)

در کافی ج ۵ ص ۶۰ امام صادق (علیه السلام) به مفضل فرمود ای مفضل هرکس متعرض پادشاه ظالم شود و به بلائی گرفتار گردد، خداوند به او نه اجر و مزد خواهد داد و نه صبر.
پس از مجموع آنچه ذکر شد معلوم شد که امر به معروف و نهی از منکر به چند شرط واجب است:
اول: باید عالم باشد چون جاهل حق امر به معروف ندارد.
دوم: معصیت کار اصرار بر معصیت خود داشته باشد.
سوم: ضرری برای خود یا دیگران از جهت مالی یا بدنی یا عرضی نداشته باشد.
چهارم: احتمال تأثیر بدهد، و الا اگر می داند صد در صد قبول نخواهند کردواجب نیست.
پنجم: قوت داشته باشد و مطاع باشد، و در غیر این صورت امر به معروف دلبخواهی می شود نه شرعی.
«امراء»
در غیبت نعمانی ص ۲۴۸ از امیرالمؤمنین (علیه السلام) روایت کند که بیاید بعد از صد و پنجاه سال امراء كفره، تمام حدیث در علامات ظهور خواهد آمد.
«امم و ملتها»
در ملاحم ص ۱۵۷ و ص ۲۰۰ از ثوبان غلام حضرت رسول (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود زود است امم و ملتها با همدیگر دست بدست بدهند و دور شما جمع شوند و مثل کاسه خوراکی در میان گذارند و بخورند، کسی عرض کرد یا رسول الله از کمی ما است؟ فرمود خیر شما زیاد هستید ولی مثل کف روی آب

و چیزهای سبک هستید و خدا ترس را از دل دشمنها بر می دارد و وهن و سستی در دل شما جای می دهد، سائل عرض کرد وهن چیست؟ فرمود حب دنیا و کراهت داشتن مرگ است.
«امنیت»
در لوایح الانوار سفارینی ج ۲ ص ۱۳ فرمود زمین امن شود بطوریکه پنج نفر زن حج کنند بدون اینکه مردی همراه داشته باشند نترسند جز از خدا.
«اموال»
و بعض اموال شما را بگیرند. در دشمن خواهد آمد.
«امه»
در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۰۲ فرمود وقتی دیدی امه (و کنیز) مولی و سید و صاحب خود را زائید پس آن از اشراط ساعت ظهور است.
در حدیث دیگر فرمود وقتی دیدی امه و کنیز صاحب خود را زائید، و دیدی صاحبان بنیان و ساختمان بر یکدیگر بلند پروازی کردند، و دیدی پابرهنه ها و گرسنه ها و عيالها رئيس مردم شدند پس آن از علائم ساعت ظهور است.
«امیرالمؤمنین (علیه السلام)»
در کافی ج ۱ ص ۴۱۱ از امام صادق (علیه السلام) سؤال شد که به قائم (علیه السلام) امير المؤمنین گفته می شود؟ فرمود خير الحديث. در قائم حدیث ۲۸ خواهدآمد.

«انار»
در ملاحم ص ۸۳ از رسول خدا (صلی الله و علیه و آله) روایت کند که در زمان حضرت حجت و چندین نفر سر اناری بنشینند (یعنی بطوری انار بزرگ و بابرکت باشد که جمعی را سیر کند)
«انتظار فرج»
**انتظار فرج(۱)
(۱) در صحیفه سجادیه دعای روز عرفه حضرت سجاد (علیه السلام) دعا می کند درباره کسانیکه منتظر فرج آل محمدند. می فرماید (اللهم وصلّ على أوليائهم المعترفين بمقامهم، المتبعین منهجهم، المقتفين آثارهم، المستمسكين بعروتهم، المتمسکین بولايتهم، المؤتمنین امامتهم، المسلمين لامرهم، المجتهدين في طاعتهم، المنتظرین ایامهم) تا آخر دعا.
(۲) در اكمال الدین صدوق ص ۶۰۳ از امام صادق (علیه السلام) روایت کند که فرمود هریک از شماها در حالت انتظار بمیرد مثل آن است که در خیمه حضرت قائم (علیه السلام) بوده.
(۳) در حدیث دیگر عبد الحميد واسطی بخدمت امام باقر (علیه السلام) عرض می کند ما بازارها را ترک کرده ایم به انتظار این امر (ظهور) حضرت فرمود ای عبدالحمید خیال می کنی هرکس برای خدا زحمت کشید و خود را نگاه داشت خدای برای او راهی قرار نمی دهد؟ بلی بخدا قسم خداوند راه گشایشی برای او قرار خواهد داد، خدا رحمت کند. بنده ای را که خود را برای ما نگاه دارد، (یعنی بواسطه اطاعت ما از لذتهای دنیا چشم پوشی کند و به معصیت نیفتد) خدا رحمت کند کسی را که امر ما را زنده کند، الحديث.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- در فرج اخباری خواهد آمد رجوع کن.

(۴) در بحار ج ۵۲ ص ۱۲۶ عبدالحميد واسطی می گوید:
خدمت امام باقر (علیه السلام) عرض کردم خدا شما را به اصلاح آورد ما بازارها را ترک نموده ایم به انتظار این امر (ظهور) بطوریکه نزدیک است از فقر سائل بكف شویم الحدیث و مثل حديث سابق را ذکر فرموده.
(۵) در اكمال الدین ص ۶۰۴ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود افضل اعمال امت من انتظار فرج است از طرف خدا.
(۶) در حدیث دیگر از امام رضا (علیه السلام) نقل کند که از او سؤال از فرج شد، فرمود خداوند می فرماید منتظر باشید منهم با شما از انتظار کشیدگانم.
(۷) در حدیث دیگر ابی نصر از امام رضا (علیه السلام) روایت کند که فرمود چه خوب است صبر و انتظار فرج الخ.
(۸) در حدیث دیگر از امیر المؤمنين (علیه السلام) روایت کند که فرمود کسی که منتظرامر ما باشد مثل کسی که در راه خدا در خون خود بغلطد.
(۹) در بحار ج ۵۲ ص ۱۲۲ از امیرالمؤمنین (علیه السلام) سؤال شد چه اعمالی نزد خدا محبوب تر است؟ فرمود انتظار فرج.
(۱۰) در حدیث دیگر علی بن الحسين (علیه السلام) به ابی خالد کابلی فرمود ای اباخالد بدرستی که اهل زمان غیبتش که قائل به امامتش باشند و منتظر ظهورش باشند افضلند از اهل تمام زمانها تا آنجا که فرمود انتظار فرج از بزرگترین فرجها است.
(۱۱) در بحار ج ۵۲ ص ۱۲۳ از امیرالمؤمنین (علیه السلام) روایت کند که فرمود منتظر فرج باشید، و از رحمت خدا مأيوس نباشید، بدرستی که بهترین اعمال نزد خدا انتظار فرج است.
(۱۲) در بحار ج ۵۲ ص ۱۲۵ از امام باقر (علیه السلام) از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود افضل عبادت انتظار فرج است.

(۱۳) در بحار ج ۵۲ ص ۱۲۵ از حضرت صادق (علیه السلام) سؤال شد که چه می فرمایید درباره کسی که بمیرد بر امر تشیع در حالیکه منتظر امام زمانش باشد؟ فرمود بمنزله کسی است که در خیمه قائم (علیه السلام) باشد قدری ساکت شد سپس فرمود مثل کسی است که با رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) باشد.
(۱۴) در بحار ج ۵۲ ص ۱۲۶ فيض بن مختار می گوید شنیدم امام صادق (علیه السلام) می فرمود هریک از شماها بمیرید در حالیکه منتظر امام زمان باشید مثل این است که در خیمه حضرت باشید، مقداری ساکت شد سپس فرمود بلکه مثل کسی هستید که با او شمشیر میزنید، سپس فرمود نه والله بلکه مثل کسی هستید که با رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) شهید شده.
(۱۵) در بحار ج ۵۲ ص ۱۲۸ محمد بن فضیل از امام رضا (علیه السلام) چیزی از فرج سؤال کرد، فرمود آیا انتظار فرج از فرج نیست خداوند می فرماید منتظر باشید بدرستی که من هم از منتظرینم.
(۱۶) در بحار ج ۵۲، ص ۱۳۰ حسن بن جهم از حضرت رضا (علیه السلام) سؤال از فرج می کند، پس حضرت فرمود آیا ندانستی که انتظار فرج از فرج است؟ عرض کرد خیر مگر آنکه یادم دهید، فرمود بلی انتظار فرج از فرج است.
(۱۷) در بحار ج ۵۲ ص ۱۳۱ از امیرالمؤمنین (علیه السلام) روایت کند که افضل عبادت مؤمن انتظار فرج است..
(۱۸) در بحار ج ۵۲ ص ۱۳۲ در ذیل حدیثی فرمود چون عذاب بنی اسرائیل بطول انجامید چهل روز ضجه و گریه کردند و بسوی خدا زاری نمودند، خداوند به موسی و هارون وحی فرمود که صد و هفتاد سال از عذاب ایشان کم شد و ایشان را از فرعون خلاص کن، امام صادق (علیه السلام) فرمود اگر شما هم بسوی خدا ناله و گریه کنید خداوند فرج ما را نزدیک گرداند و اما اگر این کار نکنید خدا امر را به انتهاء می رساند.

(۱۹) در غیبت نعمانی ص ۲۰۰ امام صادق (علیه السلام) فرمود هرکس خوشحال است که از اصحاب قائم باشد پس باید انتظار بکشد و عمل به ورع کند، و اخلاق نیکو داشته باشد، در حالی که منتظر هم باشد، پس اگر مرگ او رسید و حضرت بعد از او قیام کرد، مزدش مثل کسی است که او را درک نموده باشد، پس جدیت داشته باشید و انتظار هم بکشید گوارا باد شما را ای جماعتی که رحمت خدا شامل حال شما شده.
(۲۰) در غیبت نعمانی ص ۲۰۱ از امیر المؤمنين (علیه السلام) سؤال از این آیه شد که خدا می فرماید «فَاخْتَلَفَ الْأَحْزابُ مِنْ بَيْنِهِمْ الخ» حضرت فرمود از سه چیز انتظار فرج داشته باشید، عرض شد آن سه چیز کدام است؟ فرمود اختلاف اهل شام و پرچمهای سیاه از طرف خراسان و وحشتی در ماه رمضان، عرض شد وحشت و ترس در ماه رمضان کدام است؟ فرمودایا نشنیده ای قول خدا را که می فرماید اگر بخواهیم نازل کنیم از آسمان علامتی را که همه گردنها ذلیل و خاضع شوند، این علامتی است که دخترها را از منزل بیرون کند، و خوابیده را بیدار سازد، و بیدار را بترس اندازد.
(۲۱) در بحار ج ۵۲ ص ۱۴۵ از رسول اکرم (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود انتظار فرج بواسطه صبر عبادت است
(۲۲) در بحار ج ۵۲ ص ۱۵۰ در ذیل حدیثی امام صادق (علیه السلام) به ابی بصیر فرمود خوش بحال شیعه قائم ما که انتظار ظهورش را دارند، در غیبت او، و اطاعت او را می کنند در وقت ظهورش ایشانند اولیاء خدا نه خوف و ترسی برای ایشان است و نه محزون می شوند.
(۲۳) در اكمال الدين ص ۳۶۰ در ذیل حدیث عبدالعظیم حسنی امام نهم فرمود افضل اعمال شیعیان ما انتظار فرج است.
(۲۴) در اكمال الدين ص ۳۱۳ در ذیل حدیث على بن الحسین (علیه السلام) است که

فرمود انتظار فرج از افضل اعمال است.
(۲۵) در تحف العقول ص ۲۷ از پیغمبر (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود افضل جهاد امت من انتظار فرج است.
(۲۶) در كفاية الخصام ص ۶۸۳ حدیث ۳۱ از حموینی از امیرالمؤمنین (علیه السلام) روایت کند که رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) فرمود بهترین عبادات انتظار فرج است.
(۲۷) در كفاية الخصام ص ۷۰۴ از ابن بابویه از ابن عباس از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کرده که فرمود افضل عبادات انتظار فرج است.
(۲۸) در مسند امام رضا (علیه السلام) از رسول خدا و روایت کند که فرمود افضل اعمال امت من انتظار فرج خدا است.
«انتقام»
در كفاية الخصام ص ۶۸۳ ذیل حدیث ۲۶ حقتعالی فرمود یا محمد اینانند حجتهای من و مهدی خونخواه عترت تو است، قسم بعزت و جلال خودم که مهدی حجت واجبه دوستان من است و انتقام کشنده از دشمنان من.
در كفاية الخصام ص ۶۹۹ در ذیل حدیث دوم از ابن بابویه از ابن عباس از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که خداوند فرمود این قائم شما است که حلال می کند حلال مرا و حرام می کند حرام مرا، و انتقام می کشد از دشمنان من الخ.
بواسطه این انتقام خواهم کشید برای حسین (علیه السلام) در قائم حدیث ۴۵ خواهد آمد.
در دلائل الامامه طبری ص ۲۳۹ خداوند فرمود به این قائم انتقام می کشم از ایشان.
«الاندر فالاندر»
در غیبت نعمانی ص ۲۰۶ در ذیل حدیث امتحان فرمود تا باقی نماند از شما

بر این امر الا الاندر فالاندر یعنی مگر بسیار کم
در غیبت نعمانی ص ۲۰۸ از امام رضا (علیه السلام) روایت کند که فرمود والله نخواهد شد آنچه را شما چشم به آن دوخته اید مگر وقتی که امتحان و تمیز داده شوید و نماند از شما (در دین حق) الا الاندر فالاندر یعنی مگر بسیار کم.
«اندلس»
**اندلس(۱)
در الامام المهدی ج ۱ ص ۲۰۳ از تذکره قرطبی از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود بعد از من زود است که فتح شود جزیره ای که آن را اندلس گویند غالب می شود در آن اهل کفر و اکثر اموال و اکثر بلادشان را بگیرند، و زنها و بچه ها را اسیر کنند، و هتک احترام کنند، و دیار را خراب کنند، و أكثر بلاد برگردد به بیابان خشک شده، و اکثر مردم از دیار خود جلاء وطن کنند.
«انطاکیه»
در ملاحم سید ص ۶۷ دارد که حضرت حجت (علیه السلام) تابوت را از غار انطاکیه خارج خواهد کرد.
و در همان صفحه دارد که حضرت حجت (علیه السلام) تورات و انجیل را از زمینی خارج کند که آن را انطاکیه گویند.
یک مرد هم از انطاکيه بنام عبدالرحمن از جمله سیصد و سیزده نفرند چنانچه در جدول ذکر شد.
و در ملاحم ص ۱۴۲ تميم الداری خدمت حضرت رسول (صلّی الله و علیه و آله) عرض می کند من مرورم افتاد به شهری از شهرهای اعاجم که آن را انطاکیه می گفتند ندیدم شهری بزرگتر از آن هر ابری از بالای آن رد می شود می بارد، حضرت
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- در مراصد گوید اندلس جزیره بزرگی است.

رسول (صلّی الله و علیه و آله) فرمود بدرستی که در (غار ثور) (اسم غاری است در آنجا) در کوه انطاکیه ریزه هایی از الواح موسی و عصای شکسته او و ریزه هایی از تابوت سکینه می باشد پس مرور نکند بر آن ابری چه شرقی و چه غربی و چه کوفی و چه قبلى الا آنکه دوست دارد از برکاتش به آنجا ببارد و نگذرد روزگاری جز آنکه مردی از اهل بیت من به اینجا رسد که اسمش اسم من باشد (و اسم پدرش اسم پدر من) (و این از غلط نساخ است) خلقش خلق من می باشد پرکند آنجا را بعدل خود چنانچه پر شده باشد از ظلم و جور.
در الامام المهدی ج ۱ ص ۲۰۴ از تذکره قرطبی از حذيفه نقل کند که پیغمبر (صلّی الله و علیه و آله) فرمود مهدی و هرکس با اوست بیایند به شهری که آن را انطاکیه گویند، و آن شهریست بزرگ کنار دریا پس سه تکبیر بر آن بگویند به قدرت خدا دیوار طرف دریا بیفتد پس مردها را بکشند و زنها و بچه ها را اسیر کنند و اموال را بگیرند پس حضرت مهدی مالک انطاکیه شود و در آن مساجدی بنا کند و تعمیر کند عمارتهای اهل اسلام را الخ.
تورات و سایر کتب خدا را از غار انطاکیه خارج کند الخ. در قائم حدیث ۱۲۱ خواهد آمد.
«انگشتر»
با پرچم رسول خدا و انگشتر سلیمان الخ. در قائم حدیث ۱۲۳ خواهد آمد.
کو عصای جدت رسول خدا و انگشتر الخ. در حسنی خواهد آمد.
«اوصاف حضرت حجت»
در شمائل می آید.

«اول»
در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۱۱ فرمود اول زمین از جهت خرابی دست چپش می باشد بعد دست راستش.
و در ص ۲۱۱ ایضا و ص ۲۵۳ فرمود اول مردم از جهت هلاکت قریش است و اول قریش از حيث هلاکت اهل بیت من هستند.
و در حدیث دیگر فرمود اول مردم از جهت فنا قریش هستند و اول قریش ازجهت فنا بنی هاشم هستند.
و در ص ۲۲۳ فرمود اول این امت خوبهاشان هستند و آخر ایشان شرار ایشانند.
و در ص ۲۵۲ فرمود اول مردم از جهت هلاکت عرب پس از ایشان اهل فارس هستند.
و در حدیث دیگر فرمود اول مردم از جهت هلاکت فارس و بعد از ایشان عرب هستند.
اول چیزی که از عدل حضرت ظاهر می سازد الخ. در قائم حدیث ۱۸ خواهد آمد.
اول چیزی که به آن ابتدا می کند سقف مسجدها است الخ. در قائم حدیث ۳۰ خواهد آمد.
اول چیزی که به آن نطق کند این آیه باشد و «بَقِيَّةُ اللهِ» الخ. در قائم حدیث ۳۸ خواهد آمد.
اول چیزی که شروع کند دستهای بنی شیبه را قطع کند الخ. در قائم حدیث ۶۴ خواهد آمد.
اول فتنه ها از سال دویست هجری است که حکومت نمودن بچه ها است الخ.

در فتنه حديث ۴۴ خواهد آمد.
«اولاد»
در بچه خواهد آمد ايضا.
در ملاحم ص ۱۵۶ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود بهترین اولاد شما بعد از ۱۵۴ سال دخترانند. و بهترین زنهای شما بعد از ۱۶۹ زنهای نازاینده اند و در سال ۱۶۸ طلب خود را بطلب و در سال ۱۶۹ قرض خود را بده، و سال (ظاهراً ۱۹۰ باشد) ۹۰ هرج است بعضی گفتند نجات و خلاصی کجا است فرمود هرج (قتل و غارت) است تا ظهور امام.
و در جامع الاخبار ص ۱۰۶ دارد که رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) نظر به بعض از بچه ها کرد و فرمود وای بر اولاد آخر الزمان از پدرانشان، گفته شد یا رسول الله از پدران مشرکین؟ فرمود نه از پدران مؤمنین (بجهت آنکه فرزندان خود را چیزی از واجبات یاد نمی دهند و اگر اولاد هم یاد بگیرند منعشان کنند و راضی باشند به چیز کمی از متاع دنيا، و من از ایشان بری هستم و ایشان هم از من بری هستند.
در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۴۴ در ذیل حدیثی فرمود (در آخر الزمان) اولاد داران محزون باشند و بی اولادها خوشحال.
«اهل بیت»
در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۸۷ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود اهل بیت من زود است بعد از من برسد به ایشان از امت من کشتن و پراکندگی و سخت ترین مردم به ما از جهت بغض و کینه بنو امیه و بنو المغیره و بنو مخزومند.
و در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۶۷ دارد که فرمود ما اهل بیتی هستیم که خدا

برای ما آخرت را اختیار کرده نه دنیا را و بدرستیکه اهل بیت من زود باشد که بعد از من ملاقات کنند بلاء و پراکندگی را و مطرود گردند تا آن وقتیکه گروهی از طرف مشرق بلند شوند که با ایشان پرچمهای سیاه باشد، پس حق را مطالبه کنند و به ایشان ندهند پس جنگ کنند پس یاری کرده شوند، پس داده شوند آنچه را که می خواستند پس قبول نکنند تا بدهند بدست مردی از اهل بیت من که اسمش مطابق اسم من است و اسم پدرش مطابق اسم پدر من (۱) پس مالک زمین شود پس پر سازد از عدل و داد چنانچه پر کرده بودند از جور و ظلم، پس هر کس درک کند از شما یا از اولاد شما آن زمان را پس برود بسوی ایشان ولو روی سینه از روی یخ باشد، بجهت آنکه پرچمهای هدایتند.
در کافی ج ۲ ص ۳۷۴ امام پنجم از پیغمبر (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که هر وقت متابعت خوبان اهل بیت مرا نکردند خداوند شرارشان و بدهاشان را بر ایشان مسلط کند پس خوبها دعا کنند و مستجاب نشود.
«اهواز»
در ملاحم سید ص۱۲۶ در ضمن حدیثی فرمود در اهواز زلزله شود بطوریکه خانهاشان قبرستان باشد پس راه ها بریده شود و احدی از شهری به شهری نرود.
در الزام الناصب ج ۲ ص ۲۵۰ امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود غالب می شود عرب بر عجم و رو آور می شوند به اهواز بدون مردم (یعنی مردم با ایشان نیستند)
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- مکرر عرض شد که جمله (اسم پدرش اسم پدر من است) از زیادی نساخ است. یا از روی تقیه گفته شده چون راويها و مؤلفین در هر زمان مبتلا به حكومات جائر بوده اند و مجبور بوده اند که بدلخواه ایشان سخن گویند.

«ایران»
ناظم الاسلام کرمانی در ص ۱۱۳ از علائم ظهور نقل کند که یکی از علامات خروج سید حسنی است از طالقان و ديلم و فرموده از اخبار مستفاد می شود که این سید دعوت بخود نکند اما مثل پادشاه رفتار کند و این در وقتی است که ایران پادشاهی نداشته باشد و جمهوری گردد و یا هرج و مرج گردد و یا ملوک الطوائفی شود.
و در ص ۱۱۴ فرمود دیگر از علائم خارج شدن سلطان عجم است از ایران، (البته لفظ ایران در روایات دیده نشده ولی مرحوم ناظم الاسلام از کلمه عجم و شرق استفاده کرده)
«ایستادن خورشید»
در خورشید و رکود خواهد آمد.
«ایکه»
در زوراء حدیث ۱۱ خواهد آمد.
«ایمان»
(ایمان را بر ناصبی عرضه دارد). در قائم حديث ۸ خواهد آمد.
«باب الفيل»
در ارشاد مفید ص ۳۶۰ از امام صادق (علیه السلام) روایت کند که فرمود پادشاهی ایشان (بني العباس) نرود مگر وقتی که متعرض مردم شوند در کوفه در روز

جمعه مثل اینکه نظر می کنم به سرهایی که از بدنها جدا می شود در مابین باب الفيل و اصحاب صابون(۱).
در حدیث دیگر فرمود برای پسر فلان نزد مسجد شما یعنی مسجد کوفه جنگی در روز جمعه واقع شود که چهار هزار در آن کشته شود از باب الفيل تا اصحاب صابون پس از این راه بپرهیزید (رفت و آمد نکنید) و بهترین ایشان کسی است که از راه انصار برود.
«باد»
در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۵۵ و در کنز ص ۲۲۹ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود بادی بیاید پیشاپیش ساعت (قیامت یا ظهور) که روح هر مؤمنی را بگیرد.
و ايضا در مستدرک ص ۴۵۵ و کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۱۰ روایت کندکه خداوند بادی را از یمن بفرستد که از حریر نرم تر باشد پس نگذارد احدی را که در قلب او حبه ای از ایمان باشد مگر آنکه برگیرد.
و در حدیث دیگر فرمود و ملحق سازد هر قومی را به آنچه پدرانشان در جاهلیت عبادت می کردند. و باقی بمانند احمقانی از مردم که امر به معروف نکنند و نهی از منکر ننمایند و در راهها نکاح کنند مثل حیوانات.
و در ص۴۵۶ روایت شده که خداوند بادی را بفرستد که بویش بوی مشک باشد و نرمیش نرمی حریر و نگذارد کسی را که در قلب او مثقال حبه ایمان است مگر آنکه بگیرد پس باقی ماند شرار مردم که ساعت (ظهور یا قیامت) بر ایشان قیام کند.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- باب الفيل اسم دری است در مسجد الكوفه و اصحاب صابون لابد اسم محلی بوده که در آن زمان معروف بوده.

در ملاحم ص ۱۲۶ در ذیل حدیثی فرمود اول علامات صاعقه است پس از آن باد زرد است پس از آن باد دائمی است.
در زنها حديث ۱۲ خواهد آمد که باد سرخی از طرف مشرق می آید که بعضی را مسخ و بعضی را به زمین فرو برد بواسطه گناهانی که مرتکب شده اند الخ.
در زوراء خواهد آمد که باد سرخی به هیجان آید که مردم بترسند الخ.
و باد عقیم می وزد و آنها را از بین می برد. در آمت حدیث ۱۵ گذشت.
«باران»
در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۲۴ و ص ۲۴۱ دارد که یکی از علامات ساعت (ظهور) آن است که باران گرم ببارد.
و در کنز العمال ج ۱۴ص ۲۴۳ دارد که بیاید بر مردم زمانی که آسمان باران ببارد ولی زمین گیاه نروید.
و در کنز ص۲۴۵ دارد که باران زیاد باشد و ثمره کم.
و در کنز ص۲۴۸ دارد که بر پا نشود ساعت (ظهور) تا ببارد بر مردم بارانی که نماند از آن خانه های گلی، و نماند مگر خانه موی(چادرنشین).
در بحار ج ۵۲ ص ۲۱۲ و غیبت طوسی ص ۲۶۹ و کشف الغمه ج ۲ ص ۴۶۰ فرمود در آن سالی که حضرت مهدی قیام می کند بیست و چهار باران ببارد که اثر و برکتش نمایان باشد.
در ارشاد مفید ص۳۶۳ در ذیل حدیث عبدالکریم امام صادق (علیه السلام) فرمود چون وقت قیام قائم برسد جمادی الثانی و ده روز از رجب (که چهل روز باشد) بارانی برای مردم ببارد که خلایق مثلش را ندیده باشند. پس خداوند بواسطه آن گوشتهای مؤمنین را در قبورشان برویاند مثل اینکه نگاه می کنم از طرف جهينه می آیند و خاک را از موهای خود می تکانند.

«بازار»
ما بازارها را ترک کرده ایم. در انتضار فَرَج حدیث ۳ و۴ گذشت.
«باطل»
که باطل اگر خالص بود ترسی برای صاحب عقلی نبود. در امتحان حديث ۱۴ گذشت.
«بچه ها در آخرالزمان»
در الزام الناصب ص ۱۹۵ چاپ قدیم از امیرالمؤمنین (علیه السلام) است که دولت بچه ها در همه جا ظاهر شود. و در ص ۱۹۴ دارد که بچه موجب نقص و اذیت باشد.
در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۶۰ بعد از ذکر بليه بنو قنطوراء برای اهل عراق سؤال می شود چه وقت خواهد شد فرمود وقتی که پادشاهی بچه ها در زمین عملی شود.
در ملاحم سيد ص ۹۵ در ضمن حدیثی دارد که رسول خدا  (صلّى الله عليه [وآله] وسلم) فرمود یکی از شما اگر بچه سگی را تربیت کنید بهتر است از تربیت کردن بچه.
و آقای طاوه یی در ص ۵۹ از ملاحم خود از تفسیر روح البیان ص ۷۳ سطر ۲۷ در ضمن تفسیر آیه شریفه «اسْكُنْ أَنْتَ وَزَوْجُكَ الْجَنَّةَ» از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که تربیت بچه سگ بهتر از تربیت بچه است و اگر زن مار بزاید بهتر است از زاییدن بچه.
و ايضا از وسيلة العفايف و عقود الجواهر از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که زود است که بیاید بر امت من زمانی که حلال باشد برای ایشان عزوبت و

رهبانیت و اگر زن مار بزاید بهتر است تا بچه بزاید (یعنی غالبا اینطور است)
و در ملاحم ص ۸۷ در ذیل حدیثی دارد که عراق طوری شود که نه یک قفيز ملکی داشته باشد و نه درهمی بدست آورد، و این وقتی است که بچه ها پادشاهی کنند بخدا قسم این خواهد شد تا سه مرتبه مکرر فرمود.
و در غیبت نعمانی ص ۲۷۴ حضرت باقر (علیه السلام) فرمود چون ظاهر شود بیعت بچه برخیزد و ظاهر سازد هر صاحب قدرتی قدرت خود را.
و در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۲۴ و ص ۲۴۱ و ص ۲۴۵ دارد که یکی از علامات ساعت (ظهور) آن است که بچه ها موجب اذیت و آزار باشند.
و در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۴۴ دارد ساعت ظهور نباشد تا اینکه زنهای بچه دار محزون باشند و زنهای بی بچه خوشحال.
در جامع الاخبار ص ۱۲۹ فرمود بچه هاشان نازنازی و اذیت رسان باشند.
و در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۴۹ فرمود برپا نشود ساعت ظهور تا اینکه بوده باشد بچه اذیت رسان الخ.
بیعت با بچه گان در کودک خواهد آمد.
در بحار ج ۶ ص ۳۰۶ در ذیل حدیثی دارد که پیغمبر (صلّی الله و علیه و آله) فرمود یکی ازعلامات ساعت آن است که بچه ها منبر روند.
در زمان حدیث ۶۳ خواهد آمد که بچه ها بر بزرگان پیشی گیرند و مقدم شوند الخ.
اول فتنه ها از سال دویست هجری است که حکومت نمودن بچه ها است الخ.
در فتنه حدیث ۴۱ خواهد آمد.
بچه ها حکومت کنند. در زمان حدیث ۳۴ و ۵۰ خواهد آمد.
بچه بازيست. در فتنه حديث ۱۴ و ۱۵ خواهد آمد.

«بچه شتر»
در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۲۹ فرمود آیا نمی خواهی (در زمان فتنه) مثل بچه شتر باشی که نه شیر داشته باشی که بدوشند و نه سواری بدهی. در ابن لبون چند حدیث گذشت مراجعه کن.
«بتها»
چند قبیله بت پرست شوند، در امت حدیث ۱۰ گذشت.
در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۰۸ فرمود ساعت ظهور نباشد تا اینکه بتها پرستش شود.
و در کنز ج ۱۴ ص ۲۵۰ فرمود بر پا نشود ساعت ظهور تا اینکه بتها منصوب گردد الخ.
«بحرین»
در سفیانی حدیث ۴۷ ذکری از آن خواهد آمد.
«بخارا»
ناظم الاسلام کرمانی در ص ۱۴۲ از ناسخ جلد خلفا نقل کند که علی (علیه السلام) به عمر فرمود یکی از شهرهای خراسان بخارا است، که در آنجا مردانی آیند که از کثرت عبادت ادیمی مانند که مالش داده باشند.
«بدر»
در ملاحم سید ص ۶۷ روایت کند که زهری گفت خارج می شود مهدی (علیه السلام)

از مکه بعد از خسف (بیداء) با سیصد و چهارده نفر مثل عده اهل بدر الخ.
و در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۵۰۳ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت است که فرمود با او بیعت کنند مثل عدد اهل بدر که راضی شود ساکن آسمان و ساکن زمین.
تا اینکه قیام کنند جماعتی که در بدر حاضر بودند الخ. در خروج کنندگان حدیث ۸ و ۹ خواهد آمد.
«بدعت»
پس زمانیکه شما بدعت در دین گذاشتيد الخ. در عمل خواهد آمد.
«بدن»
بدنی در چشم خورشید نمایان شود. در رجب خواهد آمد.
در اثبات الهداة ج ۳ ص ۷۳۵ از امام صادق (علیه السلام) روایت کند که فرمود علامتی در رجب است داود بن سرحان عرض کرد علامت چیست؟ فرمود صورتی است در ماه طلوع می کند و بدنی است ظاهر و بارز.
در اثبات الهداة ص ۷۲۷ فرمود بدنی است که دیده می شود در چشم خورشید و می گوید خداوند فلانی را مبعوث فرمود و فرستاد پس بشنوید از او و اطاعتش کنید الخ.
بدن هر دو تر و تازه باشد. الخ. در علامات ظهور حدیث ۱۷ و در قائم حدیث ۱۰۹ و در مدینه حدیث ۱۵ و ۱۶ خواهد آمد.
«براثا»
در ملاحم ص ۱۳۰ دارد که رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) فرمود هر وقت مسجد براثا خراب شد حج باطل می شود (یعنی راهش بسته می شود) گفته شد مسجد براثا

کجا است فرمود در غربی زوراء (بغداد) از زمین عراق است که هفتاد پیغمبر و وصی آنجا نماز گزارده، و آخر کسی که آنجا نماز گزارد این است و اشاره به امیر المؤمنین (علیه السلام) فرمود.
و از سلیلی نقل کرده که در سنه ۳۱۲ حنبلیها آنجا را خراب کردند و حج هم در آن سال تعطیل شد.
و در فقیه ج ۱ ص ۱۵۱ و تهذیب ج ۳ ص ۲۶۴ دارد که راوی گفت نمازخواند برای ما حضرت علی بن ابیطالب أمير المؤمنین (علیه السلام) در مسجد (براثا) بعد از رجوعش از قتال خوارج و ما مقدار صد هزار لشکر بودیم، پس نصرانی از صومعه خود بزیر آمد و سؤال کرد که رئیس این لشکر کیست؟ گفتیم این است پس رفت و سلام داد و عرض کرد ای آقای من تو پیغمبری حضرت فرمود نه، پیغمبر آقای من بود و فوت شد. پس عرض کرد تو وصی پیغمبری (صلّی الله و علیه و آله) فرمود بلی، پس حضرت فرمود بنشین چرا از این امور سؤال کردی؟ گفت من این صومعه را برای همین اینجا بنا کرده ام، و این (براثا) است و در کتب آسمانی خوانده ام که نماز نخواند با این لشکر در این مسجد مگر پیغمبری یا وصی پیغمبر، و آمده ام که مسلمان بشوم پس اسلام را اختیار کرد و با ما آمد کوفه، پس حضرت فرمود کی اینجا نماز خوانده عرض کرد عیسی و مادرش، حضرت فرمود می خواهی تو را خبر دهم که چه کسی اینجا نماز خوانده عرض کرد بلی فرمود اینجا ابراهیم خلیل نماز خوانده.
قال الموسوی: وقد صلّيت في زمان اقامتي في النجف الاشرف في هذاالمسجد (براثا) في سنة ۱۳۷۰ و سنة ۱۳۷۵ هجری والحمد لله.
«برادر»
(۱) در کنز العمال ج ۱۴ ص ۴۸ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود من

هرآینه مشتاق برادرانم هستم. عمر بن الخطاب گفت یا رسول الله آیا ما برادران شما نیستیم؟ فرمود نه شما اصحاب و یاران من هستید، برادران من کسانی هستند که ایمان به من آورده اند و مرا ندیده اند. الحديث
(۲) و در حدیث دیگر فرمود ای کاش می دیدم برادران خودم را وارد حوض من می شدند و منهم با ظرفهای آب استقبال ایشان می کردم و از حوضم ایشان را سیراب می کردم پیش از آنکه داخل بهشت گردند، گفته شد یا رسول الله آیا ما نیستیم از برادران شما؟ فرمود شما اصحاب من هستید، برادران من کسانی هستند که به من ایمان آورده اند و مرا ندیده اند.
(۳) و در کنز ص۴۶ دارد که به حضرت عرض کردند یا رسول الله آیا احدی هست که بهتر از ما باشد و حال آنکه ما اسلام آورده ایم و در خدمت شما جهاد کرده ایم، حضرت فرمود بلی جماعتی می بوده باشند بعد از من ایمان می آورند به من و حال آنکه مرا ندیده اند. کتاب و نوشته ای را می بینند پس ایمان می آورند و مرا تصدیق می کنند، پس ایشان بهتر از شما هستند.
(۴) و در ص ۵۱ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که حضرت می فرمود کی ملاقات می کنم یارانم را کی ملاقات می کنم دوستانم را، بعض صحابه عرض کردند آیا نیستیم ما دوستان شما؟ فرمود شما اصحاب من هستید، دوستان من کسانی هستند که مرا ندیده اند و به من ایمان آورده اند. من به ایشان مشتاقم.
(۵) در عبقری الحسان ج ۲ ص ۱۵ از النجم الزاهر از بصائر الدرجات از امام باقر (علیه السلام) روایت کند که فرمود روزی رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) در حالیکه جماعتی از اصحاب در خدمتش بودند به درگاه الهی عرض نمودند خدایا برادران مرا به من برسان دو بار این را عرض نمود، اصحاب عرض کردند یا رسول الله آیاما برادران شما نیستیم فرمود نه شما اصحاب ما هستید برادران من جماعتی هستند که در آخرالزمان می باشند ایشانند که به من ایمان می آورند و حال آنکه

مرا ندیده اند، بدرستیکه خدای تعالی ایشان را به نامهای خودشان و نامهای پدرانشان پیش از آنکه ایشان را از پشت های پدران و رحمهای مادران بیرون آورد به من شناسانید هرآینه باقی بودن هریکی از ایشان در سر دین خود دشوارتر است از خرط قتاد در شب تار یا اینکه هر کس از ایشان در سر دین خود باشد مانند کسی است که آتش درخت غضا(۱) را در دستش نگاه دارد ایشان مانند چراغهای شب تارند، خداوند ایشان را از فتنه های تیره و تار نجات می دهد.
(۶) و در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۴۹ فرمود یکی از علامات آن است که برادران پدر و مادری در امر دین با هم اختلاف کنند.
و زود است که برادران ترک بیایند تا وارد جزیره شوند الخ. در علامات ظهور حدیث ۹ خواهد آمد.
به برادری ارث می دهد که در اظله الخ. در قائم حدیث ۲۹ خواهد آمد.
«بربر»
در ملاحم سید ص ۳۷ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که زنهای بربر بهتر از مردانشان می باشند چون خداوند پیغمبری در ایشان مبعوث کرد او را کشتند آن وقت زنهای ایشان او را دفن کردند.
خروج کند بربر بسوی ناف شام. در بنو العباس حدیث ۱۷ خواهد آمد.
و در کنز العمال ج ۱۴ ص ۱۷۴ از عبدالله بن عمر روایت کند که شر تقسیم شده بر هفتاد جزء و قرار داده اند شصت و نه جزء آن را در بربر و یک جزء آن را در باقی مردم.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- درخت غضا درختی است که آتشش بغایت تیز است و از شدت گرمی تا چهار روز خاموش نمی شود الخ.

«برگه»
مثل شما امروز مثل برگیست. در زمان حدیث ۴۳ خواهد آمد.
«بز»
در غیبت نعمانی ص ۱۹۱ از امیرالمؤمنین (علیه السلام) روایت کند که فرمود همیشه این شیعه (در گرفتاریست) تا جائی رسد که بمنزله بزی باشد که نداند قصاب یا ظالم به کجای او دست می خواهد بزند نه راه فرار داشته باشد و نه ملجأ و پناهگاهی که به آن تکیه کند، در امورات خود.
و ايضا در ص ۱۹۲ از سلمان فارسی رحمة الله روایت کند که فرمود همیشه مؤمنین (در گرفتاری هستند تا به جایی رسد که بمنزله بز مرده باشند که ستمگران ندانند به کجای ایشان دستشان را بزنند و در بین ایشان ملجأ و مأوائی نباشد که به آن پناهنده شوند و نه تکیه گاهی باشد که به آن در امورات خود تکیه زنند.
و ايضا در ص۱۹۳ از امام باقر (علیه السلام) روایت کند که فرمود همیشه منتظر خواهید بود تا به جائی رسد که مثل بز ترسیده باشید که قصاب باکی نداشته باشد که هرجای آن بخواهد دست بزند و شما هم پناهگاهی نداشته باشید که به آن پناهنده شوید و تکیه گاهی نداشته باشید که به آن تکیه کنید.
و در روضه کافی ص۲۶۳ ح ۳۷۹ و ۳۸۰ از امام محمد باقر (علیه السلام) روایت کندکه فرمود نخواهید دید آنچه را انتظار دارید تا وقتی مثل بز مرده باشید (که همه اعضا مساوی باشد در حرکت نکردن) بطوریکه ظالم باکی نداشته باشد هرجا بخواهد دست بزند و برای شما هم جای بلندی نباشد که بالاروید و تکیه گاهی نداشته باشید که در امور خود به آن تکیه دهید.
و چند عدد بز لاغر در پیش دارد الخ. در مکه حدیث ۱ خواهد آمد.

این همان صاحب بزها است. در بیعت حدیث ۱۵ خواهد آمد.
«بشارت»
در ملاحم ص ۱۶۳ باب ۱۸ رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) فرمود بشارت بدهم شما را به مهدی (علیه السلام) مبعوث می شود در امت من وقتی که مردم اختلاف داشته باشند و زلزله باشد.
و در ص ۱۶۵ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود بشارت بدهم شما را به مهدی (علیه السلام) مبعوث می شود در امت من در وقتی که مردم اختلاف داشته باشند و زلزله باشد، پس پر می کند زمین را از عدل و داد چنانچه پر شده باشد از جور و ستم بطوریکه راضی شوند ساکنین آسمان و مال را بالسویه تقسیم کند الحديث.
در کافی ج ۳ ص ۵۳۸ امام صادق (علیه السلام) فرمود بشارت باد پس بشارت باد پس بخدا قسم نیست حق مگر آنکه در دست شما است (یعنی مذهب حق مذهب شیعه است).
«بُصری»
در آتش گذشت.
«بصرہ»
در بنو قنطوراء و ترک بیاید آنچه با بصره مناسبت دارد.
در ملاحم ص ۹۱ سطر آخر از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که اهل بصره( بعد از آمدن بنو قنطوراء) سه فرقه شوند یک فرقه مکث کنند، و یک فرقه ملحق به پدران خود شوند که منابت شیخ و قیصوم باشد و یک فرقه ملحق به شام گردند و اینها بهترین فرقه ها هستند.

و در ملاحم سید ص ۱۲۵ باب ۳۹ در ذیل حدیث از ابن عباس روایت کند که (فتنه) سوم در بصره است، و هلاک بصره از مردی است که دعوت می کند و تحریک می کند مر آن فتنه را، و اصل و فرعی هم ندارد. پس مردم دو فرقه می شوند یک فرقه با او و فرقه دیگر بر او خواهند بود. و تا چند سال مکث خواهد نمود، پس از آن خليفه ای بر شما حکومت کند که فظ و غلیظ باشد. (یعنی بدخلق و خشن) که او را در آسمانها قتال (بسیار کشنده) و در زمین جبار نامند، خونها بریزد پس خونها را با آب ممزوج کند که آشامیده نشود، و اعراب را بر علیه ایشان به هیجان آورد و وقتی که اعراب هجوم آورند خلیفه کشته شود، و ستم و گناه بین مردم فاش گردد، الخبر. تمام حدیث در فتنه حديث ۴۴ خواهد آمد.
و در ص۱۲۶ باب ۴۰ روایت کند که فرمود راغب نباشید به سکونت بصره به جهت آنکه آنجا چشمهای ظاهر شود که بصره و اطرافش را غرق کند حتی اینکه دیده نشود از آن مگر مسجدش که مثل سینه کشتی نمایان باشد.
و در همان صفحه باب ۴۱ فرمود واقع شد شمشیر واقع شد شمشیر، و چقدر زیاد است چشم گریان و چقدر زیاد است حرمتهای حلال شده، و چقدر غم و اندوه که وارد گشته، پس از آن فرمود هلاک شد ضعیف هلاک شد ضعیف، فرمود بیاید شما را باد زرد از طرف قبله و تا سه روز و دو شب ادامه داشته باشد تا اینکه شب از شدت زردی مثل روز روشنائی دهد، و بعدش بصره غرق شود، پس از آن متوقع علامات پی در پی باشید از آسمان، مثل مهره در رشته کشیده منظومات باشد، و اول علامات صاعقه ها است پس از آن باد زرد است، پس از آن باد دائمی است و صوتی است از آسمان که مردم در آن بمیرند، و در واسط (شهریست) هلاک بیشمار باشد، و در کوفه عجائب باشد، و در اهواز زلزله باشد، پس خانه هاشان قبرستان باشد پس راهها بریده شود که احدی از شهری

به شهری نرود.
و در ص ۱۲۷ باب ۴۲ دارد که ربيعه بن جوشن در بیت المقدس عبدالله بن عمر را ملاقات نمود عبدالله پرسید از کجا هستید گفت از اهل عراق پرسید از کجای عراق گفت از اهل بصره پس گفت آماده باشید ای اهل بصره، گفتیم از چه جهت آماده باشیم؟ - تا آنجا که گفت زود است بنو قنطوراء بر شمانازل شوند و به دجله برسند و به هر درخت خرمائی اسبی ببندند، پس شما را خارج کنند و ملحق سازند به (ركبه(۱) و ثنی (۲)) گفت گفتم بنو قنطوراء چیست؟ گفت خدا می داند اما از جهت اسم اینطور در کتب یافتیم و اما جهت صفت صفت ترک است.
و در ملاحم ص ۹۱ و ص ۱۲۷ و ص ۱۷۰ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که زمینی است آن را بصره گویند، در جنب آن نهری است که آن را دجله گویند و درخت خرمای بسیاری دارد که بنو قنطوراء بر آن نازل شوند پس مردم سه دسته گردند، یک دسته به اصل خود برگردند پس هلاک شوند، و یک دسته خود را نگاه دارند پس کافر شوند، و یک دسته ذریه خود را پشت سر گذارند و بجنگند، کشته های ایشان شهدایند و خداوند به ایشان فیروزی دهد.
و در بنو قنطوراء نظیرش خواهد آمد.
و در الزام الناصب ج ۱ ص۲۰۷ از اربعین خوئی یکی از علامات ظهور را در حدیث معراج فرمود و بصره خراب شود بدست یکی از ذریه تو که متابعت او کنند زنوج (یعنی جماعتی از سودان)
و در الزام الناصب ج ۲ ص ۲۵۰ امیر المؤمنين (علیه السلام) فرمود در نواحی و اطراف بصره حرکتی است که من آن را نمی گویم و عرب بر عجم غالب می شود و به
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- ركبه اسم چند موضع است بین مکه و طائف است. وادی است از وادیهای طائف. و از زمینهای بنی عامر است بین مکه و عراق. و کوهی باشد در حجاز الخ.م
۲- و ثنی. علم است برای چند جا در جزیره الخ. م

اهواز روی آور می شوند بدون مردم.
در بحار ج ۶۰ ص ۲۲۴ از شرح نهج البلاغه ابن میثم روایت کند که چون امیرالمؤمنین (علیه السلام) از جنگ جمل فارغ شد خطبه ای در بصره خواند پس از حمد خدا و درود بر محمد مصطفی  (صلّى الله عليه [وآله] وسلم) فرمود ای اهل بصره ای شهری که زیر و رو می شود سه مرتبه با اهلش زیر و رو شده چهار میش را هم خدا تمام خواهد کرد، ای لشکر زن (یعنی عایشه) و یاران حیوان صدا کرد و شما اجابتش کردید، پای شتر که زده شد همه فرار کردید، اخلاقتان ناچیز است، و دینتان نفاق است، آبتان تلخ است که آشامیده نمی شود، شهرتان از جهت خاک گندیده ترین بلاد خدا است، و دورترین بلاد است از آسمان، نه قسم از بدیها در اینجا است، کسی که در اینجا مانده بواسطه گناهش می باشد، و کسی که از اینجا خارج شده به عفو خدا بوده، مثل اینکه نظر می کنم به قریه شما که آب او را گرفته بطوریکه دیده نشود از آن مگر بلندی که مثل سینه پرنده که در وسط دریا باشد... وقتی دیدید بصره را که خانه های سعفی تبدیل به ساختمان شد و خانه های نیای تبدیل به قصرها شد، پس فرار کنید فرار کنید که آن روز بصرهای برای شما نخواهد ماند، پس التفاتی بدست راست نموده فرمود چه مقدار مسافت بین شما و ابله است(۱) منذر بن الجارود گفت پدر و مادرم فدایت باد چهار فرسخ است، فرمود راست گفتی قسم به کسی که محمد (صلّی الله و علیه و آله) را مبعوث گردانیده و به نبوت گرامیش داشته و به رسالت اختصاصش داده و روحش را به بهشت با شتاب برده، شنیدم از او چنانچه شما از من می شنوید که فرمود یاعلی آیا میدانی که بین بصره و ابله چهار فرسخ است و زود است که ابله جای اصحاب گمرگ باشد که در آنجا از امت من هفتاد هزار کشته و شهید شوند وایشان در آن
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- ابله فعلا همان بصره و جای گمرک است که سابقا قریه ای بوده و چهار فرسخ فاصله داشته. در ابله ذکر نمودیم.

روز بمنزله شهداء بدر باشند، منذر عرض کرد یا امیرالمؤمنین چه کسی ایشان را می کشد پدر و مادرم قربانت شود؟ فرمود می کشد ایشان را دو برادر و ایشان طائفه ای هستند که مثل شیاطینند، روهای سیاه و بوهای گندیده دارند، سخت است شرشان و کم است غارتشان، خوشا بحال کسی که او را کشته اند کوچ کند برای جهاد ایشان در آن زمان گروهیکه ذلیل باشند نزد متکبرین اهل آن زمان، و نامعلوم باشند در زمین و معروف باشند در آسمان، گریه کند بر ایشان آسمان و سکانش و زمین و سکانش، پس چشم حضرت گریان شد، سپس فرمود (ویحک یا بصره) رحمت باد ترا ای بصره از لشکری که نه غبار دارد و نه حس و حرکت، منذر عرض کرد یا امیرالمؤمنین چه بر سر ایشان خواهد آمد قبل از غرق شدن و ویح چیست؟
فرمود آن دو باب است (یعنی ویح و ویل) ويح باب رحمت است و ویل باب عذاب، ای پسر جارود، بلی چند مرتبه فتنه های بزرگی یکی بعد از دیگری رخ خواهد داد در یکی از آن فتنه ها جماعتی همدیگر را بکشند و در یکی از آن فتنه ها خراب شدن منازل و دیار است و هتک اموال و اسیری زنان است ذبح کرده شوند یک نوع ذبحی ای وای کار ایشان تازه و عجیب است و یکی از آن فتنه ها منزل کردن دجال بزرگ یک چشمی است که چشم راستش ممسوح است و چشم دیگرش مثل اینکه ممزوج به خون است از سرخی خیال می شود یک پارچه خون است، و مثل دانه انگور که روی آب سیر می کند برجسته است پس متابعتش کنند از اهل آن (بصره ) مثل عده ای که در ابله کشته شدند از شهداء (که عده ایشان هفتاد هزار بود).
انجیلهاشان در سینه ایشان آویزان است، پس کشته می شوند آنچه کشته شدند و فرار می کنند آنچه فرار کردند، پس زلزله است، پس از آن سنگباران است، پس از آن فرو رفتن به زمین است پس از آن مسخ و شکل بوزینه

درآمدن است. پس از آن گرسنگی سخت است، پس از آن مرگ سرخ است و آن غرق شدن است.(۱)
ای منذر بدرستیکه برای بصره سه اسم دیگر است در کتابهای گذشته نداند آن را مگر علماء یکی (ضریبه) دیگری (تدمر) سومی (المؤتفکه) تا آنجا که فرمود ای اهل بصره بدرستیکه خدا قرار نداده برای احدی از شهرهای مسلمین قصه شرف و نه کرم را جز آنکه قرار داده در شما افضل و بهترش را و از فضل خود در شما چیزی را زیاد کرده که در ایشان نیست، شما محکمترین مردم هستید از جهت قبله، قبله شما مقابل جائیست که امام جماعت در مکه می ایستد و قاریان شما قاری ترین مردمند، و زاهد شما زاهدترین مردم است و عابد شما عابد ترین مردمند و تاجر شما تاجر ترین مردمند و راستگوترین مردم در تجارتشان، و صدقه دهنده شما گرامی ترین مردمند از جهت صدقه و غنی شما سخت ترین مردمند از جهت بذل و تواضع و شریفان شما بهترین مردمند از جهت خلق، و شما بیشترین مردمید از جهت جوار و همسایه داری و کمترین مردمید از جهت تکلف نسبت به چیزهای بی فایده و حریص ترین مردمید در نماز جماعت، ثمره و میوه های شما بیشترین میوه ها است، و اموال شما بیش از همه است و کوچکان شما زیرک ترین بچه هایند، و زنان شما عزیز ترین زنانند و بهترین زنانند از جهت شوهرداری، آب را برای شما مسخر کرده صبح و شب از کنار شما می گذرد برای اصلاح معاش شما، و دریا باعث کثرت اموال شماست پس اگر صبر کنید و مستقیم باشید (در راه دیانت) شجره طوبی مال شما و جای استراحتگاه شما است و در زیر سایه رحمت ابدی خواهید بود جز آنکه حکم خدا گذاشته و قضائش نافذ و حکمی بعد از حکم او نیست و اوست زود حساب
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- همه جا مرگ سرخ را کشته شدن با شمشیر معنا کرده اند الا در این حدث که به معنای غرق شدن گرفته.

کننده، خداوند می فرماید هیچ قریه و دهی نیست جز آنکه ما آن را هلاک کننده ایم پیش از روز قیامت یا عذاب کننده ایم آن را به یک عذاب سخت و این در علم خدا نوشته شده تا آنجا که فرمود روزی رسول خدا به من فرمود و غیر از من با او کسی نبود به اینکه جبرئيل مرا روی کتف راستش برداشت تا تمام روی زمین را با آنچه روی آن بود به من نشان داد و کلیدهای آن را به من عطا فرمود و یاد من داد آنچه در آن و پشت آن بود و آنچه را که تا روز قیامت خواهد بود و چیز بزرگ و مهمی هم نبود چنانچه آنچه به آدم یاد داده بودند و به ملائکه مقربین یاد نداده بودند و کنار شط فرات بقعه ای را دیدم که آن را بصره می گویند و آن دورترین زمینها است از اسمان و نزدیکترین زمینها است از آب و سریع ترین زمینها است از جهت خرابی و زبرترین زمینها است از حيث خاک و سخت ترین زمینها است از جهت عذاب، و چند مرتبه در زمانهای گذشته فرو رفته به زمین، و البته زمان دیگری هم خواهد دید و برای شما ای اهل بصره و دهات مجاور شما بلائی از آب خواهد بود و من جوشیدن آب را در این قریه شما می دانم کجا است و بلاهای بزرگی قبل از این آن را باید فرو گیرد که از شما مخفی است و ما آن را می دانیم. پس هرکس از آن خارج شود پیش از غرق شدن پس بواسطه رحمت خدا است و هرکس در آن باقی ماند و برای حفظ حدود نباشد بواسطه گناهش بوده و خدا به کسی ظلم نمی کند.
در بصره سه خسف و فرو رفتن به زمین واقع خواهد شد پس از آن آب طغیان کند و هر کس که از شمشیر نجات یافته بود به آب غرق شود الخ. درفتنه حدیث ۴۴ خواهد آمد.
«بعلبک»
در الزام الناصب ج ۲ ص ۲۳۱ فرمود بواسطه امان دادن به بعلبک داخل

شوند و بلاها به اطراف لبنان وارد شود.
«بغداد»
**بغداد(۱)
در ملاحم ص ۱۳۲ روایت کند که فرمود در بغداد زمین فرو رود و سنگباران شود و زلزله آید و آن سریع ترین زمینها است به خراب شدن.
و در ملاحم ص ۱۳۷ رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) فتنه ها را نام برد پس فرمود فتنه داخل زوراء یعنی بغداد شود پس چه بسیار مرد کشته شده و زن کشته شده و اموال غارت شده و فرج هائی که حلال دانسته اند، خدا رحمت کند کسی را که زنهای بنی هاشم را در آن روز جای دهد (و از فتنه حفظ کند) چون ایشان حرمت من هستند الحديث.
و در ملاحم ص ۱۴۳ ابن عباس فرمود در زوراء (بغداد) باد سرخی به هیجان آید که مردم آن را منکر شمارند و با فزع و زاری به علماء خود پناهنده شوند پس ببینند علمائشان مسخ شده بصورت بوزینه و خوک گشته اند و صورتهاشان سیاه و چشمانشان کبود گشته.
در بحار ج ۵۲ ص ۲۲۶ در ذیل حدیثی فرمود یکی از علامات خراب شدن بغداد است.
در کشف الغمه ج ۲ ص ۴۵۷ فرموده یکی از علامات ساخته شدن پلی است در محله کرخ بغداد.
در بحار ج ۵۳، ص ۱۴ در ذیل حدیث مفضل از امام صادق (علیه السلام) سؤال می کند آقای من در آن وقت (یعنی اوائل زمان ظهور) خانه فاسقین (بغداد) یا (تهران)(۲) چگونه است؟ فرمود در لعنت خدا و سخط اوست، فتنه ها آن را
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- در زوراء اخباری خواهد آمد ملاحظه شود.
۲- آخر حدیث (زوراء) دارد و آن بر بغداد و تهران هر دو اطلاق شده.

خراب کنند و با زمین مساوی شود، پس وای بر آن و بر اهل آن، از پرچمهای زرد و پرچمهای مغرب و کسی که جزیره را بدوشد و از آن پرچمهائی که از نزدیک و دور به آن می رسد قسم بخدا هر آینه نازل شود بر آن عذابهائی که به مردم کافر از اول روزگار تا آخر آن نرسیده بود، و هر آینه نازل شود بر آن عذابی که مثلش را چشمش ندیده بوده و گوشی نشنیده بوده و طوفان اهل آن شهر نباشد مگر به شمشیر، پس وای بر کسی که آن را مسکن خود قرار دهد، پس هرکس آنجا مقیم شود با شقاوت باقی بماند، و هر کس از آنجا خارج شود خداوند رحمتش کند، بخدا قسم هرآینه باقی بماند از اهلش در دنیا تا وقتی که بگوید همین است دنیا، و خانه ها و قصورش همان بهشت است و دخترانش همان حورالعین است، و پسرانش همان پسران بهشتی است، و گمان کنند خداوند رزق بندگان را تقسیم نکرده مگر در آنجا و هرآینه ظاهر سازند در آن از افتراء به خدا و رسولش و حکم کنند بغیر کتاب خدا، و شهادت دروغی بدهند و خمر بیاشامند، و زنا کنند، و حرام بخورند، و خونها بریزند که در دنیا مثلش نریخته باشند، پس خداوند به آن فتنه ها و آن پرچمها آنجا را خراب کند بطوریکه مرور کننده به آن مرور کند و بگوید اینجا زوراء بود (بغداد یا تهران).
این شهر قسم به خدای علی ای عمرو بن سعد بغداد است الخ. در علامات ظهور حدیث ۱ خواهد آمد.
و فرو رفتن مزورة که بغداد باشد. در زوراء حديث ۴ خواهد آمد.
«بقية الله»
بقية الله خير لكم الخ. در قائم حدیث ۲۸ و ۳۸ خواهد آمد.
السلام علیک یا بقية الله الخ. در قائم حدیث ۲۸ و ۳۸ خواهد آمد.

«بلاء»
در فقیه ج ۴ ص ۲۷۳ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که دفع کنید بلاء را به دعاء.
و این بلاء به مقدار حمل یک زنی باشد. در زنهای آخر الزمان حدیث ۲ خواهد آمد.
در کافی ج ۲ ص ۲۵۲ از امام ششم روایت کند که سخت ترین مردم از جهت بلاء انبياء هستند پس از ایشان هرکس از حیث عقیده و عمل به ایشان نزدیک تر باشد. الخ.
ایضا در کافی ج ۲ ص ۲۵۲ از امام ششم روایت کند که مزد بزرگ بابلاء بزرگ است. و هرکس را خدا دوست دارد او را مبتلا می سازد.
در فقیه ج ۴ ص ۲۷۲ فرمود بلاء موكل به نطق است (یعنی هرکس ساکت باشد سالم باشد)
«بلاد»
اکثر بلاد برگردد به بیابان خشک شده و در اندلس گذشت.
«بلخ»
ناظم الاسلام کرمانی در ص ۱۴۳ از ناسخ جلد خلفا نقل کند که علی (علیه السلام) به عمر فرمود یکی از شهرهای خراسان بلخ است که یکبار خراب و چون بار دیگر خراب شود هرگز آبادان نگردد، کاش میان ما و بلخ کوه قاف و جبل صاد میانجی بودی.

«بناها»
بناها را بلند سازند. در زمان حدیث ۴۳ خواهد آمد.
«بنو ابی العاص»
در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۸۰ در دو حدیث از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود چون بنی ابی العاص به سی مرد برسند مال خدا را بین خود تقسیم کنند و بندگان خدا را عبد خود گردانند. و دین خدا را خیانت کنند.
«بنو اسرائیل»
در المهدی الموعود المنتظر ج ۱ ص ۲۶۷ دارد مثل اینکه از رجال بنی اسرائیل است (یعنی حضرت حجت (علیه السلام))
در المهدی الموعود المنتظر ج ۱ ص ۲۷۴ عمران بن حصين عرض کردیا رسول الله اوصافش را برای ما بیان فرما تا بشناسیم او را، فرمود او مردیست از اولاد من مثل اینکه از مردان بنی اسرائیل است الخ.
«بنو الأصفر»
در هدنه خواهد آمد.
«بنو امیه»
(۱) در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۷۹ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که چون بنی امیه به چهل برسند بندگان خدا را عبد خود گردانند و مال خدا را نحله خود کنند، و کتاب خدا را خیانت کنند.

(۲) و در ص ۴۸۰ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود مبغوض ترین قبائل بسوی رسول خدا  (صلّى الله عليه [وآله] وسلم) بنو امیه و بنو حنیفه و ثقیف می باشند.
(۳) و در ملاحم سید بن طاووس ص ۲۸ در ذیل حدیثی دارد که افتتاح بنی امیه به میم است و ختم ایشان هم به میم است (اولشان معاویه و آخرشان مروان بن محمد) و پادشاهی ایشان نرود تا اینکه خلع شود خليفه ای از ایشان بواسطه کشته شدن، و کشته شود دو شتر نرشان، و کشته شود جمل اصهب (شتر سرخ سپیدی آمیخته ) که مروان باشد آن وقت پادشاهی ایشان منقطع شود و بدست او تاج خراب شود.
(۴) و در ملاحم سید بن طاووس ص ۳۰ باب ۲۶ از رسول خدا (علیه السلام) روایت کند که فرمود اهل بیت من زود باشد برسند از امت من کشتار و پراکندگی را، و سخت ترین جماعت از جهت دشمنی با ما بنو امیه و بنو المغیره و بنو مخزومند.
(۵) و در ملاحم ص ۳۱ باب ۲۷ از ابن عباس روایت کند که امر خلافت همیشه در بنی امیه باشد مادامیکه اختلاف نکنند پس چون اختلاف کنند بین خود از ایشان خارج شود تا روز قیامت
(۶) و در ص ۳۴ باب ۳۳ از رسول خدا روایت کند که فرمود وای بر امت من از دو دسته یک دسته بنو امیه و یک دسته بنو العباس که هر دو پرچم ضلالتند.
(۷) و در ص ۳۶ دارد که بعد از هلاک بنو امیه جالب الوحش (۱) خواهد آمد می فرستد خداوند بسوی او اهل زمین را از چهار گوشه عذاب می کند خداوند بواسطه او امت را.
(۸) و در ملاحم ص ۹۵ باب ۲۰۱ از کعب روایت کند که مالک می شود بنی امیه صد سال و شصت و چند سال شهرهائی بنا می کند مثل اینکه دیوار آهنی بر دور ایشان کشیده شده که هیچ مفارقتی نداشته باشد تا اینکه خودشان با دست
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- جالب الوحش شاید لقب کسی باشد.

خودشان از بین ببرند پس از آن هرچه بخواهند اصلاح کنند دیگر نشود هر طرف را درست کنند طرف دیگر از هم بپاشد، تا خدا ایشان را هلاک سازد، افتتاح ملکشان به میم باشد و انقراض و ختم ایشان هم به میم باشد (اول ایشان معاویه و آخر ایشان مروان) و ملک ایشان ساقط نشود جز آنکه خلیفه ای از ایشان خلع شود و دو شترشان (کنایه از دو خليفه) کشته شود و ایضا خر جزیره کشته شود که مروان باشد با اوست شیطان و شرار مردم از ترس پس بدست او است منهدم شدن شهرها و بدست او است لرزه.
(۹) و در ص ۱۲۱ باب ۳۳ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که شر قبائل عرب بنو امیه و بنو حنیفه اند الحديث.
(۱۰) و در ص ۱۶۲ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که اول کسی که تبدیل کند سُنّت مرا مردی است از بنی امیه.
(۱۱) و در حدیث دیگر آمده که هر دینی آفتی دارد و آفت این دین بنو امیه اند.
(۱۲) و در غیبت نعمانی ص ۱۹۵ حضرت باقر (علیه السلام) فرمود بدانکه برای بنی امیه ملکی است که مردم قدرت نداشته باشند از رد کردن آن.
(۱۳) و در غیبت شیخ طوسی ص ۱۱۶ از عبيد الله بن شریک روایت کند که امام حسین (علیه السلام) مرور و عبور کرد بر حلقه ای از بنی امیه که در مسجدرسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) نشسته بودند، فرمود آگاه باشید بخدا قسم دنیا نرود تا وقتی که خداوند مردی از نسل من بفرستد که هزار نفر از شما را بکشد و با آن هزار هزار نفر دیگر را بکشد، و با آن هزار، هزار نفر دیگر بکشد (که مجموع سه هزار نفر می شود) راوی عرض کرد فدایت شوم ایشان عددشان به این مقدار نمی رسد. فرمود وای بر تو در آن زمان از صلب هر مردی چنان و چنان است. و مولی و غلام ایشان از خودشان می باشد (یعنی از قریش)

«بنو حفصه»
در ملاحم سید ص ۱۲۸ باب ۴۵ روایت کند که زود است بنو حفصه یعنی ترکها بروند بسوی عراق و غلبه کنند بر هر سفید و سیاهی و پادشاهی ایشان ادامه داشته باشد مثل پادشاهی فرعون، تا وقتیکه خود را استمساک و منع کنند و خود را عزیز دانند و ستم نمایند خداوند باران را از ایشان منع و بواسطه بعض ایشان از بعض دیگر انتقام بکشد برای بد رفتاریشان با رعیت و کشتن مسلمانها، لباس ایشان لباس اهل کفر است، آن وقت بین ایشان دشمنی و بغض و کینه واقع شود آن وقت متواری و نابود شوند، آن وقت پادشاهی در نسل پیغمبر گذاشته شود و ایشان اولی از مردم هستند و سزاوارتر از دیگرانند به گفتار عدل.
«بنوالحكم بن ابی العاص»
در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۸۰ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود خواب دیدم که بنو الحكم بن ابی العاص از منبر بالا می روند مثل بوزینه بعد از آنهم پیغمبر را خنده روی ندیدند تا وفات نمود.
«بنو شیبه»
در غیبت نعمانی ص ۳۰۸ ذیل حدیث دوم از حضرت صادق (علیه السلام) روایت کند که اول چیزی که حضرت حجت به آن ابتداء می کند آن است که دست بنی شیبه را قطع می کند و در کعبه آویزان می کند و منادی حضرت ندا می کند که ایشانند دزدان خانه خدا. الحديث.
در تهذیب ج ۴ ص ۳۳۳ امام صادق از پدرش (علیه السلام) روایت کند که حضرت

حجت دستهای بنی شیبه را قطع کند و در کعبه آویزان نماید.
و در وافی ج ۲ ص ۱۱۳ از امام صادق (علیه السلام) روایت کند که حضرت دستهای بنی شیبه را قطع کند و به کعبه آویزان نماید و بر آن بنویسد دزدان کعبه.
«بنو العباس»
(۱) در ملاحم سید ص ۳۲ روایت کند که چون خراسان فتح شد عمر بن الخطاب گریه کرد، عبدالرحمن بن عوف گفت آیا گریه می کنی یا امیر المؤمنين و حال آنکه یک همچه فتحی برای شما شده، گفت چرا گریه نکنم دوست می داشتم بین ما و ایشان یک دریای آتش فاصل بود. چون از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) شنیدم که فرمود چون پرچمهای اولاد عباس از گردنه خراسان رو آور شود خبر مرگ اسلام آورده شده و هرکس زیر پرچم ایشان در آید شفاعت من روز قیامت به ایشان نرسد.
(۲) و در ص ۳۴ ازرسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود مرا با بني العباس چکار؟ امت من را دسته دسته کردند، و خونهایشان را ریختند و لباس سیاه بر ایشان پوشانیدند، خدا لباس آتشین به ایشان بپوشاند.
(۳) در حدیث دیگر فرمود وای بر امت من از دو دسته، بنو امیه و بنو العباس که هر دو پرچم گمراهی هستند.
خارج می شود پرچم سیاه برای بني العباس الخ. در شعیب بن صالح خواهد آمد.
(۴) و در ص ۳۵ باب ۳۴ روایت کند که برای بني العباس دو پرچم خواهد بود یکی اولش نصر و آخرش وزر است یاریش نکنید خدا یاریش نکند. دوم اولش وزر است و آخرش کفر یاریش نکنید خدا یاریش نکند.
(۵) و در ص ۳۶ باب ۳۹ روایت کند که خارج می شود از طرف خراسان

پرچمی و همیشه برپا هستند تا اینکه ظاهر شود هلاکشان از همان طرفی که ظهور پیدا کرده بودند (چون بني العباس اول از طرف خراسان یاری شدند و آخر هم از طرف خراسان نابود شدند)
(۶) و در ص ۳۷ باب ۴۰ از کعب روایت کند که چون پادشاهی برسد به مردی از بني العباس که او را عبدالله نامند و آن صاحب (عین) است و آخر ایشان است به عبدالله افتتاح می شود و به عبدالله ختم می گردد(۱) پس کلید بلاء و شمشیر فناء است. الحديث.
(۷) و در ص ۳۹ باب ۴۹ روایت کند که همیشه مردم در خیر و راحتند مادامیکه پادشاهی بني العباس منقضی نشده باشد، پس وقتی که پادشاهی ایشان منقضی شد همیشه مردم در فتنه باشند تا قيام مهدی (علیه السلام).
(۸) و در ص ۳۹ باب ۵۰ روایت کند که بني العباس به پادشاهی رسند بطوریکه مردم از خیر مأیوس باشند پس از آن امر ایشان پراکنده شود پس در آن وقت اگر نیافتید مگر سوراخ عقربی را پس داخل شوید در آن که مردم به شر طویلی مبتلا خواهند شد تا پادشاهی ایشان از بین برود و مهدی (علیه السلام) قیام کند.
(۹) و در ص ۳۹ باب ۵۱ از ابن عباس روایت کند که رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) فرمود چون پنجمی از اهل بیت من بمیرد (که مراد هارون الرشید باشد) پس فتنه و کشتار باشد تا هفتمی بمیرد همین طور فتنه باقی است تا مهدی قیام کند.
(۱۰) و در ص ۴۳ باب ۶۱ از کعب الاحبار روایت کند که علامت از بین رفتن سلطنت بني العباس سرخی ایست که در آسمان ظاهر می شود. و ستاره ای است که از مشرق طلوع می کند مثل ماه شب چهارده روشنائی می دهد پس گره
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- یعنی اول خلفاء بني العباس اسمش عبدالله است و آخرش نیز عبدالله است چون سفاح اسمش عبدالله بن محمد است که اول خلفاء ایشان است و مستعصم که اسمش عبدالله بن مستبصر است آخرایشان است.

می خورد (یا برطرف می شود) ولید می گوید از کعب رسیده که قحطی در مشرق و بلائی در مغرب و سرخی در جو آسمان و مرگی از طرف قبله انتشار پیدا می کند.
(۱۱) و در ص ۵۹ باب ۱۱۴ روایت کند که مردی از بنی هاشم سلطنت کند و بنی امیه را بکشد و از ایشان نگذارد مگر اندکی و از غیر ایشان نکشد پس از او مردی از بنی امیه خروج کند (یعنی سفیانی) و عوض هر مردی دو نفر بکشد، بطوریکه نماند مگر زنها پس از او مهدی (علیه السلام) خروج کند.
(۱۲) و در غیبت نعمانی ص ۱۹۹ ذیل حدیث ۱۲ امام چهارم (علیه السلام) فرمود: بدرستی که در صلب او (یعنی ابن عباس) ودیعه ایست که خلق شده برای جهنم، زود است که جماعتی را از دین خدا فوج فوج خارج کند الخ.
(۱۳) و ایضا در ص ۲۴۹ حدیث چهارم از امیرالمؤمنین روایت کند که ملک و پادشاهی بني العباس آسان است سختی در آن نیست، که اگر بر علیه ایشان ترک و دیلم و سند و هند و بربر و طیلسان قیام کنند نتوانند آن را زائل کنند و همیشه در فراخی عیش خواهند بود، تا اینکه اصحاب و دوستان ایشان کم شوند آن وقت خداوند مسلط می کند بر ایشان کافری را، خروج بر ایشان از همان طرفی که ملک به ایشان رسید (که خراسان باشد) بر شهری نگذرد جز آنکه فتح کند آن را، و پرچمی بلند نشود برای او مگر آنکه بشکند آن را ونه نعمتی مگر آنکه زائل نماید آن را، وای بر کسی که معارضه کند او را، و همیشه اینطور خواهد بود تا پیروز شود و پیروزیش را بدهد به مردی از عترت من که حق بگوید و بحق عمل کند.
(۱۴) و در غیبت نعمانی ص ۲۵۹ و بحار ج ۵۲ ص ۲۳۴ از امام محمد باقر (علیه السلام) روایت کند که باید بني العباس مالک شوند و چون به ملک برسند و اختلاف کنند و امرشان پراکنده شود، بر علیه ایشان خراسانی و سفیانی خروج کنند این از مشرق و آن از مغرب هر دو بسوی کوفه بشتابند مثل دو اسب گرو

بسته تا وقتی که بوده باشد هلاکشان بدست این دو طائفه آگاه باشید که یک نفر از ایشان را باقی نخواهند گذاشت.
(۱۵) و ایضا در ص ۲۸۷ حدیث ۷ مفضل بن عمر می گوید در طواف نزد امام ششم بودم پس به من نگاه کرده فرمود چرا مهموم می بینم تو را و رنگ صورتت متغیر است؟ عرض کردم فدایت شوم چشمم به بنی عباس است که چه سلطنتی دارند اگر این پادشاهی بدست شما بود ماهم با شما بودیم. حضرت فرمود ای مفضل (نه چنین است اگر ملک و پادشاهی در دست ما بود باید بود شبها در حراست مردم بکوشیم و روزها به امور و مهمات مردم بپردازیم و غذایی درشت بخوریم و لباس خشن بپوشیم مثل أمير المؤمنین (که نان جو می خوردند و لباس پشمی می پوشیدند و الا آتش است پس پادشاهی از ما گرفته شده پس ما (آزاد شدیم) می خوریم و می آشامیم و آیا دیده ای که ظلمی را خداوند نعمت قرار دهد مثل این ظلم که به ما شده (یعنی تکلیف مردم بر حکومت وقت است چون حکومت نداریم مأموریتی هم که مثل امیرالمؤمنین (علیه السلام) زندگی بکنیم نداریم).
(۱۶) و در ص ۳۰۲ حدیث ۹ علی بن ابی حمزه روایت کند که من در بین مکه و مدینه با موسی بن جعفر (علیه السلام) بودم روزی به من فرمود ای علی اگر اهل آسمانها و زمین بر بني العباس خروج کنند زمین از خون ایشان سیراب شود(یعنی هرکس بر علیه بني العباس خروج کند روبرو می شود با شکست) تا وقتی سفیانی خروج کند عرض کردم امر سفیانی از علامت حتمیه است فرمود بلی، پس مقداری مکث فرمودند پس سر مبارک را بالا نموده فرمودند ملک بنی العباس مکر و خدعه است، می رود بطوریکه نماند از آن چیزی پس از آن دو مرتبه تجدید می شود بطوریکه گفته شود چیزی از آن نگذشته.
(۱۷) در ملاحم ص ۵۶ از کعب روایت کند که وقتی دور زد آسیای بنی

العباس و بستند صاحبان پرچمهای سیاه اسبهای خود را به درختهای زیتون شام و هلاک کرد خدا اصهب را، و کشت او را با عموم خانواده او، بر دست ایشان تا اینکه باقی نماند از ایشان یک نفر بنی امیه جز فرار کننده و مخفی شده، و ساقط می کند سفیانی بنو جعفر و بنو عباس را، و بنشیند ابن آكلة الأكباد (پسر هند جگر خوار) روی منبر دمشق، و خروج کند بربر بسوی ناف شام (که دمشق است) پس آن علامت خروج مهدی است.
«بنو فاطمه»
در غیبت نعمانی ص ۲۸۸ حدیث دوم از ابی خالد کابلی روایت کند که می گوید چون على بن الحسین (علیه السلام) از دنیا رفت داخل شدم بر امام محمد باقر (علیه السلام) و عرض کردم فدایت شوم میدانی که من از همه دست کشیده به پدرت پیوسته و به او مأنوس بودم، و از مردم وحشت داشتم حضرت فرمود راست می گوئی ای ابا خالد حالا چه می خواهی؟ عرض کردم فدایت شوم پدرت صاحب این امر را به من معرفی فرموده بود به صفتی که اگر در راه او را ببینم هر آینه دستش را خواهم گرفت. حضرت فرمود حالا چه می خواهی ای ابا خالد؟ عرض کرد می خواهم نامش را ببری تا اسمش را بدانم (یعنی امام بعد از خود را به من معرفی کن) پس حضرت فرمود بخدا قسم ای ابا خالد از من سؤال کردی از چیزی که ناراحت کننده است و بدرستیکه سؤال کردی از من از امری که به احدی نگفته ام و اگر به کسی گفته بودم هر آینه بتو هم خبر می دادم، و بتحقيق سؤال کردی از امری که اگر اولاد فاطمه بشناسند او را جلدش را بکنند و او را قطعه قطعه کنند (پس وقتی که اولاد فاطمه زیر بار حق نروند پس وای بر مردم بیگانه)

«بنو قنطوراء»
**بنی قنطوراء(۱)
(۱) در ملاحم ص ۸۷ از عبدالله بن عمر روایت کند که به اهل عراق گفت قسم به خدائی که جز او نیست زود است که بنو قنطورا شما را از خراسان و سجستان سوق دهند و بیرون کنند بیرون کردن سختی تا شما را به ابله (شهریست نزدیک بصره) برسانند و اسبی را باقی نگذارند پس بفرستند بسوی اهل بصره که یا از بلاد ما خارج شوید و یا ما بر شما نازل خواهیم شد، پس سه فرقه می شوند یک فرقه ملحق به کوفه می شوند و یک فرقه ملحق به حجاز می گردند و یک فرقه به زمین بادیه که زمین عرب باشد می روند، پس داخل بصره شده یکسال اقامت می کنند پس می فرستند بسوی اهل کوفه که یا از بلاد ما خارج شوید و یا ما بر شما نازل خواهیم شد ایشان هم سه فرقه می شوند یک فرقه به شام ملحق می شوند و یک فرقه به حجاز و یک فرقه به بادیه زمین عرب می روند و باقی می ماند عراق که احدی یک قفیز زمین و نه درهمی نداشته باشد و این وقتی است که حکومت با بچه ها باشد پس بخدا البته البته این خواهد شد سه مرتبه تکرار کرد.
(۲) در ملاحم سید بن طاووس ص ۹۰ باب ۲۰۰ از عبدالله بن عمر روایت کرد که زود است بنو قنطورا ابن کنکر خارج بشوند و اهل خراسان را ترغیب کنند بر سیر کردن ترغیب کردن سختی، تا اسبهاشان را وارد بر نهر آبله (۲) پس
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- بنو قنطوراء في نهاية الأرب هم بطن من العمالقة من العرب العارية البائدة. وقال في القاموس: بنو قنطورا الترك او السودان، او جارية لابراهیم (علیه السلام) من نسلها الترك.و در لسان العرب گوید بنو قنطوراء هم الترك يعنی ایشان ترکند. و در حدیث ابی بکره دارد که چون آخرالزمان شود بیاید بنوقنطورا و اقوال گذشته را هم تقل کرده انتهی.
۲- در معجم البلدان گوید الابله شهریست در کنار دجله بصره و اقدم از بصره است.و در بصره و ترک گذشت و خواهد آمد آنچه مناسب این مقام است.

بفرستند بسوی اهل بصره که واگذارید برای ما زمینهای خود را با ما بر شما نازل می شویم پس (اهل بصره) سه فرقه شوند یک فرقه ملحق به عرب شوند و یک فرقه ملحق به شام گردند و یک فرقه به دشمنهاشان ملحق شوند، و علامت این آن است که حکومت بی خردان همه زمین را بگیرد.
(۳) و ايضا از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که زمینی است آن را بصره یا بصيره گویند بیاید بسوی ایشان بنو قنطورا تا وارد شوند به نهری که آن را دجله گویند صاحب نخل خرما است. پس (اهل بصره) سه فرقه شوند، یک فرقه ملحق به اصل خود شوند پس هلاک گردند، و یک فرقه خودداری کنند پس کافر شوند، و یک فرقه عيالات خود را پشت سر نگاه دارند و با ایشان مقاتله نمایند خداوند هم فتح کند بر ایشان.
و در ص ۱۲۷ باب ۴۳ ایضا به این مضمون روایت شده.
(۴) و در ص ۹۲ راجع به بنو قنطوراء آمده است که چشمهایشان مثل وزغ است و رویهایشان مثل سپر است و برای ایشان جنگی است بین دجله و فرات، و جنگی است به مرج حمار و جنگی است در دجله که اول روز هرکس بخواهد عبور کند به شام صد دینار باید بدهد و در آخر روز زیادتر می شود.
(۵) در حدیث دیگر از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که متفرق شوند به سه فرقه یک فرقه مکث کنند و یک فرقه به پدرانشان منابت الشيح (۱) وقيصوم ملحق شوند، و یک فرقه به شام ملحق شوند و ایشان بهترین فرقه ها هستند.
(۶) و در ص ۹۲ از عبدالله بن عمر روایت کند که زود است بنو قنطوراء شما را از زمین عراق خارج کنند راوی گفت پس برمی گردیم؟ گفت تو می خواهی برگردی گفت بلی گفت بلی بر می گردید و برای شما زندگی پاکیزهای خواهد بود.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- الشيح در معجم البلدان گوید موضعی است در دیار بنو یربوع و موضعی است به يمامه و موضعی است در جزیره.

(۷) در ص ۱۲۷ باب ۴۲ از عبدالله بن عمر نقل کرده که به اهل بصره گفت زود است بنو قنطوراء بر شما نازل شوند و به هر درخت خرمائی اسبی ببندند. پس شما را از آن خارج کنند تا ملحق به ركبه و سنی کنند(۱) پرسیدند بنو قنطورا چیست گفت خدا می داند اما از جهت اسم پس ما در کتابها یافته ایم و اما از جهت صفت صفتِ تُرک است.
(۸) و در ملاحم ص ۱۷۰ روایت کند که زود است پادشاهی عرب برچیده شود گفته شد کی بر می چیند گفت بنوقنطورا و ایشان جماعتی هستند که صورتهای عریض و بینی های پهن و چشمهای کوچک دارند صورتهاشان مثل سپر چکش خورده است. می آیند و در دهی نزدیکی زمین عرب بلکه از زمین عرب است نازل می شوند که آن ده را جبانة اللون گویند عرب با ایشان قتال شدیدی کنند پس ترک (یعنی بنو قنطوراء) بگویند برادران ما را که از عجم هستند به ما بدهید ما جنگ نمی کنیم عرب به عجم می گویند ملحق شوید به برادران خود آنها بگویند وای بر شما بعد از اسلام برویم کافر شویم (بی برادر بمانیم چنین برادری نمی خواهیم) پس عجم با ایشان بجنگند و ایشان را بکشند بطوریکه خبرنگاری هم برای ایشان باقی نماند پس عجم اموال ایشان را به غنیمت بردارند عربها بگویند از این غنیمت به ما هم بدهید عجم بگویند هیچ به شما نخواهیم داد شما ما را ذلیل کردید و کمک نکردید.
(۹) و در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۵۰۲ از عبدالله بن عمر روایت کند که از اهل عراق پرسید چه مقدار مسافت است بین شما و بين اُبُلّه گفتند چهار فرسخ گفت زود است که بنو قنطوراء پسر کرکر شما را از خراسان و سجستان سوق دهند و برانند سوقی سختی پس خارج شوند و بروند تا اینکه اسبهای خود را به نهر دجله ببندند جماعتی هستند ایشان که چشمان کوچک و بینی پهن دارند
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- ركبه اسم موضعی است و هكذا سنی.

مثل اینکه صورتهایشان سپر چکش خورده است.
«بنو کاوان»
**بنو کاوان(۱)
در غیبت نعمانی ص ۲۷۵ از امیرالمؤمنین (علیه السلام) سؤال می شود کی خداوند زمین را از ظالمین پاک می کند تا آنجا که فرمود هر وقت برخیزد قیام کننده ای از خراسان و غلبه کند بر زمین کرمان و ملتان (شهریست در هند) و بگذرد بر جزیرۂ بنی کاوان تا آخر حديث.
«بنو کلاب»
در الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۷ از امیرالمؤمنین (علیه السلام) در ذیل خطبه البيان روایت کند که حضرت مهدی (علیه السلام) از طرف دریاچه بطرف قبیله بنی کلاب می رود تا آنکه به دمشق می رسد، و لشکری بطرف قبیله های بنی کلاب می فرستد و زنان ایشان را اسیر می کند، و اغلب مردان ایشان را می کشد پس اسیران را می آورند و آنها به حضرت ایمان می آورند الخ.
«بنو مرداس»
**بنو مرداس(۲)
در غیبت نعمانی ص ۲۹۱ از محمد بن الحنفيه روایت کند که فرمود بلی والله برای بنی مرداس پادشاهی و سلطنتی است استوار و پابرجا، در پادشاهیشان خیری نباشد در پادشاهیشان سختی باشد و آسانی نباشد اشخاص دور را نزدیک و اشخاص نزدیک را دور سازند تا وقتی که از مكر خدا و عقابش ایمن شوند صیحه ای بر ایشان زده شود که احدی را باقی نگذار تا آخر حديث.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- جزیره بنی کاوان جزیره لافت هم می گویند بين عمان و بحرین است.
۲- مراد بني العباس است.

«بنو هاشم»
در ملاحم ص ۹، و ص ۵۹ از ابی قبیل روایت کند که مردی از بنی هاشم به حکومت رسد پس از بنی امیه آنقدر بکشد که نماند از ایشان مگر اندکی، و ازغیر ایشان کسی را نکشد. پس مردی از بنی امیه خروج کند پس به هریک مرد دو نفر بکشد، تا وقتی که نماند مگر زنها آن وقت مهدی خروج کند.
در اثبات الهداة ج ۳ ص ۷۲۶ از امام صادق (علیه السلام) روایت کند که خروج نکند قائم (علیه السلام) مگر بعد از آنکه دوازده نفر از بنی هاشم خروج کنند و همه دعوت بخود کنند (یعنی ادعای امامت داشته باشند)
خلیفه ای از بنی هاشم وارد بیت المقدس شود الخ. در بیت المقدس خواهد آمد.
«بواسیر»
در الزام الناصب ج ۲ ص ۱۲۵ از رسول خدا این روایت کند که یکی از علامات ظهور بواسیر و مرگ ناگهانی و مرض خوره است.
«بهائم»
در ملاحم سید ص ۱۶ و ص ۱۸ و ص ۱۵۷ از امیرالمؤمنین (علیه السلام) روایت کند که در فتنه پنجم مردم مثل بهائم می شوند (یعنی اختیاری از خود ندارند).
در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۳۷ از امیرالمؤمنین (علیه السلام) در ذیل حدیثی روایت کند که فتنه ای خواهد آمد که کورکننده و کرکننده و شامل همه خواهد شد، در ان فتنه مردم مثل بهائم و چهارپایان می شوند.
و در ص ۵۰۵ از حضرت امیر المؤمنین (علیه السلام) روایت کند که در فتنه سیاه و تار مردم مثل بهائم می باشند.

«بهترین مردم در آخر زمان»
در مستدرک ج ۴ ص ۴۴۶ و ص ۴۶۴ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که بهترین مردم در فتنه مردی باشد که افسار اسب خود را گرفته باشد و پشت دشمنان خدا باشد که او از ایشان بترسد و ایشان از او، یا مردی که گوشه بیابانی باشد و حق خدا را ادا نماید.
و در ص ۴۴۸ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فتنه ای خواهد شد که سالمترین مردم در آن فتنه با بهترین مردم در آن فتنه لشکر غربی هستند.
و در الزام الناصب چاپ قدیم ص ۱۹۷ امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود بهترین مردم در زمان فتنه آن است که در خانه خود مخفی باشد و با کسی رفت و آمد نداشته باشد و آن کسی که در نزدیکی بیت المقدس سکونت داشته باشد الخ.
در ملاحم سید ص ۶۸ دارد که بهترین یاران مهدی (علیه السلام) کسانی هستند که یاریش و بیعتش کنند و آنها از اهل کوفه و یمن و ابدال شام هستند.
«بهلول»
در الزام الناصب ج ۲ ص ۲۴۹ و چاپ قدیم ص ۲۱۳ از خطبه تطنجيه امیرالمؤمنین (علیه السلام) نقل کند که فرمود سپس بیاید بهلول (الايدح الانددی الاريح المشوم يومه) بحسب ترجمه آیه الله زاده مرعشی نجفی دام ظله يعنی بهلول خوش طبع و همتا و خوش خلق می آید که روزش شوم و زشت است، و در مراصد گفته (ایذج) قریه ایست در سمرقند ايضا (انددی) قریه ایست در نسف که انهم شهریست بین جیحون و سمر قند والله العالم بمراده.
و بعضی با بهلول زنده بنام حاج شیخ محمد تقی معروف تطبيق کرده اند.

«بیت الحرام»
در مسجدالحرام خواهد آمد.
«بیت الحمد»
در صاحب الامر حدیث ۱۶ خواهد آمد.
«بیت المقدس»
در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۵۰۹ در ضمن حدیثی رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) فرمود که زودی باشد که بیت المقدس را بهتر از دنیا بدانند یا بهتر از دنیا و آنچه در دنیا است.
در الزام الناصب ص۲۰۳ دارد که سه نفر از یاران حضرت حجت از بیت المقدس است اسم یکی بشر و دیگری دارد و سومی عمران.
در ملاحم ص ۸۰ محمد بن حنفیه فرمود خليفه ای از بنی هاشم در بیت المقدس نازل شود که زمین را پر از عدل کند و بیت المقدس را بنائی کند که مثلش دیده نشده باشد و چهل سال مالک شود و هفت سال به خلافتش مانده صلح با روم بدست حضرتش واقع شود، پس به او مکر و حیله کنند و در عمق برای او اجتماع کنند پس بغم بمیرد بعد از او مردی از بنی هاشم سرکار آید، پس شکست رومیها و فتح قسطنطنیه بر دست او باشد. الخ.
در ص ۸۱ از کعب روایت کند که پادشاهی در بیت المقدس لشکری به هند بفرستد و آن را فتح کند و گنجهایش را بگیرد و زیور بیت المقدس سازد الخ.
در الزام الناصب ج ۲ ص ۲۰۸ در ذیل خطبة البيان فرمود پس مهدی میرود به بیت المقدس و تابوت سکینه را با انگشتر سلیمان بن داود (علیه السلام) و الواحی که بر

موسی بن عمران نازل شده بیرون می آورد.
در شعیب بن صالح خواهد آمد که در بیت المقدس نازل شود و آماده کند برای مهدی سلطنتش را و فاصله بین خروج او و تسليم امر به مهدی هفتاد و دو ماه طول خواهد کشید.
«بیداء»
در ملاحم سید ص ۷۶ باب ۱۶۶ از معجم البلدان نقل کند که بیداء اسم زمینی است نرم بین مکه و مدینه و به مکه نزدیکتر است در عداد شرق و جلو ذوالحلیفه است.
در ملاحم ص ۷۵ فرمود چون لشکر سفیانی به زمین بیداء برسند اینجا خسف شود و به زمین فرو روند.
و در غیبت نعمانی ص ۲۸۰ از امام پنجم که چون امیر لشکر سفیانی به بیداء وارد شوند ندا کننده ای از آسمان ندا کند ای زمین هلاک گردان ایشان را پس همه فرو روند و نماند مگر سه نفر که خداوند صورت ایشان را به عقب برگرداند. الحديث.
و در ص ۲۶۴ یکی از علائم حتمیه را خسف بیداء شمرده.
«بیست و چهار باران»
در باران گذشت.
«بیست و هفت حرف»
علم ۲۷ حرفست. در علم حدیث ۸۴ خواهد آمد.

«بیست و هفت نفره»
از پشت کوفه ظهور کند با بیست و هفت نفر الخ. در قائم حدیث ۵۱ خواهد آمد.
وقتی قائم از پشت این خانه ظهور کند خداوند بیست و هفت نفر مرد را الخ.در قائم حدیث ۱۰۳ خواهد آمد.
«بیعت»
(۱) در ملاحم سید ص ۶۸ باب ۱۴۱ دارد که در پرچم مهدی (علیه السلام) نوشته است (البيعة لله) بیعت برای خدا است.
(۲) و در ملاحم ص ۶۸ ایضا دارد که بهترین مردمی که او را (مهدی) یاری و بیعت می کنند از اهل کوفه و یمن و ابدال شام اند الخ.
(۳) و در ملاحم ص ۱۴۹ در ذیل حدیثی دارد که حضرت به یارانش می فرماید بیعت کنید به چهل خصلت و شرط کنید ده چیز را، احنف از امیرالمؤمنین سؤال کرد که آن خصلتها کدام است؟ حضرت فرمود بیعت می کنند که دزدی نکنند، زنا نکنند، مردم را نکشند، حرمت کسی را هتک نکنند، مسلمانی را فحش ندهند، به منزل کسی هجوم نکنند، و کسی را نزنند بحق (شاید بغير حق باشد یعنی کسی را بناحق نزنند)، و اسبهای لاغر را سوار نشوند، و کمربند طلا نبندند، و لباس خز نپوشند، و لباس حریر نپوشند، و کفشی که تا بحال پوشیده نشده نپوشند، و مسجدی را خراب نکنند، و راهی را قطع نکنند، و یتیمی را ظلم نکنند، و رهگذر را نترسانند، و بخیال مكر نباشند، و مال یتیم را نخورند، و با غلامی فسق نکنند، و خمر نیاشامند، و خیانت به امانت نکنند، و خلف عهد نکنند، و طعامی را حبس نکنند چه گندم باشد یا جو،

وکسی را که امان داده اند نکشند، و کسی را که فرار کرده دنبال نکنند، و خونی را نریزند، و مجروح و زخمی را نکشند، و لباس درشت بپوشند، و خاک را بالش خود کنند، و نان جو بخورند، و به کم راضی باشند، و در راه خدا جهاد کنند آنچه سزاوار اوست، و عطر ببویند، و از نجاست دوری کنند. (مؤلف گوید این خصلتها ۳۳ تا بیشتر نشد شاید مابقی خصلتها از راوی سقط شده باشد) و شرط می کند برای ایشان بر خود که رفیقی نگیرد، و برود هرجا ایشان رفتند، و بوده باشد هر طور ایشان میل دارند، و به کم راضی باشد، و زمین را به کمک خدا پر از عدل کند چنانچه پر از جور و ستم گشته بود، و خدا را آنطوریکه سزاوار است عبادت کند، خراسان برای او فتح شود و اهل یمن او را اطاعت کنند الحديث.
(۴) و در ملاحم ص ۱۶۴ از نوف روایت کند که نوشته شده بر پرچم مهدی (علیه السلام) البيعة لله یعنی بیعت برای خدا است.
(۵) در مستدرک ج ۴ ص ۴۳۱ از ام سلمه از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود بیعت شود با مردی از امت من در بین رکن و مقام مثل عده اهل بدر پس جماعتی از عراق و ابدال شام بیایند نزد او، و لشکری از طرف شام طرف ایشان خروج کنند چون به زمین بیداء رسند در زمین فرو روند. الخبر.
(۶) در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۵۰۳ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود با او بیعت کنند مثل عدد اهل بدر راضی شود از ایشان ساکن آسمان و ساکن زمین.
(۷) و در غیبت نعمانی ص ۱۹۱ ح ۴۵ از حضرت صادق (علیه السلام) روایت کند که قیام کند قائم و حال آنکه در گردن او بیعت احدی نباشد.
(۸) و در همان ص ۱۹۱ ح ۴۶ حضرت فرمود قیام کند قائم و حال آنکه درگردن او نه عقدی باشد و نه عهدی و نه بیعتی.

(۹) و در ص۲۶۳ حضرت صادق (علیه السلام) فرمود مثل اینکه نظر می کنم بسوی آن حضرت که بین رکن و مقام با مردم بیعت می کند بر کتاب جدید و بر عرب سخت است.
(۱۰) و در همان صفحه از حضرت صادق (علیه السلام) روایت کند که ندا می شود به اسم آن حضرت پس می آیند نزد او در وقتی که در پشت مقام است پس به او گفته می شود به اسم شما ندا شد چه انتظاری داری پس دستش را گرفته و با او بیعت می کنند.
(۱۱) و در ص ۲۷۴ حضرت باقر (علیه السلام) فرمود چون ظاهر شود بیعت با بچه آن وقت اظهار کند هر صاحب قدرتی قدرت خود را.
(۱۲) و در ص ۳۱۴ از حضرت باقر (علیه السلام) روایت کند اول کسی که با حضرت بیعت می کند جبرئیل است. و بعد سیصد و سیزده نفر (از اصحاب خاص) الحديث.
(۱۳) و در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۷۱ فرمود بیعت کنند با مردی از امت من بین رکن و مقام مثل عدد بدر پس بیایند جوانان عراقی و ابدال شام پس لشکری از طرف شام بیاید چون به بیدا (بیابانی بین مدینه و مکه) برسند زمین ایشان را فرو برد، الخ.
بیعت کند بر کتاب جديد الخ. در عرب حدیث ۴ خواهد آمد.
(۱۴) بیعت کند با مهدی هفت نفر عالم الخ. در مهدی (علیه السلام) بعنوان (اذا انقطعت التجارات الخ) و بعنوان (يبايع المهدى سبعة رجال علماء الخ) خواهد آمد.
(۱۵) در الزام الناصب ج ۲ ص ۲۵۷ حضرت صادق (علیه السلام) به مفضل فرمود ای مفضل هر بیعتی پیش از ظهور قائم (علیه السلام) کفر و نفاق و خدعه است، خدا بیعت کننده و بیعت گیرندگان او را لعنت کند، بلکه ای مفضل (مهدی (علیه السلام)) تکیه به خانه خدا می دهد و دستش را دراز می کند و نوری از او می جهد و می گوید این دست خدا و از جانب خدا، و با امر خدا است، پس این آیه را می خواند «إِنَّ

الَّذِينَ يُبَايِعُونَكَ إِنَّمَا يُبَايِعُونَ اللَّهَ يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ  فَمَنْ نَكَثَ فَإِنَّمَا يَنْكُثُ عَلَى نَفْسِهِ » یعنی کسانی که با تو بیعت می کنند جز این نیست که با خدا بیعت می کنند دست خدا بالای دست ایشان است و هرکس بیعت را بشکند بضرر خود کار کرده، پس اول کسی که دست او را می بوسد پس از آن بیعت می کند جبرئیل است. پس از آن ملائکه و نجباء جن بیعت می کنند، پس از آن نقباء مردم صبح می کنند در مکه پس بهم می گویند این مرد کیست که درجانب کعبه است و این مردم کیانند با او و این چه علامتی بود شب گذشته مشاهده شد و مثلش را ندیده بودیم پس بعضی دیگر بگویند این مرد همان صاحب بزها است، پس بعضی به بعضی می گویند نگاه کنید آیا کسی را می شناسید پس می گویند ما جز چهار نفر از اهل مکه و چهار نفر از اهل مدینه احدی را نمی شناسیم و اسم آن هشت نفر را می برند، و این اول طلوع آفتاب است و چون آفتاب بلند شد از چشمه خورشید صدا کننده ای صدا کند به زبان عربی فصیح بطوریکه هرکس در آسمان و زمین است بشنوند ای گروه مردمان این مهدی از آل محمد (صلّی الله و علیه و آله) است و اسم او را به اسم جدش می خواند و کنیه اش را ذکر می کند و نسبش را از حسن عسکری (علیه السلام) تا امام حسين (علیه السلام) ذکر می فرماید بیعت کنید هدایت یابید و مخالفت نکنید که گمراه شوید پس اول کسی که دستش را می بوسد ملائکه است پس از آن جن پس از ایشان نقباء اند و می گویند شنیدیم و اطاعت کردیم، هیچ کس نماند جز آنکه آن صدا را بشنود الخ.
بیعت کردن با کودک. در کودک خواهد آمد.
و بیعت کردن با غلام. در فرج حدیث سوم خواهد آمد.
«بينه»
حکم کند به آنچه د اود و سلیمان حکم می کردند بینه نخواهد. در قائم

حديث ۴ و ۲۱ خواهد آمد.
«بیوح»
**بیوح(۱)
در غیبت نعمانی ص ۲۷۱ حديث (۴۴) احمد بن محمد بن ابی نصر می گوید شنیدم از حضرت رضا (علیه السلام) می فرمود قبل از این امر (ظهور) بُیوحٌ پس ندانستم بیوح چیست تا حج رفتم پس از عربی شنیدم که می گفت هذا يوم بيوح گفتم بیوح چیست گفت گرمای سخت.
و در قرب الاسناد نقل شده که حضرت رضا (علیه السلام) فرمود جلو این امر (ظهور) قتل بيوح است سؤال شد بیوح چیست فرمود دائم که هیچ سستی نداشته باشد.
«پابرهنه»
در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۳۷ دارد که یکی از علامات ساعت (ظهور) آن است که پابرهنه ها و لختیها رئیس مردم باشند.
و در ص ۲۴۰ دارد که ببینی پابرهنه ها و لختیها که گوسفند چران بودند به همدیگر مباهات کنند در ساختمان.
و در ص ۲۰۲ فرمود هر وقت دیدی لختیها و پابرهنه ها رئيس مردم شدند پس آن از اشراط ساعت است.
در حدیث دیگر فرمود وقتی دیدی پابرهنه ها و گرسنه ها و عيالها رئیس مردم شدند پس همان از علائم ساعت ظهور است.
اهل آن فتنه پابرهنه ها و لختی ها هستند الخ. در فتنه حديث ۹ خواهد آمد.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- بيوح را در نوائب الدهور ج ۳ ص ۳۱۵ حدیث هشتم (يبوح) نقل کرده به تقدیم یا و در ص۳۱۶ حدیث دهم (بيوح) نقل کرده.

«پادشاه»
از دین پادشاهی به آئین پادشاهی در آید. در زمان حديث ۴۵ خواهد آمد.
تا وقتیکه نبینی در آن مگر پادشاه ستمگر. در زمان حدیث ۳ خواهد آمد.
«پادشاهان»
**پادشاهان(۱)
در غیبت نعمانی ص ۲۴۸ ح ۳ از امیرالمؤمنین (علیه السلام) روایت کند که بیاید بعد از صد و پنجاه سال پادشاهان کافر تا آنجا که می فرماید عدل خداوندی همیشه بر این امت شامل است تا وقتی که میل نکند قراء ایشان بسوی پادشاهان الخ. در علامات ظهور تمام حدیث خواهد آمد ان شاء الله.
هلاک کننده پادشاهانند الخ. در علامات ظهور حدیث ۱ خواهد آمد.
پادشاه پادشاهان در مصر قیام کند الخ در علامات ظهور حدیث ۸ خواهد آمد.
نازل شود بر اُمت من در آخر الزمان بلاء سخت از پادشاهانشان که هرگز نشنیده شده باشد. در زمان حدیث ۱۲ خواهد آمد.
«پادشاهی بچه ها»
در بچه ها گذشت.
«پادشاهی حضرت»
در حکومت خواهد آمد.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- در سلاطین هم خواهد آمد.

«پادشاهی سالانه رفته»
در قائم حدیث ۷۲ خواهد آمد.
«پانزده»
وقتی امت من پانزده خصلت را انجام دهد الخ. در امت حدیث ۲۸گذشت.
و بکشد فلان از پسر فلان پانزده قوچ الخ. در فرج حدیث ۱۲ خواهد آمد.
پانزده نفر ایشان از قوم موسی هستند الخ. در قائم حدیث ۵۰ خواهد آمد.
«پانصد»
پانصد نفر از قریش را گردن خواهد زد الخ. در قائم حدیث ۱۰ و ۱۱۸خواهد آمد.
در حیره مسجدی بنا کند که پانصد در داشته باشد الخ. در کوفه حدیث ۱۱ خواهد آمد.
«پدران»
وای بر اولاد آخر الزمان از پدرانشان. در اولاد حدیث ۲گذشت.
«پرچمها»
(۱) در ملاحم سید ص ۳۴ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که هر وقت پرچمهای سیاه خروج کرد پس بدرستیکه اولش فتنه است و وسطش گمراهی است، و آخرش کفر است.
(۲) و در ص ۳۵ از امیرالمؤمنین (علیه السلام) روایت کند که وقتی دیدید پرچمهای

سیاه را ملازم زمین باشید و دست و پا حرکت می دهيد الخ.
(۳) ایضا در ص ۳۶ از حذيفه روایت کند که مردی از طرف مشرق خروج کند و مردم را به آل محمد (صلّی الله و علیه و آله) دعوت کند و حال آنکه خودش دورترین مردم است از آل محمد (صلّی الله و علیه و آله) پرچمهای سیاه نصب کند که اولش نصر است و آخرش کفر، الخ.
(۴) و در ص ۳۷ روایت کند که چون پرچمهای زرد به مصر برسد فرار کن در زمین، و چون خبردار شوی که به شام (دمشق) رسیده اند اگر بتوانی به آسمان بروی یا در زمین بجا آور.
(۵) و در ص ۳۱ باب ۲۸ از زهری روایت کند که گفت به من رسیده که پرچمهای سیاه از خراسان خروج می کند پس چون از گردنه خراسان سرازیر شد پس خبر مرگ اسلام رسیده است و رد نکند آنها را جز پرچمهای عجمها از اهل مغرب.
(۶) و ايضا از عمر روایت کند که چون پرچمهای سیاه از مشرق وپرچمهای زرد از مغرب رو آور شوند به دمشق و شام پس آنجا است بلا.
(۷) و ایضا در ص ۳۲ از رسول خدا روایت کند که چون پرچمهای اولاد عباس از گردنه های خراسان رو آور شود آن وقت خبر مرگ اسلام را آورده اند و هرکس زیر پرچم ایشان برود در روز قیامت شفاعت من به او نرسد.
(۸) در ملاحم سید ص ۶۸ دارد که عبدالله بن شریک گفت با مهدی (علیه السلام) پرچم رسول خدا است که علامت دارد ای کاش من آن را درک می کردم و حال آنکه من جوان بودم.
(۹) و در همان صفحه دارد که در پرچم مهدی (علیه السلام) نوشته است (البيعة لله)بیعت برای خدا است.
(۱۰) در ملاحم سید ص ۷۲ باب ۱۵۷ دارد که اول پرچمی که حضرت

مهدی (علیه السلام) می بندد می فرستد بسوی ترک و ایشان را منهزم می کند و هر چه اسیر و مال دارند از دست ایشان می گیرد پس از آن می رود بسوی شام و آنجا را فتح می کند الخ.
(۱۱) و در ص۷۳ باب ۱۶۰ دارد که حضرت با پرچم رسول خدا خروج می کند که از پشم زده شده مخمل سیاه چهار گوشه است.
بین خروج پرچم سیاه از خراسان و سعید بن صالح الخ. در سعید بن صالح خواهد آمد.
خارج می شود پرچم سیاه برای بني العباس الخ. در شعیب بن صالح خواهدآمد.
(۱۲) و در ملاحم ص ۷۷ باب ۱۶۹ از کعب روایت کند که علامت خروج مهدی پرچم هائیست که از طرف مغرب می آید و پرچم دار مردی است لنگ از طائفه کنده.
(۱۳) و در ص ۸۸ ملاحم دارد که چون پرچمهای زرد داخل مصر شدند و غالب شدند بر آن و روی منبرش نشستند پس باید اهل شام در زمین قبرهای خودشان را مهیا کنند چون زمان بلاء است.
(۱۴) و در ملاحم ص ۱۶۱ باب ۱۴ از رسول خدا (علیه السلام) روایت کند که جماعتی از طرف مشرق خروج کنند که با ایشان است پرچمهای سیاه، حق را مطالبه کنند به ایشان ندهند، باز مطالبه کنند و به ایشان ندهند پس جنگ کنند و صبر نمایند پس راضی شوند که ملک را به ایشان بدهند پس قبول نکنند تا اینکه بدهند به مردی از اهل بیت من که پر کند از قسط و عدل چنانچه پر شده باشد از ظلم و جور، پس هرکس ایشان را درک کند برود بسوی ایشان ولو اینکه چهار دست و پا روی یخ باشد.
(۱۵) در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۵۰۲ دارد که چون پرچمهای سیاه را دیدید که از طرف خراسان خارج شد بروید بسوی ایشان ولو اینکه با چهار

دست و پا باشید چون خلیفه خدا حضرت مهدی در ایشان است.
(۱۶) در غيبت نعمانی ص ۱۵۲ دارد که حضرت صادق (علیه السلام) فرمود ۱۲ پرچم مشتبه بلند خواهد شد که شناخته نشود کدام حق است کدام باطل. مفضل گوید پس گریان شدم، حضرت فرمود چه شد که گریه می کنی عرض کردم فدایت شوم چگونه گریه نکنم و حال آنکه شما می فرمائیددوازده پرچم مشتبه بلند خواهد شد که حق از باطل شناخته نشود. پس حضرت نگاه به سوراخ خانه نموده که خورشید افتاده مجلس را روشن نموده پس فرمود ایا این خورشید روشنائی میدهد؟ عرض کردم بلی فرمود بخدا قسم أمر ما از این روشنتر است.
و نظیر این حدیث را در تنویه از کافی نقل خواهیم کرد ان شاء الله.
(۱۷) و در غیبت نعمانی ص ۳۵۶ از امام محمد باقر (علیه السلام) روایت کند که در پرچمها پرچمی از پرچم یمانی با هدایت تر نیست آن رایت هدایت است به علت آنکه شما را بسوی صاحبتان دعوت می کند.
(۱۸) و در غیبت نعمانی ایضا ص ۲۹۱ از محمد بن بشیر از محمد بن حنفیه روایت کند که قبل از پرچم ما یک پرچم مال آل جعفر است و یک پرچم مال آل مرداس (یعنی بنی العباس) اما پرچم آل جعفر چیزی نیست (محمد بن بشر) گوید من غضب کردم و نزدیکترین مردم بودم به او پس عرض کردم فدایت شوم پیش از پرچم ما پرچمهائیست؟ فرمود بلی بخدا قسم برای بنی مرداس (یعنی بنی عباس) حکومت پابرجا نیست، پس نشناسند در حکومتشان چیزی از خیر و خوبی را، سلطنت ایشان سخت است آسانی در آن نیست، دورها را نزدیک سازند و نزدیکانشان را دور کنند تا وقتی از مكر خدا و عذابش ایمن شوند، آن وقت صیحه ای به ایشان زده شود که کسی را برای ایشان باقی نگذارد نه نگهبانی که جمعشان كند و نه اواز دهنده ای که بتواند به ایشان و نه گروهی که دورش جمع شوند، خداوند مثلی در کتاب خود برای ایشان زده (در سوره

یونس آیه ۲۴) «حَتَّى إِذَا أَخَذَتِ الْأَرْضُ زُخْرُفَهَا وَازَّيَّنَتْ وَظَنَّ أَهْلُهَا أَنَّهُمْ قَادِرُونَ عَلَيْهَا أَتَاهَا أَمْرُنَا لَيْلًا أَوْ نَهَارًا» تا آنکه زمین زینت خود را گرفت و زینت داد و اهل زمین گمان کردند که ایشان مسلط بر آن هستند، ناگاه امر ما عذاب ما) در شب یا روز به ایشان رسید، پس محمد بن حنفيه قسم یاد کرد به خدا که این آیه در شأن ایشان وارد شده پس عرض کردم فدایت شوم بدرستیکه حدیث کردی مرا درباره ایشان به امر بزرگی پس کی هلاک خواهند شد؟ فرمود وای بر تو ای محمد خدا علمش مخالفت می کند با وقت گذاران، موسی (علیه السلام) با گروهش سی روز وعده کرد و در علم خدا چهل روز بود و موسی را هم با خبر نکرده پس قومش كافر و گوساله پرست شدند بجهت آنکه ده روز از وعده گذشته بود، و يونس با قومش وعده عذاب کرد، و در علم خدا بود که عفوشان کند، و شد آنچه را که می دانی (پس وقت برای هلاکت ایشان نمی شود معین کرد) ولكن وقتی که دیدی حاجت ظاهر شد (یعنی مردم اظهار احتیاج می کنند) و شخصی بگوید دیشب بی شام خوابیدم، و مردی تو را ملاقات کند به یک رو و روز دیگر ملاقات کند به روی دیگر، عرض کردم ظاهر شدن حاجت را فهمیدم و دیگری را نفهمیدم مراد چیست؟ فرمود با روی باز با تو ملاقات می کند چون از او قرض خواسته باشی با روی گرفته با تو ملاقات می کند پس آن وقت است که صدای اسمانی نزدیک است واقع شود.
(۱۹) و در غيبت نعمانی ص ۲۹۹ دارد که حضرت صادق (علیه السلام) فرمود چون پرچم حق ظاهر شود اهل مشرق و مغرب آن را لعن کنند، آیا می دانی برای چیست عرض کردم نه، فرمود برای آن چیزیست که مردم از اهل بیتش می بینند قبل از خروجش.
(۲۰) و در همان صفحه حضرت صادق (علیه السلام) فرمود چون پرچم حق بلند شود اهل مشرق و مغرب آن را لعن کنند راوی گفت برای چه؟ فرمود برای آنچه که از

بنی هاشم ملاقات می کنند.
مرحوم حاج شیخ جواد خراسانی می فرماید پس از این دو حدیث ظاهر می شود که قبل از حضرت بنی هاشم جور و تعدیاتی خواهند داشت که مردم از ایشان به تنگ آمده باشند که چون رایت حق را هم ببینند بر آن قیاس کنند.
(۲۱) ایضا در غیبت نعمانی ص۳۰۷ در دو حدیث دارد که پرچم رسول خدا را باز نکرد مگر امیر المؤمنين (علیه السلام) در روز بصره و حضرت قائم (علیه السلام) در روز خروجش و چون حضرت قائم (علیه السلام) آن را بحرکت آورد نماند احدی در مشرق و نه در مغرب جز آنکه آن را لعن کند (البته این مضمون بعض جملات حدیث است) علتش هم قبلا معلوم شد که چرا لعن می کنند و تمام حدیث در قائم حدیث ۶۴ خواهد آمد.
(۲۲) در غیبت نعمانی ص ۳۰۸ از ابی حمزه ثمالی نقل شده که گفت حضرت باقر (علیه السلام) به من فرمود ای ثابت گویا قائم اهل بیتم را می بینم که روی به این نجف شما آورده - و با دست اشاره به جانب کوفه فرمود - و همین که روی به نجف شما آورد پرچم رسول خدا را باز کند و چون آن را باز کند ملائکه بدور او جمع شوند عرض کردم پرچم رسول خدا چیست؟ فرمود عمودش از عمودهای عرش و رحمت خدا است، و بقیه اش از نصرت خدا است، و فرود نیاورد آن پرچم را به چیزی مگر آنکه آن را هلاک سازد، عرض کردم آن نزد شما پنهان است تا قائم قیام کند یا آورده می شود؟ فرمود نه بلکه آورده می شود گفتم چه کسی آن را می آورد؟ فرمود جبرئیل (ما شکی نداریم که مواریث انبیاء نزد ائمه است و اینکه فرموده نه بلکه آورده می شود از باب تقیه یا مصالح دیگری بوده)
و از ابان بن تغلب هم این روایت با مختصر کم و زیادی نقل شده.
(۲۳) و در غیبت نعمانی ص ۳۱۰ أيضا از ابان بن تغلب روایت کند که

حضرت صادق (علیه السلام) فرمود گویا نظر می کنم به قائم که چون در پشت نجف قرار می گیرد زره سفید رسول خدا را می پوشد و خود را حرکتی می دهد پس بر بدنش راست و قالب آید پس لباس سبزی بر روی آن می پوشد، و بر اسب سیاه و سفیدی که دارد و میان دو چشمش سفید است سوار می شود و حرکتی به آن می دهد بطوریکه همه خیال کنند حضرت با ایشان است، و پرچم رسول خدا را باز کند که عمودش از عمودهای عرش خدا است، و بقیه اش از نصر خدا است، و بهر چه با آن اشاره کند هلاکش سازد.
عرض کردم آیا آن پرچم نزد شما پنهان است یا آورده می شود؟ فرمود بلکه جبرئیل می آورد آن را پس چون آن پرچم را باز کند نماند مؤمنی مگر آنکه قلبش قوی و از پاره آهن سخت تر باشد، و قوت چهل مرد به او داده شود، وهیچ میت مؤمنی نباشد جز آنکه فرحی در قبرش داخل شود و این در هنگامی است که در قبرشان به زیارت همدیگر می روند و بهم بشارت قیام قائم (علیه السلام) را می دهند و وارد شوند بر او سیزده هزار و سیصد و سیزده ملک، راوی گفت همه اینها قبل از حجت با احدی از انبیاء بوده اند؟ فرمود بلی ایشان با نوح در کشتی بوده و با ابراهیم در آتش بودند و با موسی در وقت شکافتن دریا بودند، و با عیسی در وقت بالا رفتن به آسمان بودند، و چهار هزار صف زده با پیغمبر (صلّی الله و علیه و آله) بودند و سیصد و سیزده ملک در روز بدر بودند، و چهار هزار ملک آمدند که در رکاب امام حسين (علیه السلام) جنگ کنند و حضرت اذنشان نداد پس بازگشت کردند که دستور بگیرند ولی چون دوباره آمدند دیدند امام حسین (علیه السلام) کشته شده پس ایشان نزد قبر شریفش مو پریشان و غبار آلود گریه می کنند تا روز قیامت و رئیسی دارند که او را منصور می نامند پس زیارت نکند او را زائری مگر آنکه به استقبال او می روند، ووداع نکند او را وداع کننده ای مگر آنکه مشایعتش کنند، و مریضی نباشد مگر آنکه عیادتش کنند و نمیرد کسی مگر آنکه نماز بر او

بخوانند و استغفار برایش کنند بعد از مرگش پس همه اینها منتظر قیام قائم هستند پس درود بر کسی که این منزلت و مرتبت و مقام را نزد خدا دارد و دور گرداند خدا کسی را که ادعای این مقام را برای غیر ایشان بنماید که مستحق این مقام نیستند، و اهلیت ندارند و مورد رضای خدا نیستند، و خداوند گرامی دارد ما را بواسطه موالات و دوستی او و قرار دهد ما را از یاران او و تابعین او برحمت و منت خودش.
(۲۴) و در روضه کافی ج ۸ ص ۲۹۵ح ۴۵۲ از امام صادق (علیه السلام) روایت کند که هر پرچمی بالا رود قبل از قیام قائم پس صاحب آن طاغوت است و عبادت کرده شود غیر از خدا.
(۲۵) در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۶۱ فرمود وقتی دیدید پرچمهای سیاه از طرف خراسان آمد بروید رو به آن که در آنست خلیفه خدا مهدی.
(۲۶) در ملاحم سید ص ۷۲ و در البرهان ص ۱۳۰ دارد که اول پرچمی که مهدی (علیه السلام) مهیا می کند می فرستد بسوی ترک الخ.
(۲۷) در البرهان ص ۱۴۸ از ثوبان از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که پرچمهای سیاه از طرف مشرق می آید مثل اینکه قلبشان (یعنی صاحبان پرچم) پاره آهن است هرکس شنید آمدنشان را برود بسوی او و بیعت کند با او گرچه با سینه اش از روی یخ برود.
(۲۸) در البرهان ص ۱۴۹ دارد که رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) یاد آور شد ناراحتی و گرفتاریهائیکه به اهل بیتش رو آور می شود، تا اینکه خداوند می فرستد پرچمی از مشرق که سیاه باشد، هرکس آن را یاری کرد خدا هم او را یاری کند و هر کس آن را خوار کرد خدا هم او را خوار و ذلیل کند تا بیاید مردی که اسمش اسم من باشد، پس کار خود را به او واگذار کنند پس خدا او را تایید و نصرت دهد.
شاید مراد از این حدیث و حدیث ۲۶ - ۲۸ آن باشد که از باب تقیه بروید و با

او بیعت ظاهری کنید که مال و جان شما محفوظ بماند تا صاحب شما هم بیاید و شاهد بر این جمع حدیث ۲۴ باشد و الله العالم.
(۲۹) در نوائب الدهور ج ۳ ص ۳۲ در ذیل حدیث سدير نقل کند که حضرت صادق (علیه السلام) اشاره به شام فرمود که سه پرچم بلند می شود پرچم حسینی و پرچم اموی و پرچم قیس، در حالتیکه این سه پرچم بلند می شود سفیانی خروج می کند و آنها را مثل زراعت می چیند که هرگز مثلش دیده نشده باشد.
هر وقت پرچمهای قیس در مصر بحرکت آمد الخ. در فرج حديث ۱۵ خواهد آمد.
با پرچم رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) انگشتر سلیمان و سنگ موسی و عصای او ظاهر خواهد شد الخ. در قائم حديث ۱۲۲ خواهد آمد.
داخل شدم من و ابان بر امام صادق (علیه السلام) و این در وقتی بود که پرچمهای سیاه در خراسان ظاهر شده بود الخ. در خروج کنندگان حدیث ۱۷ خواهد آمد.
پرچمهای سیاه دوّمی چیست. در حمص خواهد آمد.
«پرنده»
در ملاحم ص ۱۴۹ فرمود حضرت حجت اشاره کند به پرنده پس بیفتد روی کتف آقا الخ.
مؤمن از هوا پرنده را بخواهد و ذبح کند و کباب کند و بخورد و استخوانش را نشکند الخ. در قائم حدیث ۱۰۲ خواهد آمد.
و پسر که پسر شما است فرمود خیر گفتم پسر پسر شما است الخ. در صاحب الامر ح ۸ خواهد آمد.

«پشم»
در زمان حدیث ۸۵ خواهد آمد.
«پله»
یکی از علامات ساخته شدن پلیست در پهلوی محله کرخ در بغداد.
چنانچه در کشف الغمه ج ۲ ص ۵۷ ذکر شده.
«پلاس خانه باش»
در مستدرک ج ۴ ص ۴۴۰ فرمود فتنه هائی در پیش دارید که مثل پاره شب تاریک است. راوی عرض کرد چه کنیم یا رسول الله حضرت فرمود پلاس خانه باشید.
در مستدرک ج ۴ ص ۴۴۸ فرمود فتنه ها مثل سیل خواهد آمد و چون دیدید آن را در خانه های خود جمع شوید و شمشیرهای خود را بشکنید و صورت خود را بپوشانید.
و در مستدرک ج ۴ ص ۵۲۵ در ذیل حدیثی دارد که رسول خدا  (صلّى الله عليه [وآله] وسلم) فرمود مالک زبانت باش و بنشین در خانه ات و آنچه را می شناسی بگیر و آنچه را نمی شناسی رها کن و بر تو باد به شخص خودت و امور عامه مردم را رها نما.(چون مردم به حرف خدا و پیغمبر عمل نکردند و به حرف تو بطریق اولی عمل نخواهند کرد مرد هستی خودت را نگاه دارد خداوند می فرماید: اگرراه حق را ببینند پیروی آن نکنند و اگر راه باطل را مشاهده کنند دنبال آن می دوند اگر قبول نداری امتحانش مجانیست)
در مستدرک ص ۵۲۹ در ذیل حدیثی دارد که دجال از یهودیه اصفهان

خروج می کند. فرمود امرشان کن که پلاسی باشند از پلاسهای خانه خود.
در بحار ج ۵۲ ص ۱۲۶ از حضرت صادق (علیه السلام) روایت کند که چون سلمان داخل کوفه شد و نظر به آن کرد یاد آور بلاها و حکومت بنی امیه و بنی العباس شد پس از آن فرمود چون آن وقت رسد ملازم پلاس خانه خود باشید تا حجة بن الحسن ظهور فرماید.
لفظ حدیث (حتى يظهر الطاهر بن الطاهر المطهر ذو الغيبة الشريد الطريد) و به این مضامین حديث بسیار است.
و در غیبت نعمانی ص ۱۹۴ و ۲۳ از حضرت صادق (علیه السلام) روایت کند که ناچار است برای آتش از آذربایجان که هیچ چیز مقابله آن نتواند و چون آن زمان پیش آمد کرد بوده باشید پلاسی از پلاسهای خانه خود الحديث.
و در غیبت نعمانی ایضا ص ۱۹۷ در ذیل حدیثی از حضرت صادق (علیه السلام) دارد که بوده باشید پلاس خانه خود چون غبار به چشم کسی می رود که آن را بر هوا کرده (یعنی ضررش به خودش بر می گردد).
و ايضا در ص۱۹۷ از امام صادق (علیه السلام) روایت کند که نگاه دارید زبانهای خود را و ملازم خانه های خود باشید که هرگز بلاء خصوصی به شما نرسد.بلى بلاء عمومی می رسد و همیشه زیدیه سپر شمایند (چون زیدیه مرامشان آن است که هرکس با شمشیر بلند شد و جنگید آن امام است پس همیشه امام دارند و می جنگند)
و در روضه کافی ج ۸ ص ۲۶۴ حدیث ۳۸۳ حضرت صادق (علیه السلام) به سدیر فرمود ای سدیر ملازم خانه ات باش و پلاسی باش از پلاسهای خانه و ساکن باش مادامیکه شب و روز ساکنند پس هر وقت خبردار شدی که سفیانی آمده بیا بسوی ما ولو پیاده باشی.

«پناه»
و در زمان حدیث ۴۲ خواهد آمد که مؤمن پناهی نداشته باشد که به آن پناهنده شود از دست ظلم الخ.
«پنج چیز»
در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۲۶ فرمود هر وقت پنج چیز را امت من حلال دانستند هلاکت بر ایشان خواهد رسید. در امت ذکر یافت.
در کافی ج ۲ ص ۳۷۳ از امام باقر (علیه السلام) روایت کند که فرمود پنج چیز است اگر درک نمودید پناه بخدا برید، کارهای بد در جماعتی ظاهر نشود و علنی نگردد مگر آنکه وبا و دردهائی که قبلا نبوده در ایشان ظاهر گردد، و کم فروشی نکنند مگر آنکه مبتلا به خشکسالی و زندگانی سخت و ستم سلطان شوند، و زكات را منع نکنند مگر آنکه آسمان از بارانش منع کند و اگر حیوانات نبودند اصلا باران نمی بارید، و عهد خدا و رسول را نشکنند مگر آنکه خدا دشمن را بر ایشان مسلط کند و بعض از آنچه در دست دارند بگیرند، و حکم بغیر ما انزل الله نکنند مگر آنکه جنگ و سختی را خدا بین خودشان قرار دهد.
در فقیه ج ۴ ص ۴۱ امام ششم (علیه السلام) فرمود پنچ چیز از پنج کس محال است: حرمت از فاسق محال است، مهربانی از دشمن محال است، نصیحت کردن از حسود محال است، وفا از زن محال است، ترس و هیبت از فقیر محال است.
در روضه کافی حدیث ۸۲ امام صادق (علیه السلام) فرمود برای خدا در بلادش پنج حرمت است: حرمت رسول الله، حرمت آل پیغمبر، حرمت کتاب خدا، حرمت کعبه، حرمت مؤمن (اینها پیش خدا محترمند)
در تهذیب ج ۶ ص ۵۲ وافی ج ۳ ص ۳۹ از امام یازدهم (علیه السلام) روایت کند که

علامت مؤمن پنج چیز است پنجاه رکعت نماز (۱)، زیارت اربعین امام حسین (علیه السلام)،انگشتر بدست راست نمودن، پیشانی را بخاک مالیدن، و بسم الله الرحمن الرحيم را بلند گفتن.
در کافی ج ۵ ص ۱۵۰ از امام صادق (علیه السلام) از جوشن روایت کند که فرمود هرکس بخواهد خرید و فروش کند باید پنج چیز را مراعات کند و الا خرید و فروش نکند: یکی ربا، دوم قسم یاد نمودن، سوم عیبی را پوشانیدن، چهارم مدح کردن در وقت فروختن، پنجم مذمت کردن در وقت خریدن (یعنی باید ربا در معامله اش نباشد، و قسم در معامله یاد نکند، کتمان عيب نکند، مدح و ذم نکند)
«پنج روز»
پنج روز از ماه رمضان گذشته خورشید می گیرد. در خورشید و ماه خواهد آمد.
«پنج علامت»
پنج علامت قبل از قیام قائم الخ. در قائم حدیث ۶۳ و ۶۷ خواهد آمد.
«پنج نهر»
ظاهر نشود تا اینکه کفار پنج نهر را مالک شوند الخ. در قائم حدیث ۸۸ خواهد آمد.
«پنج و دو»
پنج و دو چیست. در حکومت حضرت ح ۳۱ خواهد آمد.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- در تهذیب چاپ جدید و قدیم (خمسين أست) ولی در مصباح شیخ در بعض نسخ (احدی و خمسين است) یعنی پنجاه و یک رکعت.

«پنج هزار»
با پنج هزار ملائکه که جبرییل از طرف راست الخ. در قائم حدیث ۴۱ خواهد آمد.
«پنجاه زن»
در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۹۵ دارد که رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) فرمود برپا نشود ساعت تا اینکه برای پنجاه زن یک قیم باشد.
در مستدرک ج ۴ ص ۹۵ و کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۴۳ فرمود برپا نشود ساعت تا یک مرد قیم پنجاه زن گردد.
و در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۴۸ دارد که بر پا نشود ساعت تا اینکه تدبیر پنجاه زن بدست یک مرد باشد.
و در کنز ص ۲۱۰ فرمود مردها بروند و زنها بمانند حتی اینکه پنجاه زن را یک قیم باشد. در بحار ج ۵۲ ص ۲۲۵ رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) فرمود خداوند تمیز دهد و جدا کند دوستان خود را تا زمین از منافقین و گمراه کنندگان و اولاد ایشان پاک کند، و تا اینکه پنجاه زن مردی را ملاقات کنند یکی گوید ای بنده خدا مرا بخر، و دیگری گوید ای بنده خدا مرا جای بده.
در بحار ج ۲ ص ۲۲۳ از امام باقر (علیه السلام) روایت کند که پنجاه زن همراه آن عده یعنی سیصد و سیزده تن خواهد بود.
و در ایشان پنجاه زن باشد. در مهدی (علیه السلام) حدیث ۱۴۴ خواهد آمد.
در سیزده خواهد آمد که چرا و برای چه زن همراه دارند.

«پنجاه نفر»
در کنز ج ۱ ص ۲۱۱ فرمود پنجاه نفر نماز بخوانند و از هیچ کدام قبول نشود. در ساعت ظهور حدیث ۱۹ خواهد آمد.
و پنهان که مردها پنهان شوند و بر زنها چیزی نیست. در سفیانی حدیث ۲۸ خواهد آمد.
«پوشیده برهنه»
در صحیح بخاری ج ۲۴ ص ۱۵۳ حديث (۶۶۴۲) از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود چه بسا کسانیکه در دنیا پوشیده اند و در آخرت برهنه می باشند.
و در فقیه ج ۳ ص ۲۴۷ از امیرالمؤمنین (علیه السلام) روایت کند که فرمود ظاهر می شود در آخرالزمان و نزدیکی ساعت (ظهور) که آن بدترین زمانها است زنهائی که مکشفه (۱) و برهنه اند از دین خارجند و در هر فتنه ای داخلند و مائل به شهوترانی و به هر لذتی سرعت کننده اند و هر حرامی را حلال می دانند و در جهنم خالد می باشند. (یعنی همیشه در جهنم هستند)
و در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۳۶ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که زنهای امت آخرالزمان پوشیده و برهنه هستند (در آن واحد هم پوشیده و هم برهنه اند مثل لباسهای بدن نما که امروزه متداول است) موهای سرشان مثل کوهان شتر
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- در روایات ما (کاشفات عاريات) نقل شده و در روایات عامه (كاسيات عاريات) نقل شده و این درست است و معجزه است که فرموده باشند پوشیده و برهنه اند و تا چند سال قبل معنای حدیث مفهوم نمیشد بلکه تناقض فهمیده می شد ولی فعلا بخوبی معنای حدیث (كاسيات عاريات معلوم می شود که زن در حالیکه پوشیده است برهنه است.

خراسانی است پس ایشان را لعن کنید که ایشان ملعونانند.
در کنز العمال ج ۱۶ ص ۳۸۳ فرمود دو صنف از اهل آتشند یک صنف گروهی هستند که با ایشان است تازیانه ها مثل دم گاو که به آن مردم را می زنند (و صنف دیگر) زنهائی که پوشیده اند برهنه اند (مميلات مائلات) خمان و چمان روند از ناز(۱) و گردنکشی، و یا مایل اند از اطاعت خدا و آنچه ایشان را لازم است از حفظ فرج یا شانه میلا کنند که کراهت دارد یا مایلند بسوی بدی و فساد، سرهاشان مثل کوهان شتر بختی است، داخل بهشت نشوند و بوی آن را هم نشنوند (با اینکه از پانصد سال راه بوی بهشت شنیده می شود)
در کنز العمال ج ۱ ص ۴۰۱ فرمود زود است بیاید در آخرالزمان زنهائی که سوار شوند بر زینها مثل مردها درب مسجد پیاده شوند، پوشیده اند برهنه اند سرهاشان مثل کوهان شتر بختی لاغر است (یک نوع شتر خراسانیست) پس ایشان را لعن کنید که ایشان لعن کرده شده گانند، حاضرند خدمت گزار کفار باشند چنانچه قبلا زنهای کفار خدمت گزار شما بودند.
مؤلف گوید حدیث دیگری مشابه این در دوچرخه خواهد آمد.
«پیر»
فتنه هائی روی دهد که پیر شود در آن اشراف مردم الخ. در فتنه حديث ۴۰ خواهد آمد.
«پیراهن حضرت حجت (علیه السلام)»
در لباس خواهد آمد.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- یعنی در وقت راه رفتن با ناز و غمزه راه روند.

«پیشوایان»
در امت حدیث ۳ گذشت که رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) فرمود من نمی ترسم بر امتم مگر از پیشوایان گمراه کننده الخ.
بوده باشد برای شما پیشوایانی که مالک شوند ارزاق شما را در سلطان حدیث ۹ خواهد آمد.
«تابوت»
در ملاحم سید ص ۶۷ روایت کند که کعب گفت مهدی (علیه السلام) جماعتی بفرستد برای قتال روم و ده نفر بفرستد که تابوت سکینه را از غار انطاکیه خارج کنند.
در آن است تورات موسی و انجیل عیسی که خدا برای ایشان نازل کرده ( پس حضرت) حکم کند بین اهل تورات به توراتشان و بین اهل انجیل به انجیل شان.
و در ملاحم ص ۷۱ باب ۱۵۳ دارد که بر دست مهدی ظاهر شود تابوت سکینه از بحيرة طبريه الخ.
«تاجر»
در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۴۶ دارد که ساعت (ظهور) برپا نشود تا وقتیکه تاجر به مغرب و مشرق برود و ربحی بدست نیاورد.
«تاجرانی که به انطاکیه می روند»
در اصحاب مهدی (علیه السلام) گذشت.

«تاراج»
در غنیمت خواهد آمد.
«تازه»
بدن هر دو نفر تر و تازه باشد الخ. در علامات ظهور حدیث ۱۷ و در قائم حدیث ۱۰۹ و ۱۲۸ و در مدینه حدیث ۱۵ خواهد آمد.
ای خالد بعد از من چیزهای تازه رخ خواهد داد. در مقتول خواهد آمد.
«تازه جوانان»
در سنن ترمذی ج ۴ ص ۴۸۱ از رسول خدا (علیه السلام) روایت کند که فرمود در آخرالزمان گروهی خروج کنند که تازه جوانانند (سفهاء الاحلام) یعنی سبک سر و سفیه و بی بردبارند، قرآن را می خوانند ولی از گلویشان تجاوز. نمی کند از قول بهترین خلق نقل می کنند (ولی عمل نمی کنند) از دین بیرون می روند چنانچه تیر که از کمان بیرون می رود.
«تازیانه های آخرالزمان»
در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۳۶ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که جماعتی را خواهی دید که صبح می کنند در سخط خدا و عصر می کنند در لعنت خدا، در دست دارند (تازیانه) مثل دم گاو.
و در ص۴۳۶ ايضا دارد که خارج می شوند در آخرالزمان در این امت مردانی که با ایشان است تازیانه ای مثل اینکه دم گاو است.
و در ص ۴۶۷ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که یکی از علامات سخن گفتن

تازیانه است با انسان.
و در کنز العمال ج ۱۶ ص ۳۸۳ فرمود دو صنف از اهل آتش هستند یکی گروهی که با ایشان است تازیانه هائی مثل دم گاو که به آن مردم را می زنند.
در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۳۵ دارد که پیشاپیش ساعت (ظهور) باشد که مردی از خانه خود خارج شود پس برنگردد مگر آنکه کفش و تازیانه اش او را خبر دهند به آنچه اهل بیتش انجام داده اند بعد از خودش.
به تازیانۀ بزرگ اعتنائی نکند ولی بچه را گرفته سر ببرد. در سفیانی حدیث ۱۷ خواهد آمد.
«تبریز»
در الزام الناصب ج ۲ ص ۲۵۰ ذیل خطبه ای امیرالمؤمنین (علیه السلام) از خراسان مالک می شوند تبریز را.
«تجارت در آخرالزمان»
در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۴۶ و در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۳۰ در ذیل حدیث است که رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) فرمود پیشاپیش ساعت (ظهور) (تسلیم الخاصة) (ینی سلام به آشناها بدهند) و فاش شدن تجارت است بطوریکه زنها در تجارت کمک شوهرشان می کنند و حتی اینکه مردم اموالشان را بردارند و اطراف زمین سیر کنند و باز گردند و بگویند هیچ ربحی نبردیم.
و در ص۴۴۶ ايضا روایت کند که خارجه بن الصلت البرجمی گفت روزی با عبدالله داخل مسجد شدم و مردم به رکوع بودند پس مردی گذر کرد و سلام کرد به او پس گفت راست گفت رسول خدا راست گفت رسول خدا، پس از این مطلب سؤال کردم پس جواب داده که بر پا نشود ساعت (ظهور) تا اینکه

مسجدها را محل عبور و مرور قرار دهند و حتی اینکه مرد بر مرد سلام دهد بواسطه شناسائی که با هم دارند و حتی اینکه زن با مردش تجارت کنند و حتی اینکه اسب و زن گران شود. پس از آن ارزان شود و دیگر گران نگردد تا قیامت.
در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۳۰ در دو حدیث دارد که آشکارا شود تجارت تا اینکه زن کمک کند شوهر خود را در تجارت.
«تحسین»
مگر وقتی که کارهای زشتشتان را تحسین کنید. در سلطان حدیث ۹ خواهد آمد.
«تحیت و سلام دادن مردم آخرالزمان»
در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۴۴ وکنز العمال ج ۱۴ ص ۲۴۳ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که در آخرالزمان مردمانی باشند که وقتی همدیگر را ملاقات می کنند تحیت بین ایشان تلاعن باشد یعنی همدیگر را لعن کنند.
و در مستدرک ص ۵۲۴ و کنز ص۲۴۶ و ص ۲۴۸ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که بر پا نشود ساعت (ظهور) تا اینکه مسجدها را محل رفت و آمد قرار بدهند و تا اینکه سلام ندهند مگر به کسی که آشنا باشند و تا اینکه زن با شوهر خود مشغول تجارت گردند الخبر.
در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۳۰ در دو حدیث دارد که سلام دادن برای خاصه است (یعنی به آشناها سلام می دهند به عموم مردم سلام نمی دهند)
و در ص۱۱۳ فرمود سلام بین ایشان برای آشنائی باشد (یعنی هرکس را می شناسند سلام بدهند و به عموم مردم که دستور اسلامی است سلام ندهند)

«تر و تازه»
بیرون می آورم کسانی را که در آنجا دفن شده اند در حالتی که بدنهای هر دو تر و تازه اند الخ. در علامات ظهور حدیث ۱۷ و در قائم حدیث ۹۸ خواهد آمد.
گویا می بینم تو و صاحبت را از قبر خارج کرده اند تر و تازه الخ. در قائم حدیث ۱۰۹ و ۱۲۷ خواهد آمد.
به مردم می فرماید این دو را از قبرشان بیرون کشید مردم هم از قبر بیرون می آورند در حالی که تر و تازه باشند الخ. در مدینه حديث ۱۵ خواهد آمد.
«ترس»
در كفاية الخصام ص ۶۸۷ حدیث ۶۳ از جابر از امام باقر (علیه السلام) روایت کند که خدا رعبی و ترسی در دلهای شیعیان ما می اندازد و چون قائم ما قیام کند و مهدی ما ظهور نماید هر مردی از آنها جری تر باشد از شیر ژیان و گذرنده تر از نیزه و سنان می شوند.
تا تایید کند به سه چیز به ملائکه و مؤمنین و ترس الخ. در (عجله کنندگان) خواهد آمد.
ترسی اهل عراق را بگیرد که هیچ راه فرار نداشته باشند. الخ در آتش حدیث۱۸ گذشت.
یاری شود بترس و مؤید باشد به نصر الخ. در قائم حدیث ۳۸ خواهد آمد.
نماند بین مغرب و مشرق چیزی مگر آنکه از او بترسد. در قائم حدیث ۱۴ خواهد آمد.
می ترسد او را بشکند. در قائم حدیث ۱۷ خواهد آمد.

«ترک»
در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۷۴از رسول خدا (صلی الله و علیه و آله) روایت کند بیاید جماعتی که چشمان کوچک و صورتهای پهن داشته باشند مثل اینکه صورتشان سپر است. پس اهل اسلام را به منابت شيح (اسم محلی است) ملحق سازند مثل اینکه می بینم ایشان را که اسبهای خود را به حلقه مسجد بسته اند گفته شد کیانند ایشان فرمود ترک هستند (شاید اشاره به لشکر هلاكو باشد)
در حدیث دیگر فرمود بر پا نشود ساعت (ظهور) تا اینکه با ترک جنگ کنید (که ایشان) صورتهای پهن و چشمان کوچک و بینی پهن دارند صورتهاشان مثل سپر چکش خورده است.
در حدیث دیگر فرمود قسم به کسی که جانم بدست او است برپا نشود ساعت (ظهور) تا اینکه با ترک جنگ کنید که چشمهای کوچک دارند و صورتها سرخ و بینی کوچک مثل اینکه صورتهاشان سپر چکش خورده است واحادیث به این مضامین زیاد است.
و در ملاحم ص ۸۷ باب ۱۹۸ از حذيفه روایت کند که به اهل کوفه فرمود البته شما را از کوفه خارج کنند جماعتی که چشمان کوچک و بینی پهن دارند و صورتهاشان مثل سپر چکش خورده است و تعالشان از مو است، اسبان خود را به نخل جوخا(۱) ببندند و بیاشامند یک قسمت از فرات را.
و در ملاحم ص ۸۸ از رسول خدا (علیه السلام) روایت شده که بر پا نشود ساعت (ظهور) تا اینکه جنگ کنید با ترک که صورتهای سرخ و چشمان کوچک و بینی پهن دارند مثل اینکه صورت ایشان سپر چکش خورده است.
در ملاحم ص ۹۰ از کعب روایت کند البته ترک وارد جزیره می شود و
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- اسم نهری و محلی است در حوالی بغداد.م

اسبهای خود را از فرات سیراب کنند پس خداوند و با بر ایشان بفرستد و همه ایشان را بکشد جز یک نفر.
و در همان صفحه ایضا از کعب روایت کند که خلاصه اش آن است ترک بر ( آمد)(۱) وارد شوند و از آب دجله و فرات بیاشامند و در جزیره سیر کنند و اهل اسلام متحیر بمانند و هیچ کاری نتوانند انجام دهند پس خداوند یخ بدون کیل بفرستد و ایشان را از اول تا به اخرشان نابود سازد.
و در ص۹۳ از رسول خدارایت کند که برای ترک دو خروج هست در یکی آذربایجان را خراب می کنند و در دیگری سرعت بسوی شط فرات کنند.
و در حدیث دیگر فرمود سرعت کند ترک بر نهر فرات پس مثل اینکه می بینم اسبهای زردشان صف کشیده بر نهر فرات.
در حدیث دیگر فرمود خداوند مرگ را بر اسبهای ایشان می فرستد پس پیاده می شوند پس می بوده باشد در ایشان ذبح الله الاعظم که دیگر ترکی بعدش نماند.
در ص ۱۲۷ از بنو قنطوراء سؤال می شود پس جواب داد که اسم ایشان اینطور به ما رسیده و اما اوصافشان اوصاف ترک است.
و در ص ۱۲۸ دارد که زود است بنو حفصه یعنی ترکها بروند بسوی عراق. تمام حدیث در بنی حفصه گذشت.
زود است که برادران ترک بیایند تا وارد جزیره شوند الخ. در علامات ظهور حدیث ۹ خواهد آمد.
«ترمد»
ناظم الاسلام کرمانی در ص ۱۴۳ از ناسخ جلد خلفا نقل کند که علی (علیه السلام) فرمود اما شهر ترمد را بلای طاعون فرو گیرد و مردمش را نابود کند.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- آمد: در معجم البلدان گوید بلد قدیمی است دجله را مثل هلال احاطه نموده.

«ترنجبین»
در رومیه خواهد آمد.
«تسبیح سی و سه دانه»
در شیعه حديث ۶ خواهد آمد.
«تصدیق»
و هر چه دروغ می گویند تصدیقشان کنید. در سلطان حدیث ۹ خواهد آمد.
و هرکس داخل ایشان شود و دروغشان را تصدیق کند - از من نیست. در سلطان حدیث ۱۷ خواهد آمد.
شما تصدیق ما می کنید و مردم تکذیب می کنند. در کوفه حدیث ۱۲ خواهد آمد.
«تعجب»
در عجب خواهد آمد.
«تعیین وقت»
در وقت خواهد آمد.
«تف»
**تف(۱)
در غیبت نعمانی ص۲۰۶ از امام حسین (علیه السلام) روایت کند که فرمود این امری را که شما انتظارش را دارید (یعنی ظهور حضرت) نخواهد شد تا وقتی که بعض
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- یعنی آب دهن.

شماها از بعض دیگر بیزاری جوید و بعضی در صورت بعض دیگر تف اندازید الخبر.
و در ص۲۰۶ ایضا از حضرت صادق روایت کند که فرمود نخواهد شوداین امر (ظهور) تا وقتی که تف بیندازد بعض شما بصورت بعض، و حتی بعض شما بعض دیگر را لعن کنید و همدیگر را دروغگو نامید.
و در ص ۲۱۰ از امیرالمؤمنین (علیه السلام) روایت کند که فرمود قسم به آن کسی که جانم در دست اوست این امری که دوست می دارید نخواهد شد تا وقتی که تف بیندازد بعض شما در صورت بعض. الخبر.
(یعنی آنقدر اوضاع مردم درهم و برهم شود که کار شماها به اینجا برسد)
«تقسیم»
تقیسم کند بالسويه الخ. در قائم حدیث ۱۲۱ خواهد آمد.
مال را بالسویه تقسیم می کند الخ. در مال خواهد آمد.
«تقوی»
عليكم بتقوى الله وحده لا شريك له الخ. در خروج کنندگان حديث۱۲ خواهد آمد.
«تکریت»
در عوف سلمی خواهد آمد.
«تمنای مرگ»
در مرگ خواهد آمد.

«تمیم داری»
تمیم داری نصرانی بوده مسلمان شده و قصه مفصلی راجع به دجال دارد که در دجال حدیث ۳ خواهد آمد. در اسلام هم قصه ای دارد که گذشت.
«تنويه»
**تنویه(۱)
در کافی ج ۱ ص ۳۳۶ حضرت صادق (علیه السلام) فرمود بپرهیزید از تنويه و بلند کردن (آوازه حضرت حجت) پس بدرستیکه امام شما سالهائی را از نظرغائب شود و شما امتحان شوید حتی گفته شود مرد کشته شد هلاک شد در کدام بیابان رفته، و باید چشمان مؤمنین برای او گریه کنند و باید مثل کشتی در امواج دریا وارو شوید و نجات نیابد مگر کسانیکه خداوند از ایشان میثاق گرفته و در قلبش ایمان را نوشته و به روح القدس او را تأیید فرموده، و باید دوازده پرچم مشتبه (۲) برپا شود که ندانی کدام حق است و کدام باطل. راوی گفت گریه کردم و عرض کردم پس چه کنیم؟ حضرت نگاهی به خورشیدی که در صفه می درخشید نمود پس فرمود ای بنده خدا می بینی این آفتاب را عرض کردم بلی فرمود والله امر ما از این روشنتر است. (یعنی اگر کسی طالب حق باشد و مریض نباشد و حب دنیا و ریاست چشم و گوش او را کور و کر نکرده باشد حق برای او پوشیده نخواهد ماند)
و در غیبت نعمانی ص ۱۵۱ و ص ۱۵۲ امام صادق (علیه السلام) به مفضل بن عمر فرمود بپرهیزید از تنويه و بلند کردن ( اسم حضرت و خصوصیاتش) و مثل حديث سابق را ذکر فرمود.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- تنویه یعنی بلند کردن و شایع ساختن اسم کسی.
۲- در پرچمها نظیرش ذکر شد رجوع کنید.

«تنها می مانم»
امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود اگر بعض حقایق را بگویم لشگرم از دور من متفرق می شوند و تنها می مانم الخ. در امتحان حديث (۱۴) گذشت مراجعه کن.
«توبه»
توبه از دست شما رفته الخ. در خروج کنندگان حدیث ۱۲ خواهد آمد.
و احدی را توبه ندهد الخ. در قائم حدیث ۱۱۷ خواهد آمد.
هرکس توبه کند خدا هم توبه او را قبول کند الخ. در مرجئه خواهد آمد.
و از احدی توبه نخواهد. در سیره حدیث ۵ خواهد آمد.
«توبیخ»
مردم مرا توبیخ می کنند. در ندا حديث ۲۴ خواهد آمد.
«تورات و انجیل»
تورات و سایر کتابهای خدا را از غار انطاکیه خارج کند الخ. در قائم حدیث ۱۲۱ خواهد آمد.
در آن است تورات موسی و انجيل عيسى الخ. در تابوت گذشت.
«توقيت»
در وقت خواهد آمد.

«توله سگ»
در ملاحم ص ۹۵ دارد که اگر یکی از شما توله سگ را تربیت کنید بهتر است از تربیت بچه.
و در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۲۶ روایت کند که وقتی نزدیک شود زمان (ظهور) زیاد شود پوشیدن لباس کبود رنگ و زیاد شود تجارت، و زیاد شود مال وصاحب مال تعظيم شود، و عمل قبیح زیاد شود، و حکومت بابچگان گردد، و زنها زیاد شوند، و پادشاه ظلم کند و کم فروشی رواج شود، در آنوقت اگر مردی توله سگی را تربیت کند بهتر است از تربیت بچه پسر، بزرگان را احترام نکنند، به کوچکان رحم ننمایند، اولاد زنا زیاد شود، بطوریکه در وسط جاده با زنی زنا کنند، گرگان لباس میش بپوشند، خوبان ایشان در آن زمان کسانی هستند که مداهنه و سستی کنند (یعنی امر به معروف و نهی از منکر نکنند)
«تیر»
در غیبت نعمانی از حضرت صادق (علیه السلام) روایت کند که فرمود البته باید هر کدامی از شماها آماده کند برای خروج قائم (علیه السلام) ولو اینکه یک تیری باشد بجهت آنکه اگر خدا بداند این آمادگی را از او امید می رود که عمرش را طولانی کند تا آن حضرت را درک کند ( پس بوده باشد از یاران و انصار او)
«ثار»
یا رب ثاری و النار الخ. در سفیانی حدیث ۳۴ خواهد آمد.

«ثلث»
در بحار ج ۵۲ ص ۲۰۷ حضرت صادق (علیه السلام) فرمود این امر نخواهد شدتا اینکه دو ثلث مردم بروند گفته شد اگر دو ثلث بروند چه باقی خواهد ماند؟ فرمود شما نمی خواهید و راضی نیستید از ثلث باقی باشید.
در ملاحم ص ۵۸ امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود مهدی (علیه السلام) خروج نکند تا اینکه یک ثلث مردم کشته شوند و یک ثلث بمیرند و یک ثلث باقی باشند.
«جابيه»
در غیبت نعمانی ص ۲۸۰ یکی از علامات را خسف و فرو رفتن قریه از قریه های شام که آن را جابیه گویند شمرده.
در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۳۶ دارد که مسلمانها وارد بر زمینی می شوند که آن را جابیه گویند اموال و چهارپایانشان زیاد شود پس فرستاده شود بر ایشان جرب مثل دمل پاکیزه شود اموالشان و شهید گردد بدنهاشان.
«جاده»
در (راه) خواهد آمد.
«جالب الوحش»
در ملاحم ص ۳۶ نقل شد که بعد از هلاک بنی امیه جالب الوحش(۱) خواهد آمد خداوند می فرستد بسوی او اهل زمین را از چهار طرف آن و بواسطه او خداوند امت را کیفر و عذاب می کند.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- شاید کنایه از لقب شخصی باشد.

«جان»
اگر دو جان داشتید الخ. در خروج کنندگان حدیث ۱۲ خواهد آمد.
فاصله نیست میان - جز آنکه جانش به اینجا رسد و اشاره به گلویش فرمود. در کوفه حديث ۱۲ خواهد آمد.
«جاهل»
چون جاهل سخنی گوید یارانی پیدا کند و چون فقیهی سخن گوید مغلوب شود. در علم حدیث ۳۲ خواهد آمد.
«جاهلیت»
روبرو شود با مردم پیش از آنچه رسول خدا با مردم جاهلیت روبرو شد الخ.
در صاحب الامر حدیث ۱۳ خواهد آمد.
درک جاهلیت نکرده ولی الخ. در عرب حدیث ۳ خواهد آمد.
«جایزه»
به یک سر شیعه هزار درهم جایزه. در سفیانی حدیث ۱۶ خواهد آمد.
«جبرئیل»
یکی از آسمان و آن صوت جبرئیل است الخ. در صوت حديث ۴ خواهد آمد.
صوت جبرئیل از آسمان است الخ. در صوت حدیث ۱۱خواهد آمد.
آن صیحه جبرئیل است. در صيحه حدیث ۵ خواهد آمد.
و صدای جبرئیل روح الامین است. در قائم حدیث ۷۵ و در ندا حدیث ۱۲

خواهد آمد.
صدای اول صدای جبرئیل است. در ندا حديث ۲۷ خواهد آمد.
با پنج هزار ملائکه جبرئیل از طرف راست میکائیل از الخ. در قائم حديث ۴۱ خواهد آمد.
و آن صدا صدای جبرئیل است. در قائم حدیث ۶۳ خواهد آمد.
جبرئیل از طرف راست و میکائیل از طرف چپ الخ. در قائم حدیث ۶۴ خواهد آمد.
جبرئیل را بصورت پرنده سفیدی می فرستد الخ. در قائم حدیث ۱۰۶ خواهد آمد.
«جدال»
که در کنز العمال ج ۱ ص ۳۷۴ از عمر روایت کند که زود است بیایند مردمی که جدال کنند با شما به متشابهات قرآن پس با سنت (و اخبار نبوی) با ایشان بحث کنید که اصحاب سُنّت داناترند به کتاب خدا.
در کنز العمال ج ۱ ص ۳۷۸ از علی (علیه السلام) روایت کند که زود است گروهی با شما جدال کنند پس با سنت با ایشان بحث کنید پس بدرستیکه اصحاب سنت داناترند به کتاب خدا.
در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۵۷ رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) فرمود بیاید زمانیکه شخص منافق کافر مشرک با مؤمن جدال کند به مثل آنچه مؤمن می گوید.
«جدید»
در غیبت نعمانی ص ۲۵۵ از حضرت امام محمد باقر (علیه السلام) روایت کند که فرمود هر وقت امام زمان خروج کند قیام کند به امر جدید و کتاب جدید و سنت

جدیده و حكم جديد الحديث (یعنی امر دین چنان کهنه و از بین رفته باشد که هرچه بیاورد خیال کنند چیز تازه ای آورده)
در غیبت نعمانی ص۲۶۳ حضرت صادق (علیه السلام) فرمود بخدا قسم مثل اینکه نگاه می کنم به او (حضرت حجت) بین رکن و مقام بیعت می کند با مردم بر کتاب جديد الحديث.
در غیبت نعمانی ص ۳۲۱ امام باقر (علیه السلام) فرمود بدرستی که قائم ما هر وقت قیام کند مردم را به امر جدید دعوت فرماید چنانچه رسول خدا مردم را به امر جديد دعوت فرمود (مردم زمان رسول خدا از چوب و سنگ و گل و غیره بت می ساختند و عبادت می کردند حضرت فرمود اینها را که نه نفعی دارند و نه ضرری به کنار گذاشته خدای نادیده که همه چیزها مال اوست عبادت کنید)
و در وافی ج ۲ ص ۱۱۳ از امام صادق (علیه السلام) روایت کند که چون قائم قیام کند مردم را از نو دعوت کند به اسلام الحديث.
بیعت کند بر کتاب جديد الخ. در عرب حدیث ۴ خواهد آمد.
بر کتاب جدید بیعت می کند الخ. در عرب حدیث ۸ خواهد آمد
قیام می کند قائم به امر جدید و کتاب جديد الخ. در قائم حدیث ۱۱۷ خواهد آمد.
«جرأت»
کوچکان به بزرگان جرأت جسارت داشته باشند. در ساعت حدیث ۹۹ خواهد آمد.
«جرهمی»
در الامام المهدی از لوایح الانوار سفارینی ج ۲ ص ۱۶ گفت جرهمی از

شام خروج می کند و در ص ۱۹۵ از تذکره قرطبی نقل کند که جرهمی می آید و با سفیانی بیعت می کند و اسم جرهمی عقیل بن عقال است.
«جزیره»
در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۶۲ روایت کند از کعب که گفت جزیره ایمن است از خرابی تا ارمنیه خراب شود، و مصر ایمن است ازخرابی تا جزیره خراب شود الخ.
در کنز العمال ج ۱۴ ص ۱۶۶ در چند حدیث فرمود جمع نشود دو دین در جزيرة العرب.
و در حدیث دیگر فرمود باقی نمی ماند در جزيرة العرب دو دین.
و در حدیث دیگر به على (علیه السلام) فرمود اگر امر خلافت بدست شما افتاد بعد از من اهل نجران را از جزيرة العرب برون کن.
با جزيرة العرب جنگ کنید خداوند فتح کند ایشان را الخ. در جنگ خواهد آمد.
جزیره را با دست و پا به شدت لگدکوب کند. در فتنه حديث ۴ خواهد آمد.
«جزیره بنی کاوان»
در بنو کاوان گذشت.
«جزيرة العرب»
در جزیره گذشت.
«جسّاسه»
در دجال ذکر می شود ص ۲۸۹ کنز.

«جسر»
در پل گذشت.
«جسم»
در البرهان ص ۹۳ دارد که جسمش جسم اسرائیلی است یعنی قد طولانی دارد.
در المهدی الموعود المنتظر ج ۱ ص ۲۶۵ و ص ۲۸۷ دارد که جسمش جسم اسرائیلی است (یعنی طویل القامه است)
«جشب»
درشت. و در بنو العباس ح ۱۵ گذشت.
«جگر خوار»
خارج می شود پسر هند جگر خوار الخ. در سفیانی حدیث ۶ و ۳۵ خواهد آمد.
پسر هند جگر خوار از وادی یابس خروج خواهد کرد الخ. در شام حديث ۵ خواهد آمد.
«جلاء وطن»
اکثر مردم از دیار خود جلاء وطن کنند. در اندلس گذشت.
«جماع»
در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۴۶ دارد که ساعت ظهور برپا نشود تا وقتی که مردم در راه مثل حیوانات جماع کنند.

«جماعت»
در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۵۰۶ از ابن مسعود روایت کند که فرمود بر شما باد به تقوای خدا و ملازم باشید بر جماعت محمد و پس بدرستیکه خدای تعالی جمع نکند جماعت محمد (صلّی الله و علیه و آله) را بر گمراهی و اینکه دین یکی است و دوری کنید از تلوّن و رنگ به رنگ شدن در دین و بر شما باد بتقوى الله و صبر کنید تا استراحت کند شخص نیکوکار یا راحت کرده شود از فاجر.
و در ص۵۰۷ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود بر شما باد به پرهیزکاری خدا و جماعت پس بدرستی که خداوند تعالی جمع نکند این امت را بر گمراهی و بر شما باد به صبر نمودن تا اینکه استراحت کند شخص نیکوکار یا راحت کرده شود از فاجر.
و در کنز العمال ج ۱۴ ص ۴۸ از ابن مسعود روایت کند که فرمود بپرهیزید از خدا و صبر کنید تا وقتی که نیکوکار استراحت کند و یا راحت کرده شود از فاجری.
«جمعه»
قیام قائم در روز جمعه خواهد بود. در قائم حدیث ۳۹ خواهد آمد.
«جمهوری در ایران»
در ایران گذشت رجوع شود.
«جميّل»
در الزام الناصب چاپ قدیم ص ۲۱۱ و چاپ جدید ج ۲ ص ۲۴۰از امیر المؤمنين (علیه السلام) است که فرمود ويقتل مدرب الجميّل الاحمر بعد أن يسجن الأسمر عند وصول رسل المغاربة اليه ومثولهم بين يديه الخبر.

«جنازه»
در مرگ خواهد آمد.
«جنگ و جهاد»
که سیزده شهر و طائفه با حضرت جنگ کنند. در سیزده خواهد آمد.
در مستدرک ج ۴ ص ۴۲۶ از نافع بن عتبه از رسول اکرم (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود با جزيرة العرب جنگ کنید و خداوند ایشان را فتح کند سپس با روم جنگ کنید آنجا را هم فتح کند سپس با فارس جنگ کنید آنجا را هم فتح کند پس از آن با دجال جنگ کنید آن را هم فتح کند (یعنی با هرکس جنگ کنید خداوند برای شما فتح و پیروزی نصیب کند کما اینکه آنچه را خبر داده بود شد باقی مانده دجال)
در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۵۰ در ذیل حدیثی رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) فرمود همیشه در امت من طائفه ای هستند که برای حق تظاهر می کنند و می جنگند و ضرر نزند به ایشان یاری نکردن کسی تا امر خدا بیاید.
و در حدیث دیگر فرمود همیشه از امت من طائفه ای هستند که برای حق جهاد کنند و مقاتله نمایند و غلبه کنند بر دشمنان تا اینکه مقاتله کند با آخر ایشان دجال.
و در کافی ج ۵ ص ۲۱ در ذیل حدیثی از امام هشتم (علیه السلام) روایت کند که اگر دشمن بیاید در حدودی که شخص آنجا نگهبان است چه کند فرمود مقاتله کند از بیضه اسلام نه از خلفاء جور چون از بین رفتن اسلام از بین رفتن دین محمد (صلّی الله و علیه و آله) است.
در فقیه ج ۴ ص ۲۵۴ از امام ششم از جدش روایت کند که فرمود هرکس

صبح کرد و قصد ظلم احدی را نکرد آن بهترین جهاد است.
در کافی ج ۵ ص ۵۹ از امام صادق (علیه السلام) سؤال شد از این حدیث که رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) فرمود بهترین جهاد کلمه عدل است نزد امام جائر و ستمگر(۱) معنی چیست حضرت فرمود معنایش این است که امر کننده معرفت داشته باشد آنوقت امر کند او هم قبول نماید و الا فلا (یعنی اگر امرکننده عالم نباشد به آنچه امر می کند یا آن ستمگر قبول نکند بر او واجب نیست)
در کافی ج ۵ ص ۲۳ و ۲۷ راوی خدمت حضرت صادق (علیه السلام) عرض می کند من در خواب دیدم که به شما عرض می کنم جنگ با غیر امام که طاعتش واجب است حرام است مثل گوشت مردار و خون و خنزیر شما هم در خواب فرمودید همین طور است حضرت در بیداری فرمود بلی همین طور است همین طور است.
در تهذیب ج ۶ ص ۱۷۰ امام صادق از امام باقر (علیه السلام) روایت کند اول کسی که جنگ نموده حضرت ابراهيم (علیه السلام) است وقتی که روم حضرت لوط را اسیر کردند الحديث.
در تهذيب ج ۱ ص ۱۳۴ مردی به علی بن الحسين (علیه السلام) عرض کرد رو کرده ای بر حج و ترک کرده ای جهاد را دیده ای حج نرم و بی زحمت است و حال آنکه خداوند فرموده «إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ» الآية. حضرت علی بن الحسين (علیه السلام) فرمود تتمه آیه را بخوان پس باقی آیه را خواند «التَّائِبُونَ الْعابِدُونَ-الی قوله- وَ الْحافِظُونَ لِحُدُودِ اللهِ» به حضرت فرمود هر وقت این جماعت پیدا شدند ما هم چیزی را بر جهاد مقدم نمی کنیم (یعنی جهاد شرایطی دارد هر وقت جمع شد ما هم جهاد می کنیم)
در کافی ج ۵ ص ۲۲ از امام صادق (علیه السلام) روایت کند که خلاصه اش این است عباد بصری علی بن الحسين (علیه السلام) را در راه مکه ملاقات نمود و عرض کرد از راه
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۵۰۶ این حدیث را نقل کرده.

اعتراض ای علی بن الحسین جهاد را ترک کرده ای برای سختی آن و حج را گرفته ای برای راحتی آن و حال آنکه خداوند فرموده «إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ» و الخ تا آنجا که علی بن الحسين (علیه السلام) فرمود آیه را تمام بخوان پس خواند«التَّائِبُونَ الْعابِدُونَ- الى قوله -وَ الْحافِظُونَ لِحُدُودِ اللهِ وَ بَشِّرِ الْمُؤْمِنينَ»حضرت فرمود هر وقت به این صفت اشخاص را دیدیم آن وقت جهاد افضل است از حج.
در البرهان ص ۱۲۹ دارد که حذیفه سؤال می کند یا رسول الله چگونه جهاد و قتال ایشان حلال است و حال آنکه ایشان موحد هستند حضرت فرمود ایشان آن روز از دین برگشته اند گمان می کنند خمر حلال است و نماز نمی خوانند.
در امت حدیث ۲۶ گذشت که هر وقت امت با تبختر و دستهای کشیده راه رفتند و فارس و روم خدمتگزار ایشان شد آن وقت جنگ ایشان بین خودشان باشد.
در حدیثی دارد که با مسلمانها بجنگند و با کفار صلح کنند.
«جوان»
در غیبت نعمانی ص ۱۸۸ حدیث ۴۳ و ص ۲۱۱ حدیث ۲۰ از امام صادق (علیه السلام) روایت کند که اگر قائم قیام کند مردم او را انکار کنند چون بسوی مردم بر می گردد جوانیست موفق (یعنی رشید) و ثابت بر او نماند مگر مؤمنی که در عالم ذر خداوند میثاق از او گرفته باشد.
و در ص۳۱۶ از امیرالمؤمنین (علیه السلام) روایت کند که اصحاب قائم همه جوانند، کهول (۳۵ تا پنجاه ساله) در ایشان نباشد مگر مثل سرمه در چشم یا نمک در آش.
و در ص۳۱۶ از امام صادق (علیه السلام) روایت کند که همین طور که جوانان شیعه روی پشت بام خود خوابیده اند در یک شب به صاحب خود متصل شوند بدون وعده قبلی پس صبح در مکه باشند.

در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۶ فرمود ساعت (ظهور) برپا نشود تا وقتی جوان پیر مردی را نامه رسان بین مشرق و مغرب گرداند.
در غیبت نعمانی ص ۱۸۹ در ذیل حدیث ۴۳ فرمود بزرگترین امتحانات آن است که حضرت به شکل جوانی بر مردم خروج کند و حال آنکه خیال می کردند پیر مرد بزرگی است.
بصورت جوانی رشید سی و دو ساله ظهور کند الخ. در قائم حدیث ۱۲۵ خواهد آمد.
«جوجه»
در غیبت نعمانی ص ۱۹۹ در ذیل حدیثی از امام چهارم روایت کند که زود است رنگین شود زمین از خون جوجه هائی از جوجه های آل محمد و آن جوجه ها پرواز می کنند در غیر وقتش و طلب می کنند چیزی را که درک نکنند. الحديث.
و در حدیث دیگر امام باقر (علیه السلام) می فرماید مثل کسی که خروج کند از ما اهلبیت قبل از قیام قائم مَثَل جوجه است که پرواز کند و از آشیانه خود بیفتد و بچه ها او را گرفته اسباب بازی قرار دهند.
«الجهجاه»
**الجهجاه(۱)
در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۱۲ دارد که نرود روزها و شبها تا اینکه به پادشاهی رسد مردی که او را جهجاه گویند.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- این لفظ را چند قسم خوانده اند (جهجاه و جهها و جهجا به ترکها در آخرش) در قاموس گفته همه در صحیح مسلم است. و در نهایه گوید گرگی به گوسفند مردی حمله کرد و گوسفندی را گرفت (فجهجاه الرجل ای زبره) یعنی چنگ زد و زجر کرد و نهی کرد.

و در ص۲۱۳ دارد که نرود شب و روز تا اینکه به پادشاهی رسد از آزادشدگان که او را جهجاه گویند.
و در ص ۲۴۸ دارد که ساعت (ظهور) برپا نشود مگر وقتی پادشاهی کند مردم را مردی از آزاد شدگان که او را جهجاه گویند.
«جهاد»
در جنگ گذشت.
«جهل و نادانی»
در صحیح بخاری ج ۲ ص ۵۱ حدیث (۶۶۳۸) از رسول خدا (علیه السلام) روایت کند که فرمود پیش از ساعت ظهور روزگاری خواهد آمد که علم برطرف شده جهل نازل شود و هرج زیاد شود و هرج یعنی قتل و کشتار.
و در ص ۱۵۲ روایت کند که پیشاپیش ساعت (ظهور) روزگاری هرج باشد که علم زائل و جهل ظاهر شود ابو موسی گفت هرج به لسان اهل حبشه یعنی قتل و کشتار.
«جهنیه»
در سفیانی حدیث ۵۹ خواهد آمد.
«چراغ»
چون پسر من على بمیرد چراغی بعد از او ظاهر شود الخ. در فتنه حديث ۴۰ خواهد آمد.
در او چراغی است نور می دهد. الخ. در صاحب الامر حدیث ۱۹ خواهد آمد.

«چشم»
کجا است خروج او و حال آنکه خروج نکرده شکننده چشم او از صنعاء. در سفیانی حدیث ۲۲ خواهد آمد.
خداوند چشم او را روشن کند. در کوفه حدیث ۱۲ خواهد آمد.
تا اینکه چشم دنیا از حدقه بیرون شود. در علامات ظهور حدیث ۱ خواهد آمد.
«چشم دنیا»
فرمود برپا نشود قیام قائم تا اینکه چشم دنیا از حدقه بیرون شود الخ. در علامات ظهور حدیث اول خواهد آمد مراجعه کن.
«چشمه»
در وسطش چشمه ایست از روغن الخ. در کوفه حدیث ۹ خواهد آمد.
«چوب»
مثل کسی است که بخواهد چوب خاردار را خراطی کند الخ. در صاحب الأمر حدیث ۷ خواهد آمد.
«چوپان»
در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۳۷ دارد که یکی از علامات آن است که چوپانها وگوسفند چرانها در ساختمان بلند پروازی کنند.
و در ص۲۴۰ دارد که یکی از علامات آن است که ببینی چوپانها رئیس مردم شده اند و ببینی که پابرهنه ها و لختیها و چوپانهای گوسفندان در ساختمان بهم مباهات می کنند.

«چهار چیز»
طلب نکنید از دنیا چهار چیز را در دنیا خواهد آمد.
«چهار صد هزار»
در قسطنطنیه حدیث ۱۲ خواهد آمد.
«چهار هزار ملک»
چهار هزار ملک برای یاری امام حسین (علیه السلام) آمدند و ایشان از یاران حضرت قائم (علیه السلام) خواهند بود در پرچم حدیث ۲۳ گذشت.
«چهل خصلت»
به چهل خصلت بیعت کند. در بیعت حدیث ۳ گذشت.
«چهل سال»
در ملاحم ص ۱۵۳ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود رستگار است اُمتی که اولش من باشم و آخرش عیسی که نماز بخواند پشت سر مردی از اولاد من پس چون نماز صبح بخواند عیسی برخیزد تا بنشیند در مقام و زیست او در دنیا چهل سال باشد.
و در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۵۲۲ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود مؤمن اولاددار شود پس نمیرد تا چهل سال بعد از خروج دابة الأرض الحديث.

«چهل مرد»
قوت چهل مرد به او داده شود. در پرچمها حدیث ۲۳ گذشت.
«چهل و چهار»
ای مفضل تو و چهل و چهار مرد با قائم جمع شويد الخ. در مفضل بن عمر خواهد آمد.
«چهل هزار زیدی»
در حسنی حدیث ۳ خواهد آمد.
«چین»
بسیاری از اهل چین را بکشد - الخ. در (حق) حدیث ۳ خواهد آمد.
بلاد چین را فتح کند. در قائم حدیث ۸۴ خواهد آمد.
اول حرکت (پرچمهای سیاه) از طرف چین از ناحیه ای که آن را ختن گویند الخ. در شعيب بن صالح خواهد آمد.
هرگاه قیام کند قیام کننده ای به خراسان همان کس که از چین و ملتان آمده الخ.
در حق حدیث ۴ خواهد آمد.
«حب دنيا»
در ملاحم ص ۱۵۷ در ذیل حدیثی حضرت رسول (صلّی الله و علیه و آله) وهن را تفسیر کرده اند به حب دنیا.
در کافی ج ۵ ص ۳۱۳ از امام پنجم روایت کند که فرمود حب دنیا و مال فتنه

است که انسان را از آخرت روگردان می کند.
و در کافی ج ۲ ص ۱۳۶ و ۳۱۷ از امام ششم روایت کند که فرمود حب دنیا سر همه خطاها است.
و در کافی ج ۲ ص ۱۳۶ ایضا از امام ششم روایت کند که فرمود حب دنیا کور و کر و گنگ می کند و گردنها را ذلیل می نماید.
و در کافی ج ۲ ص ۳۱۵ از امام ششم روایت کند که فرمود سر همه خطاها حب دنیا است.
و در کافی ج ۲ ص ۱۳۵ امام ششم فرمود بدان که هر فتنه ابتدائش حب دنیا است.و در روضه کافی ج ۸ ص ۱۳۱ فرمود بدانکه سر هر خطائی و گناهی حب دنیا است.
«حبشه»
(۱) در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۵۳ و بحار ج ۱۸ ص ۱۴۵ از رسول خدا (صلی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود واگذاریدحبشه را مادامی که با شما کاری ندارند، بجهت آنکه استخراج نکند گنج کعبه را مگر ذوالسويقتين (۱) از حبشه.
(۲) و در ص۴۵۳ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود خراب می کند کعبه را ذوالسويقتين (۲).
(۳) و در کنز العمال ج ۱ ص ۲۲۱ دارد که خراب کند کعبه را ذوالسويقتين از اهل حبشه.
(۴) و در کنز ص ۲۵۱ فرمود خراب کند کعبه را ذوالسويقتين از حبشه و زیورهایش را غارت کند و پرده اش را ببرد.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- ذوالسويقتين، لقب سیاهی است که کعبه را خراب خواهد کرد. (منتهی الارب) ولی از خود روایات مفهوم می شود که مراد مردی است که دو ساق پاهایش باریک است از اهل حبشه است. ودر نهایه گويد السويقه تصغير ساق است. و در کعبه اخبار مناسب مقام ذکر خواهد شد انشاء الله.
۲- ذوالسويقتين، لقب سیاهی است که کعبه را خراب خواهد کرد. (منتهی الارب) ولی از خود روایات مفهوم می شود که مراد مردی است که دو ساق پاهایش باریک است از اهل حبشه است. ودر نهایه گويد السويقه تصغير ساق است. و در کعبه اخبار مناسب مقام ذکر خواهد شد انشاء الله.

و در حدیث دیگر فرمود ذوالسويقتين خراب کند بیت الله را.
(۵) و در ملاحم سید ص ۹۷ باب ۲۰۵ از امیر المؤمنين (علیه السلام) روایت کند که فرمود زیاد طواف کنید دور این خانه (کعبه) مثل اینکه می بینم مردی را که ساقه های پایش باریک است و با او بیلی است کعبه را خراب می کند.
(۶) و در حدیث دیگر از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) است که فرمود خراب می کند کعبه
را ذوالسويقتين از حبشه.
(۷) و در حدیث دیگر از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که بیاید حبشی پس خانه خدا را خراب کند بطوریکه بعدا هرگز تعمیر نگردد و هم ایشانند که گنج کعبه را استخراج کنند.
(۸) ایضا از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود مثل اینکه نظر می کنم به کسی که پیش سرش مو ندارد و کچل است و میان دندانهایش باز است نشسته روی کعبه و می زند باکردیه (کردیه شايد الت خاصی باشد). و در کنز ص ۲۵۱ می زند با بیل و کلنگش.
(۹) در کنز العمال ج ۱ ص ۲۳۷ و ۳۳۸ دارد که از هرج سؤال شد حضرت رسول (صلّی الله و علیه و آله) فرمود هرج به لسان حبشه یعنی قتل و کشتار.
(۱۰) و در بحار ج ۵۲ ص ۲۱۵ دارد که حبشه تغییر دهند خانه خدا را و آن را بشکنند و سنگ را از اینجا برداشته و در مسجد کوفه نصب کنند.
«حبشی»
در ملاحم ص ۱۶۰ از علی (علیه السلام) روایت کند که فرمود حج بجا آوریدقبل از آنیکه شما را منع کنند از حج پس مثل اینکه من نگاه می کنم بسوی حبشی ای که گوش کوچک دارد و گر می باشد بدستش تیشه است (کعبه را) سنگ به سنگ خراب می کند الحديث.

«حتمی»
در علائم حتمی خواهد آمد.
«حج»
در ملاحم ص ۱۶۰ از علی (علیه السلام) روایت کند که فرمود حج کنید قبل از آنیکه حج نکنید (یعنی مانع شما می شوند) پس مثل اینکه من نگاه می کنم به حبشی ای که گوش کوچک دارد و سرش بی مو می باشد در دستش تیشه ای است (کعبه را) سنگ به سنگ خراب می کند.
پدر و مادر من مرده و حج بجا نیاورده الخ. در غیبت حدیث ۱۳ خواهد آمد.( يحج الناس معا الخ) در مهدی ما خواهد آمد.
«حجاج»
حجاج بر سه قسمت باشند. در زمان حدیث ۵۵ خواهد آمد.
«حجاز»
در ملاحم ص ۱۵۹ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت شده بر پا نشود ساعت (ظهور) تا اینکه بیابانی از بیابانهای حجاز سیل آتش گردد. (الحمد لله که این حدیث در چند سال قبل در منی مصداق پیدا کرد و به این مضمون چند حدیث در آتش گذشت مراجعه کن.
در ملاحم ص ۷۴ و البرهان ص ۱۰۰ روایت شده که مهدی مردیست تبختر کننده، گشاده ابرو، فراخ چشم، از حجاز خروج می کند و بر منبر دمشق قرار گیرد و او به شکل پسر هیجده ساله باشد.

اعراب حجاز جمع شده اند برای شما. در صیحه حدیث ۲ خواهد آمد.
«حجره»
و خراب می کنم حجره پیغمبر (صلّی الله و علیه و آله) را و بیرون می آورم الخ. در علامات ظهور حدیث ۱۷ و مدینه خواهد آمد.
«حرام و حلال»
در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۶۷ از حذيفه روایت کند که اگر یکی از شماها بخواهد بداند که آیا فتنه به او رسیده یا نرسیده، پس نگاه کند اگر چیزی را حلال می داند که سابقا حرام می دانسته پس بداند که فتنه به او رسیده، و اگر چیزی را حرام می داند که سابقا آن را حلال می دانسته بداند که فتنه به او رسیده یعنی میزان در شناختن رسیدن فتنه و نرسیدنش همین امتحان است که احوال خود را ملاحظه کند که سابقا چه عقیده صحیح داشته نسبت به احکام شرع حالا چه عقیده دارد مثلا سابقاگوشت میته را حرام می دانسته اگر حالا حلال بداند معلوم می شود فتنه به او رسیده یا بی حجابی را حرام می دانسته فعلا حلال می داند بداند فتنه به او رسیده، هكذا وهكذا العاقل يكفيه الاشاره)
«حرث»
بیرون می آید مردی از ماوراء النهر که او را حرث می گویند الخ. در آمادگی گذشت.
«حرستا»
در معجم البلدان گوید قریه بزرگی است در بین بستانهای دمشق و در غیبت

نعمانی ص ۳۰۶ دارد یکی از علامات فرو رفتن قریه ایست از دمشق که آن را حرستا گویند. در سفیانی حدیث ۵۸ و در شام حديث ۵ خواهد آمد.
«حره»
در ملاحم ص ۵۸ از ابی هریره روایت کند که در مدينه جنگی واقع شود که سنگهای زیت غرق (خون) شود که قصه و جنگ حره نزد آن مثل زدن تازیانه ای باشد (حره محلی است نزدیک مدینه سال دوم سلطنت یزید علیه اللعنه در آنجا با اهل مدینه جنگید و لااقل هزار زن بی شوهر آبستن شدند و آن بچه ها را اولاد الحره نامیدند و قصه لشکر سفیانی و جنگیدن با اهل مدینه چنان بالا میگیرد که قصه حره نسبت به آن مثل زدن تازیانه ای باشد و به فاصله کمی از این واقعه در مکه با حضرت حجت (علیه السلام) بیعت شود (آن وقت فرجی برای مؤمنین باشد)
در ملاحم ص ۷۵ از ابی رومان روایت کند که چون سفیانی به مصر برسد لشکری بسوی آنکه در مکه است (مهدی ) می فرستد پس مدینه را سخت تر از جنگ حره خراب می کند (و بعد از خرابی مدینه لشکر سفیانی بطرف مکه می روند) چون به بیداء (بیابانیست) برسند زمین همه را فرو برد.
«حساب»
در کنز العمال ج ۱۴ ص ۵۲ از رسول خدا (علیه السلام) روایت کند که فرمود شبی که مرا به آسمان بردند از خدای خود سؤال کردم که ای خدای من حساب امت مرا به من واگذار کن که احدی بر اعمال (زشت ایشان اطلاع پیدا نکند جز من، پس ناگاه از بالا ندا آمد ای احمد ایشان بندگان من هستند دوست نمی دارم تو هم بر عیبهای ایشان اطلاع پیدا کنی. پس عرض کردم الهی و سیدی و مولائی

گنهکاران از امت من؟ پس ندا از بالا آمد که ای احمد وقتی که من خدائی باشم رحیم و تو هم باشی شفیع دیگر گنه کاری بین ما نخواهد ماند، پس عرض کردم مرا کفایت است مرا کفایت است.
و در ص۳۶۹ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود از خدا خواستم که حساب امت مرا به من واگذارد تا نزد مردمان مفتضح نشوند پس خدا وحی فرمود ای محمد من ایشان را حساب می کنم که اگر لغزشی دارند پیش تو هم مفتضح نشوند.
و در حدیث دیگر فرمود البته داخل بهشت می شوند از امت من هفتاد هزار که نه حساب بر ایشان باشد و نه عذاب و با هر هزاری هفتاد هزار داخل بهشت شوند (یعنی هر هزار نفر از آن هفتاد هزار هفتاد هزار شفاعت کنند)
«حسنی»
پس حسنی پیشی گیرد و خروج کند اهل مکه بر او شورش کنند الخ. در فرج حدیث ۷ خواهد آمد.
در ملاحم ص ۱۴۹ در ذیل حدیثی دارد که حسنی با دوازده هزار لشکر ملحق به حضرت گردد.
در بحار ج ۵۳ ص ۱۵ در ذیل حدیث مفضل فرمود پس حسنی خروج می کند و آن جوانیست خوشرو، از طرف دیلم می آید، و به صدای فصیح صدا می کند ای آل احمد اجابت کنید ملهوف را (یعنی ستمدیده مضطر، و دادخواه، و حسرت خورنده، و سوخته دل) و ندا کننده ای از اطراف ضریح ندا کند. پس اجابتش کنند گنجهای خدا در طالقان، گنجهائی و چه گنجهائی از نقره و طلا نیستند بلکه مردانی هستند مثل پاره های آهن، بر اسبهای سفید که سیاهی هم دارند سوارند وحربه ها بدست گرفته ستمکاران را می کشند تا به کوفه رسند و

اکثر زمین را صاف کرده و کوفه را برای او پناهگاه قرار دهند که ناگاه خبر مهدی (علیه السلام) به او و اصحابش برسد، اصحابش به او بگویند ای پسر پیغمبر این کیست که به زمین ما آمده؟ حسنی بگوید ما را ببرید بسوی او که بدانیم کیست، و چه می خواهد، حضرت صادق (علیه السلام) فرمود بخدا قسم حسنی می داند که او مهدیست، و می شناسد او را فقط می خواهد او را به اصحابش معرفی کند پس حسنی برود بسوی او و بگوید اگر تو مهدی آل محمد هستی پس کو عصای جدت رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) وانگشتر و لباس و زرهش که فاضل نام دارد، و عمامه سحابش و اسب یربوعش، و شتر عضبائش، و قاطر دلدل، و الاغ يعفور، و نجيب براقش، و قرآن امیرالمؤمنین (علیه السلام) پس همه را به او نشان می دهد، پس عصا را گرفته در سنگ سخت غرس کند و بکارد و آن سبز شده ورق آورد، و حسنی اراده ای نداشته باشد مگر آنکه به اصحابش بفهماند فضل مهدی (علیه السلام) را تا با او بیعت کنند.
پس حسنی بگوید الله اكبر ای پسر رسول خدا دستت را بده تا بیعت کنیم، پس حضرت دست مبارکش را دراز کند و حسنی با او بیعت کند و سائر لشکریانش نیز بیعت کنند، مگر چهل هزار زیدی که ایشان اصحاب مصاحفند (یعنی قرآنها را همیشه با خود دارند ایشان بیعت نکنند و بگویند اینها سحر بزرگیست، پس دو لشکر مختلط شوند، پس مهدی (علیه السلام) رو کند به آن طائفه منحرفه و موعظه کند و ایشان را دعوت کند تا سه روز، و ایشان را جز کفر و طغیان چیزی نیفزاید، پس حضرت امر فرماید به کشتن ایشان پس همه را بکشند پس حضرت امر فرماید که قرآنها را از ایشان جدا نکنند تا در قیامت بیشتر باعث حسرتشان شود، همانطوریکه تبدیل و تغییر و تحریف کردند و عمل به آن نکردند.
در بحار ج ۶۰ ص ۲۱۵ از امیر المؤمنين (علیه السلام) روایت کند که فرمود خروج کند

حسنی صاحب طبرستان با جمع کثیری از لشکریانش از سواره و پیاده و بروند نیشابور را فتح کنند و دروازه های آن را تقسیم کنند پس بروند اصفهان، سپس بروند قم و بین او و اهل قم جنگ بزرگی واقع شود، و مردم بسیاری در آن کشته شوند پس اهل قم شکست خورده فرار کنند، پس حسنی اموال ایشان را غارت کرده و زنان و فرزندانشان را اسیر کند، و خانه هاشان را خراب کند، پس اهل قم پناهنده شوند به کوهی که آن را وَراردهار می گویند سپس حسنی چهل روز در آن بلده اقامت کند و بیست نفر را بکشد و دو نفر را بدار آویزد سپس کوچ کند.
حدیث ۲ و ۳ در (حق) خواهد آمد که مناسب مقام است.
اول حرکت (پرچمهای سیاه) از طرف چین از ناحیه ختن باشد الخ. درشعیب بن صالح خواهد آمد.
«حسین بن علی (علیها السلام)»
چون حسین کشته شد خداوند غضبش بر اهل زمین سخت شد. در وقت ح ۲ خواهد آمد.
و زمانیکه او شهید شد امام حسین (علیه السلام) به تجهیز او مباشرت می کند. در سبب مرگ حضرت خواهد آمد.
در قائم حدیث ۴۵ خواهد آمد که بواسطه این انتقام خواهم کشید برای حسين (علیه السلام).
و در قائم حدیث ۵۲ و ۵۳ خواهد آمد که خروج حضرت مصادف با روز عاشورا است که حسین بن علی (علیه السلام) در آن روز کشته شد.

«حق»
(۱) در ملاحم ص ۱۶۱ باب ۲۴ در ذیل حدیثی حضرت رسول (صلّی الله و علیه و آله) فرمود خارج شود جماعتی از این طرف و اشاره به مشرق فرمود با ایشان باشد پرچمهای سیاه حق را مطالبه کنند و داده نشوند باز مطالبه کنند و داده نشوند پس جنگ کنند و صبر نمایند پس به ایشان بدهند آنچه را می خواستند و ایشان قبول نکنند تا بدهند به مردی از اهل بیت من که پر سازد به عدل و داد چنانچه پر شده بود از ظلم و ستم پس هرکس ایشان را دوست دارد برود طرف ایشان ولو اینکه با سینه و روی یخ باشد.
(۲) و در غیبت نعمانی ص ۲۷۳ از امام باقر (علیه السلام) روایت کند که فرمود گویا می بینم جماعتی را که از طرف مشرق خارج شده اند طلب می کنند حق را پس به ایشان داده نشود باز طلب کنند و به ایشان داده نشود چون این را ببینند شمشیرهای خود را روی شانه گذارند پس به ایشان بدهند آنچه را می خواستند و ایشان قبول نکنند تا اینکه قیام کنند و ندهند جز به صاحب شما کشته هاشان شهدایند ولی اگر من درک کنم آن زمان را خودم را برای صاحب این امر نگاه می دارم.
(۳) و در الزام الناصب ج ۲ ص ۱۶۰ از اربعین میرلوحی از فضل بن شاذان از حضرت باقر (علیه السلام) روایت کند که فرمود گویا می بینم جماعتی را که خروج کرده اند از دورترین بلاد مشرق از شهری که آن را شیلا نامند طلبد کنند حقشان را از اهل چین پس به ایشان ندهند باز طلب کنند و به ایشان ندهند پس چون این را ببینند شمشیرهای خود را بر دوش گذارند پس (اهل چین) راضی شوند که بدهند به ایشان آنچه را طلب می کردند پس قبول نکنند و بسیاری از اهل چین را بکشند پس از آن همه بلاد ترک و هند را در تصرف خود درآورند و

متوجه خراسان شوند و از اهل آن مطالبه کنند پس به ایشان ندهند پس به قهر و غلبه از ایشان بگیرند و اراده دارند که ندهند پادشاهی را مگر به صاحب شما.
(۴) و در همان صفحه نیز از اربعین میرلوحی از امیرالمؤمنین (علیه السلام) روایت کند که فرمود هرگاه قیام کند قیام کننده به خراسان همانکس که از چین و ملتان (۱) آمده متوجه کند سفیانی لشکری را بسوی وی ولی بر او غلبه نکند سپس قیام کند از ما قیام کننده ای در گیلان، و مشرقی به کمک او برمی خیزد برای دفع پیروان عثمان (که سفیانی باشد) و اجابت کنند او را (ابر) و دیلم (۲) و می یابند از او اعطاها و بخششها و نعمتها، و بلند شود بنفع فرزند من (قائم) صداها و پرچمها و متفرق می کند آن پرچمها را دراطراف جهان و حرمها، و می آید به جانب بصره و خراب می کند و کوفه را آباد می سازد، و محکمش می کند (۳) تا آخر حديث.
(پس معلوم می شود کسی که از طرف خراسان می آید از خود خراسان نیست بلکه بعد از تسخیر چین و ملتان است و عبورش از خراسان است)
در غیبت نعمانی ص ۲۹۹ از حضرت صادق (علیه السلام) روایت کند که چون پرچم حق ظاهر شود شرق و غرب او را لعن کنند الخ. در پرچم حدیث ۱۹ و ۲۰ گذشت ملاحظه شود.
قل جاء الحق وزهق الباطل الخ. در قائم حدیث ۴۸ خواهد آمد.
اگر حق خالص بود اختلافی نبود. در امتحان حدیث ۱۶ گذشت. ایشان بر حق نیستند و بسوی حق هم نمی روند. در خروج کنندگان حديث
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- در معجم البلدان گوید: ملتان شهریست از نواحی هند نزدیک غزنه اهلش همه مسلمانند از زمان قدیم.
۲- ابر: شهر منطقه ایست از خراسان و دیلم در قسمت شمالی قزوین است.
۳- لفظ عربی این طور است (ويعمر الكوفة ويوريها) از ماده ارب ای احکمه و در نوائب الدهور ج ۲ ص ۲۷۸ این طور ترجمه فرموده و معمور و آباد می کند بعد از خرابی کوفه را) شما هم در ترجمه مختارید.

۸ خواهد آمد.
«حکم بن ابی العاص»
در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۸۱ روایت کند که حکم بن ابی العاص اذن طلبید که بر پیغمبر  (صلّى الله عليه [وآله] وسلم) داخل شود پس حضرت از صدا و کلامش او را شناخت پس فرمود اذن دهید او را، بر او باد لعنت خدا و هرکس در صلب اوست، مگر مؤمنین ایشان که بسیار کم هستند، در دنیا با شرافت و در آخرت پست هستند، صاحبان مکر و حیله اند، دنیا به ایشان داده شده و در آخرت نصیبی ندارند.
و در همان صفحه از عبدالله بن زبیر روایت کند که رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) لعن فرمود حکم و اولادش را.
«حکم»
حکم کند بین اهل تورات به توراتشان الخ. در تابوت گذشت.
حکم کند بین اهل تورات به تورات و بین اهل انجیل به انجيل الخ. در قائم حدیث ۱۲۱ خواهد آمد.
حكمهای مخالف شرع. در امتحان حدیث ۱۴ گذشت.
«حکومت حضرت»
**حکومت حضرت(۱)
(۱) در ملاحم ص ۷۰ باب ۱۴۹ دارد که حضرت هفت سال حکومت می کند.
(۲) و در ص ۷۸ باب ۱۷۴ دارد که چهل سال است.
(۳) و در حدیث دیگر دارد که سی سال است.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- در عمر حضرت حجت الا بعد از ظهورش بنحو فهرست خواهد آمد که تا ۳۱ قول روایت دارد.

(۴) و در ص ۷۸ باب ۱۷۰ دارد که هفت سال یا هشت سال یا نه سال است.
(۵) و در ص۷۸ باب ۱۷۶ دارد هفت سال است.
(۶) و در ص ۷۹ باب ۱۷۷ دارد هفت سال یا نه سال است.
(۷) و در ص ۷۹ باب ۱۷۸ دارد که اگر کوتاه باشد هفت سال است و الا هشت یا نه سال است.
(۸) و در حدیث دیگر هفت سال و دو ماه.
(۹) و در حدیث دیگر چهارده سال است.
(۱۰) و در باب ۱۷۹ دارد چهل سال است.
(۱۱) و در ص ۸۰ باب ۱۸۲ دارد که چهل سال است و قسطنطنیه و رومیه را فتح خواهد کرد.
(۱۲) و در ص ۱۳۸ باب ۶۲ دارد هفت سال است.
(۱۳) و در ص ۱۴۱ دارد که عمرش اگر کوتاه باشد هفت سال است و الا هشت و الا نه سال است.
(۱۴) و در ص ۱۵۳ دارد چهل سال است.
(۱۵) و در ص۱۶۶ باب ۲۳ دارد هفت سال است یا هشت سال است یا نه سال است و بعد از آن خیری در زندگانی نیست.
(۱۶) و در ص۱۶۶ باب ۲۴ دارد هفت سال است.
(۱۷) و در حدیث دیگر دارد اگر طولانی باشد ده سال و اگر کوتاه باشد هفت یا هشت سال است.
(۱۸) و در همان صفحه باب ۲۴ دارد اگر عمرش کوتاه باشد هفت سال زندگی کند یا هشت سال و یا نه سال.
(۱۹) در همان صفحه در حدیث دیگر دارد هفت سال است.
(۲۰) و در غیبت نعمانی ص ۳۳۱ از امام صادق (علیه السلام) روایت کند که قائم (علیه السلام)

نوزده سال و چند ماه مالک شود.
(۲۱) در حدیث دیگر فرمود مالک شود قائم از ما نوزده سال و چند ماه.
(۲۲) و در ص ۳۳۲ از امام باقر (علیه السلام) روایت کند که فرمود والله هرآینه مالک شود مردی از ما سیصد و سیزده سال و زیاد شود نه، راوی گوید چه وقت خواهد شد این؟ فرمود بعد موت قائم (علیه السلام) راوی عرض می کند چه مقدار قائم (علیه السلام) قیام می کند تا بمیرد؟ فرمود نوزده سال از روز قیامش تا روز مرگش.
(۲۳) و در حدیث دیگر از امام صادق (علیه السلام) روایت کند که قائم (علیه السلام) مالک شود نوزده سال و چند ماه.
(۲۴) و در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۶۸ فرمود بیست سال مالک شود و گنجها را بیرون کند و بر شهرهای شرک پیروز آید.
(۲۵) و در کنز ص۲۹۹ دارد که هفت سال یا هشت سال پس اگر زیادتر باشد
نه سال است.
(۲۶) در غیبت طوسی ص ۲۸۳ حضرت باقر (علیه السلام) فرمود حکومت او سیصد و نه سال است چنانچه اصحاب کهف در غارشان مکث کردند الخبر.
(۲۷) و در حدیث دیگر از حضرت صادق (علیه السلام) سؤال شد چه مقدار مالک شود فرمود هفت سال که با سالهای شما هفتاد سال می شود.
(۲۸) و در المهدی الموعود المنتظر ج ۱ ص ۳۲۲ روایت کند نه سال مکث خواهد کرد.
(۲۹) و در المهدی الموعود المنتظر ج ۱ ص ۳۳۰ از عقد الدرر از ابی سعید خدری از نبی اکرم (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود مالک می شود شش یا هفت یا نه سال.
(۳۰) و در المهدی الموعود ج ۱ ص ۳۳۵ از کتاب البیان از ابی سعید خدری
از پیغمبر (ص) روایت کند که فرمود زندگی کند هفت یا هشت سال.

(۳۱) و در المهدی الموعود ج ۱ ص ۳۳۸ از مقدمه ابن خلدون از ابی هریره از رسول اكرم (علیه السلام) سؤال شد چقدر مالک می شود فرمود پنج و دو عرض کرد پنج و دو چیست فرمود نمی دانم.
(۳۲) در المهدی الموعود ج ۱ ص ۳۴۱ از حذیفه یمانی از پیغمبر (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود مالک می شود ده سال.
(۳۳) در المهدی الموعود ج ۱ ص ۳۵۶ فرمود در روایتی بیست و یک سال است. و بنحو فهرست در عمر حضرت بعد از ظهورش ذکر می شود رجوع کن.
«حکومت»
حکومتهایی قبل از من عملی انجام دادند. در امتحان حدیث ۱۴ گذشت.
حکومت می کنند بر شما بدان شما در امر به معروف حدیث و گذشت.
حکومت کنند بچه ها. در زمان حدیث ۵۰ خواهد آمد.
حکومت سفهاء کدام است. در سفهاء خواهد آمد.
«حلب»
در الزام الناصب ج ۲ ص ۳۲۱ از امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود وای بر اهالی حلب بعد از محاصره شدنشان، و وای بر خرابی آن بعد از ریشه کن شدنشان و زود باشد که آهوها چند روزی از خون ایشان سیراب شوند، و زود است که اسیران ایشان رانده شوند پس پناهگاهی نیابند، الخ.
«حلس»
در پلاس گذشت.

«حلقه»
تا اینکه حلقه کامل شود. در قائم ح ۶۴ خواهد آمد.
«حلوان»
در الزام الناصب ج ۲ ص ۲۵۰ امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود وقتی واقع شود بلائی بین همدان و حلوان، و مردمانی در حلوان کشته شوند تا نهروان، وملک دیلم از بین برود و آن را عربی که لسانش عجمی است مالک شود و خوبان اهل آن زمان را بکشد، و این اول شاهد است.
«حله»
در بحار ج ۶ ص ۲۲۳ از امیر المؤمنين (علیه السلام) روایت کند که فرمود زود است شهری بنا شود که آن را حله سیفیه گویند (چون سیف الدوله بنا کرده) مردی از بنی اسد آنجا سکونت کند، گروهی از خوبان آنجا ظاهر شوند که اگر خدا را قسم بدهند خدا قسم ایشان را قبول فرماید.
حماقت:
در ملاحم ص ۵۶ ابن شوذب گوید نزد حسن بودم که یاد کردیم حمص را( یکی از شهرهای شام است) پس گفت ایشان یعنی اهل حمص خوشبخت ترین مردم هستند بواسطه پرچمهای سیاه اولی، و بدبخت ترین مردمند بسبب پرچمهای سیاه دومی، گفتم پرچمهای سیاه دومی چیست ای اباسعید گفت اول ظهور خروج می کنند از مشرق هشتاد هزار که دلهای ایشان پر است از سرزنش کردن مانند پر بودن داخل انار از دانه، و هلاكت صاحبان پرچمهای اولی بدست

ایشان است.
«حملِ زنی»
که در روایات متعددی دارد که مدت حکومت سفیانی به مقدار حمل زنیست یعنی نه ماه بیشتر نخواهد شد و در سفیانی خواهد آمد.
«حمیراء»
حمیراء را برگرداند الخ. در قائم حدیث ۱۱۰ خواهد آمد.
«حوأب»
**حوإأب(۱)
در ملاحم ص ۲۶ دارد که رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) به زنهای خود فرمود کدام یک از شما سگهای حواب بر وی پارس کند، پس چون عائشه مرورش به آنجا افتاد سگها به رویش پارس کردند پس از اسم آنجا سؤال کرد گفتند حوأب است عایشه گفت گمان ندارم خودم را جز آنکه برگردم مریدها گفتند ای ام المؤمنین تو برای اصلاح بین مردم آمدهای.
در ملاحم ص ۱۰۷ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود کاش می دانستم کدام یک از شما زنها سگهای حواب بر او آواز کند که آن زن از راست و چپش صدها از مردم کشته شوند.
و در ص ۱۶۹ منجمله از چیزهائی که رسول خدا (صلّى الله عليه [وآله] وسلم) پیشگوئی فرموده نهی فرموده عائشه را که با مولای متقیان جنگ کند و خبر داده که سگهای حوأب بر وی آواز دهند (در رفتن به جنگ جمل این پیش آمد محقق شد)
و در فقیه ج ۳ ص ۴۴ از امام صادق (علیه السلام) روایت کند که فرمود اول شهادتی که در اسلام به زور شهادت دادند شهادت هفتاد نفر بود که وقتی به حوأب رسیدند
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- حوأب موضعی است در راه بصره. (مراصد)

و سگهای آنجا به روی عایشه آواز دادند خواست برگردد چون گفت شنیدم رسول خدا به زنهایش فرمود یکی از شما که متوجه قتال وصی من هستید سگهای حوأب بر او آواز زنند. پس هفتاد نفر دروغی شهادت دادند که اینجا ماء حوأب نیست (یعنی از هفتاد نفر خواستند که شهادت بدهید که اینجا آنجا نیست هرکس گفته اینجا حوأب است دروغ گفته آنها هم برای پول شهادت دروغ دادند).
«حوض»
در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۳۴ دارد که حوض من طولش مثل عرضش می باشد سفیدتر از شیر و شیرین تر از عسل است و ظرفهایش بعدد ستارگان است از طلا و نقره هرکس از آن بیاشامد دیگر تشنه نشود. و مردی حوضش را اصلاح کرده برای آب دادن. در اَبر گذشت.
«حیی بنی کلاب»
در بنو کلاب گذشت.
«حیران»
در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۱۴ دارد که خداوند بر مردم دین فروش فتنه و بلائی بفرستد که شخص حلیم در آن حیران بماند.
«حیرت»
در غیبت حدیث ۱۵ خواهد آمد.

«حيره و کوفه»
در فرج حدیث ۱۱ خواهد آمد.
در حیره مسجدی ساخته شود که پانصد در داشته باشد الخ. در کوفه حدیث ۱۱ خواهد آمد.
«خار»
زمین درخت خار نرویاند. در قائم حدیث ۱۰۲ خواهد آمد.
«خاصف النعل»
**خاصف النعل(۱)
در ملاحم ص ۱۶۹ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) است که فرمود بعضی از شماها جنگ کند بر تأویل قرآن چنانچه من جنگ کردم بر تنزیلش سؤال شد کیست او یا رسول الله فرمود خاصف النعل (آنکه کفش را اصلاح می کند حضرت هم کفشش را داده بود جناب علی (علیه السلام) اصلاح بکند).
«خاطب»
وقتی که خاطب هلاک شود الخ. در امتحان حدیث ۱۶ گذشت.
«خالد»
ای خالد زود است که بعد از من چیزهای تازه ای رخ دهد الخ. در مقتول خواهد آمد.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- در منتهی الارب گوید خصف النعل یعنی دوخت کفش را. خاصف یعنی دوزنده

«خالص»
اگر حق خالص بود. اگر باطل خالص بود. در امتحان حدیث ۱۴ گذشت.
«خالهای حضرت»
در البرهان ص ۹۳ و ص ۱۲۹ در ذیل حدیثی است که در طرف راست صورتش خالی است سیاه.
در المهدی الموعود المنتظر ج ۱ ص ۲۹۳ دارد که بر گونه راستش خال سیاهی است.
درینابیع الموده ص ۴۶۹ دارد که بر گونه راستش خالی است و بر دست راستش خالی است.
در ملاحم ص ۷۳ و کنز العمال ج ۱۴ ص ۵۹۰ دارد که در صورتش خالی است.
در وافی ج ۲ ص ۱۱۲ دارد که در پشت حضرت دو خال هست یکی به رنگ پوست بدن و دیگر به رنگ خال پیغمبر (صلّی الله و علیه و آله).
در البرهان ص ۹۴ دارد که بر رخسار راستش خالیست مثل ستاره درخشنده.
در غیبت نعمانی ص ۲۱۶ امام باقر (علیه السلام) فرمود در سر و بین دو کتفش خالی است. در قائم حدیث ۱۱۳ خواهد آمد.
«خانقین»
در کشف الغمه ج ۲ ص ۴۵۷ یکی از علامات را فرموده: وإحراق رجل عظیم القدر من شيعة بني العباس بين جلولا و خانقین یعنی یکی از علامات سوزاندن مرد بزرگی از شیعه بني العباس بين جلولا و خانقین است.

«خانه»
در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۱۳ فرمود فتنهای بین شما شود که هیچ خانه مسلمانی نباشد مگر آنکه داخلش شود.
و در ص ۲۱۵ فتنه ای شود که از عرب خانه ای نماند جز آنکه داخلش شود.
در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۳۶ فرمود فتنه ای شود که نماند خانه مسلمانی جز آنکه داخلش شود.
در ص ۲۳۶ ایضا فرمود فتنه ای شود که داخل خانه هریک از شماها بشود.
در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۶۹ فرمود خانه ای نماند مگر آنکه (از آن فتنه) داخلش شود و مسلمانی نماند مگر آنکه شکایتش کند.
در شمشیر حدیث ۱ خواهد آمد که فرمود ملازم خانه ات باش عرض کرداگر به خانه ام آمدند چه کنم الخ.
در خانه خود جمع شوید و شمشیرهای خود را بشکنید الخ. در شمشیر خواهد آمد.
مثل خانه ایست که در آن طعامی باشد الخ. در شیعه حديث ۸ خواهد آمد.
خانه ایشان پشت دوششان می باشد الخ. در شیعه حدیث ۹ خواهد آمد.
برای صاحب این امر خانه ایست که آن را بیت الحمد گویند الخ. درصاحب الامر حدیث ۱۶ خواهد آمد.
هیچ خانه روی زمین نباشد نه گلی و نه چادر نشین جز آنکه اسلام و دین داخل آن می شود. در اسلام گذشت.
مرا وصیت کن فرمود وصیت می کنم تو را بتقوى الله و اینکه ملازم خانه ات باشی الخ. در خروج کنندگان خواهد آمد.
بنشینید در خانه های خود الخ. در خروج کنندگان حدیث ۱۷ خواهد آمد.

«خانه نشستن»
در پلاس گذشت و در ملازم خواهد آمد.
«خانه های کوفه»
خانه های کوفه متصل به نهر کربلا گردد. در قائم حدیث ۳ خواهد آمد.
«خبرنگار»
بطوریکه خبرنگاری هم برای ایشان نماند. در بنو قنطورا حديث ۹ گذشت.
«ختن»
از طرف چین از ناحیه ای که آن را ختن گویند الخ. در شعیب بن صالح خواهد آمد.
(خدمت):
تا زنده ام خدمتگذارش می باشم. در قائم حدیث ۱۴۷ خواهد آمد. فارس و روم خدمت گذار ایشان شده. در اُمت حدیث ۲۶گذشت.
حاضرند خدمت گذار کفّار باشند. در پوشیده و برهنه حديث ۵ گذشت.
«خراسان و خراسانی»
**خراسان و خراسانی(۱)
در غیبت نعمانی ص ۲۷۳ معروف بن خربوذگفت ما هرگز داخل نشدیم بر حضرت باقر (علیه السلام) جز آنکه می فرمود خراسان خراسان، سجستان سجستان مثل
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- اخباری در بنو العباس و پرچمها گذشت و در سفیانی خواهد آمد.

اینکه به ما بشارت می داد.
و در ص ۲۷۵ از امير المؤمنین (علیه السلام) روایت کند که چون بپاخیزد قیام کننده به خراسان و غلبه کند بر زمین کوفان (کرمان) و ملتان و بگذرد از جزیره بنی کاوان تا آخر حدیث و تمامش در علائم خواهد آمد.
در بحار ج ۵۲ ص ۲۳۱ در ذیل حدیثی حضرت باقر (علیه السلام) فرمود ناچار باید بنی فلان (بني العباس) پادشاهی کند پس چون مالک شوند پس فیمابین ایشان اختلاف افتد پس متفرق شوند و امرشان پراکنده شود پس خراسانی و سفیانی خروج کنند این از مشرق و این از مغرب و با هم به کوفه رسند و احدی از ایشان را باقی نگذارد پس فرمود خروج سفیانی و یمانی و خراسانی در یک سال و یک ماه و یک روز خواهد بود.
و در بحار ج ۵۲ ص ۲۳۶ حضرت باقر (علیه السلام) فرمود ناچار از اینکه بنو العباس به پادشاهی برسند و چون به پادشاهی رسیدند اختلاف کنند و امرشان پراکندگی پیدا کند و خراسانی و سفیانی بر ایشان خروج کنند این از مشرق و این از مغرب هر دو مثل دو اسب مسابقه به کوفه رسند و هلاک ایشان (بنی العباس) بدست ایشان (خراسانی و سفیانی)باشد بطوریکه احدی از ایشان را باقی نگذارد.
چون خراسان فتح شد عمر گریه کرد الخ. در بنو العباس حدیث اول گذشت رجوع کن.
در بحار ج ۶۰ ص ۲۱۶ حضرت صادق (علیه السلام) فرمود اهل خراسان از بزرگان ما هستند و اهل قم از یاران ما هستند و اهل کوفه از او تاد ما هستند و اهل این سواد (یعنی عراق) از ماست و ما از ایشانیم.
هرگاه قیام کند قیام کننده ای به خراسان همان کس که از چین و ملتان آمده.در حق حدیث ۴ گذشت.

«خراطی»
در صاحب الامر حدیث ۷ خواهد آمد.
«خرما»
بدست اوست شاخه خرمائی که خرماهای او نور می دهد. در قائم حدیث ۱۰۰ خواهد آمد.
«خرمن»
در امتحان حدیث ۱۲ گذشت.
«خروج»
در خروج کنندگان خواهد آمد.
و خروجش مثل خروج رسول خدا است. در عجله کنندگان حدیث ۳ خواهد آمد.
«خروج کنندگان»
(۱) در مقدمه و سند صحیفه سجادیه حضرت صادق (علیه السلام) فرمود پس خارج نشده و نخواهد شد از ما اهل بیت تا قیام قائم احدی که غرضش هم دفع ظلم باشد یا یاری حق جز آنکه بلاء او را بیچاره سازد، و قیامش موجب زیادی ناراحتی ما و شیعیان ما بوده باشد.
(۲) و در ملاحم سید بن طاووس ص ۱۲۲ از امیرالمؤمنین (علیه السلام) روایت کند که حضرت در کوفه خطبه ای خواند پس فرمود ای مردم بعد از من ملازم زمین

گردید و بپرهیزید از شذاذ آل محمدصلی الله و علیه و آله(۱). پس بدرستیکه خروج میک ند شذاذ آل محمد پس نخواهند دید آنچه را دوست می دارند بواسطه آنکه امر مرا عصیان و مخالفت کردند و عهد مرا کنار انداختند.
و پرچمی از اولاد حسین خارج می شود و در کوفه ظاهر می گردد (بدعامه امیه(۲)) و مردم را بلاء فراگیرد، و خداوند بهترین خلق خود را مبتلا سازد تا بد از خوب جدا شود، و مردم بعض از بعض دیگر بیزاری جویند، و این بلاء طولانی گردد تا وقتی که خداوند بواسطه حضرت حجت برطرف سازد و هرکس از اولاد من خروج کند و عمل بغیر عمل من نماید و کردارش بغير کردار من باشد پس من از او بیزارم و هرکس خروج کند از اولاد من قبل از حضرت مهدی (علیه السلام) پس بدرستیکه او جزور است (یعنی مثل چیزیست که مباح باشد برای کشتن مثل شتر و گوسفند) و بپرهیزید از دروغگویان اولاد فاطمه بجهت آنکه از اولاد فاطمه (علیها السلام) دروغ گویانی خواهند آمد که (ادعاء امامت کنند) و خروج کند دروغ گوئی از دجله بصره و از من نیست و او مقدمه همه دروغگویان است.
سید بن طاووس در ذیل حدیث می فرماید این حدیث صریح است در نهی مولای ما حضرت علی علی اولادش را از خروج کردن قبل از قیام حضرت مهدی (علیه السلام).
(۳) و ایضا در ملاحم سید ص ۱۲۳ از امیر المؤمنين (علیه السلام) روایت کند که آن حضرت به اولادش فرمود طلب نکنید این امر را (خلافت را پس بدرستیکه طلب نکند آن را احدی از شماها جز آنکه کشته شود قبل از رسیدن به مقصود.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- الشذاذ من الناس الذين يكونون في القوم وليسوا من قبائلهم. (المنجد) و در منتهی الارب گوید شذاذ یعنی اندک و كم عدد.
۲- دعامة القوم سیدهم. و مراد این جمله معلوم نیست.

(۴) و در همان صفحه از حضرت باقر (علیه السلام) روایت کند که فرمود به خلافت نخواهد رسید احدی از اولاد على (علیه السلام) (غير از معصومین) در وقت معين.
(۵) و در همان صفحه از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود مالک نشودخلافت را) احدی از اولاد على (علیه السلام).
(۶) در غیبت نعمانی ص۱۶۷ از عبدالله بن عطا مکی روایت کند که گفت به امام باقر (علیه السلام) عرض کردم بدرستیکه شیعه شما در عراق بسیارند و بخدا قسم مثل شما در اهل بیت شما نیست چرا خروج نمی کنی؟ حضرت فرمود ای عبدالله بن عطا گوش به سخنان احمقان داده ای؟ بلی بخدا قسم من صاحب شما نیستم، پس عرض کردم کيست صاحب ما؟ فرمود نظر کنید هرکس ولادتش از مردم (سنيها) نامعلوم است آن صاحب شما است، برای آنکه هرکس از ماها به او اشاره شود بدست یا به زبان او خشمناک بمیرد یا به مرگ خدائی.
(۷) در ص ۱۶۸ ایضا از عبدالله بن عطا روایت کند که گفت به حج رفتم و داخل بر امام باقر (علیه السلام) شدم از احوال مردم و قیمت اشیاء سؤال کرد، عرض کردم مردم گردن بسوی شما کشیده اند اگر خروج کنی مردم متابعتت کنند فرمود ای پسر عطا شروع کرده ای به حرف احمقان گوش دهی، نه بخدا قسم من صاحب شما نیستم، چون هریک از ماها به انگشت یا ابر و به او اشاره شود کشته شود یا در فراش خود خشمناک بمیرد، تا وقتی که خدا بفرستند کسی را که به ولادتش التفاتی نباشد، عرض کردم کیست که به ولادتش التفات نیست؟ فرمود نگاه کن به کسی که سنها نمیدانند متولد شده یا نشده آن صاحب شما است.
(۸) و در غيبت نعمانی ص ۱۹۴ از ابی الجارود از امام باقر (علیه السلام) روایت کند که عرض کردم مرا وصیت کن فرمود وصیت می کنم تو را بتقوى الله و پرهیزکاری از خدا و اینکه ملازم خانه ات باشی و در فتنه مردم بنشینی و دوری کنی از کسانی که از ماها خروج می کنند (مثل زید و پسران امام حسن (علیه السلام)) پس

بدرستیکه ایشان بر حق نیستند و بسوی حق هم نمی روند، و بدان که برای بنی امیه ملک و پادشاهی است که مردم نتوانند آن را بگیرند و برای اهل حق هم دولتی است وقتی آمد خداوند به اهلش می دهد و او از ما اهل بیت است. پس هرکس از شماها آن را درک کند با ما خواهد بود در مقام بلند و اگر خداوند او را قبض روح فرمود پیش از آمدن دولت حقه خدا خیر او را خواسته.
و بدانکه بر پا نخیزد هیچ جماعتی که بخواهد دفع ظلم کند یا دین را عزیز نمايد مگر آنکه بلا و مرگ ایشان را بر زمین افکند تا وقتی که جماعتی برپا خیزند که با رسول خدا بدر را مشاهده کرده اند و کشتگان ایشان دفن نشوند وزمین افتاده های ایشان را برندارند و مجروحین ایشان را مداوا نکنند عرض کردم کیانند ایشان فرمود ملائکه (چون همه سالبه به انتفاء موضوع است چون ملائکه نه کشته می شوند و نه زمین می افتند و نه مجروح می شوند یعنی باید همچه اشخاصی بیایند تا بتوانند حق را بگیرند و به اهلش بدهند)
(۹) و ایضا در غیبت نعمانی ص ۱۹۵ از امام باقر (علیه السلام) روایت کند که فرمود نیست از ما اهل بیت احدی که بخواهد دفع ظلم کند یا بخواند کسی را بسوی حق جز آنکه بلاء او را از پا در آورد تا وقتی که بپاخیزد جماعتی که در (جنگ) بدر حاضر بوده اند و کشته هایشان دفن نشود و مجروحین ایشان مداوا نگردد، راوی گفت چه کسانی را امام باقر قصد کرده گفت ملائکه را (یعنی هر وقت ایشان قيام کنند آن وقت است که به مقصود خواهید رسید کارها دلبخواهی نیست دستور خدائیست)
(۱۰) ایضا در غیبت نعمانی ص ۱۹۹ از امام چهارم روایت کند که فرمود زود است رنگین شود زمین از خون جوجه هائی از جوجه های آل محمد (صلّی الله و علیه و آله) چون آن جوجه ها پرواز می کنند در غير وقتش و طلب می کنند چیزی را که درک نکنند الخ.

(۱۱) و در ص ۱۹۹ حضرت باقر (علیه السلام) فرمود مثل خروج قائم از ما اهل بیت مثل خروج رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) است، و مثل کسی که خروج کند از ما اهلبیت پیش از قیام قائم (علیه السلام) مثل جوجه ای است که پرواز کند و از آشیانه خود خارج شود (یا در سوراخ پنجره ای بیفتد) آن وقت بدست بچه ها افتاده با او بازی کنند.
(۱۲) در روضه کافی حدیث ۳۸۱ روایت کند که حضرت صادق (علیه السلام) فرمود بر شما باد بتقوای خدا وحده لا شریک له و برای جان خود نظر کنید و با نظر باشید تا اینکه فرمود بخدا قسم اگر هریک از شما را دو جان می بود که با یکی مقاتله می کردید و تجربه می آموختید و با دیگری عمل می کردید باکی نبود و لیکن هریک از شما را یک جان بیشتر نیست هرگاه آن یک برود پس بخدا قسم که توبه از دست شما رفته پس شما سزاوار تر هستید به اینکه برای جان خود خیر بینی و خیر اندیشی کنید پس اگر قیام کننده و دعوت کننده ای بر شما بیاید نظر کنید که بر چه و برای چه خروج می کنید و نگوئید زید بن علی بن الحسين (علیه السلام) خروج کرد زیرا که زید مردی بود عالم و راستگو و با صداقت و هم شما را دعوت به نفس خود و پیشوائی خودنکرد بلکه او شما را دعوت به رضای آل محمد (صلّی الله و علیه و آله) نموده و اگر او غالب می شد هرآینه وفا می کرد به آنچه دعوت کرده بود (تا اینجا تقیه بوده و شاهدش جملات بعد است) تا اینکه فرمود کسانی که از ما خروج می کنند به چه چیز دعوت می کنند جز به رضائی از آل محمد (صلّی الله و علیه و آله) و ما اکنون شما را شاهد می گیریم که راضی به خروج ایشان نیستیم آن خروج کنندگان الان که هنوز هیچ کس با او نیست نافرمانی ما می کند وقتی که بیرقها و علمها با او باشد سزاوارتر خواهد بود که از ما نشوند و نپذیرد.
(۱۳) در کافی ج ۱ ص ۱۷۴ باب اول از حجت حدیث پنج ابان گوید احول مرا خبر داد که زید بن علی بن الحسین (علیه السلام) فرستاد بسوی من و او مخفی بود پس من بنزد او رفتم پس فرمود ای ابا جعفر چه میگوئی اگر کسی از ما خروج

کند آیا با او خروج می کنی؟ عرض کردم اگر پدرت یا برادرت باشد بلی خروج می کنم با او. پس فرمود من می خواهم خروج کنم و با بنی امیه جهاد کنم پس تو هم با من خروج كن عرض کردم من این کار نخواهم کرد فدایت شوم پس فرمود جانت را از ما دریغ می داری؟ عرض کردم یک جان بیش ندارم اگر خدا روی زمین حجت و امام دارد هرکس از تو تخلف کند نجات خواهد یافت و هر کس با تو خروج کند هلاک خواهد شد و اگر خدا روی زمین حجت و امامی ندارد آنکه با تو خروج کند و آنکه خروج نکند مساویست. پس فرمود ای اباجعفر با پدرم سر سفره می نشستم لقمه های چرب بدهان من میگذاشت و لقمه گرم را برای من سرد می کرد از روی مهربانی که با من داشت آن وقت از آتش جهنم بر من نمی ترسید، دین را (یعنی امام را به تو معرفی کرد و به من معرفی نکرد، عرض کردم فدایت شوم چون نسبت به شما مهربان بود و از آتش جهنم برای شما می ترسید خبر نداد ترسید شما قبول نکنید پس در نتیجه داخل آتش شوید، ولی به من خبر داد قبول کردم نجات می یابم قبول نکردم داخل آتش می شوم باکی هم نداشت پس از آن عرض کردم فدایت شوم شما افضلید یا پیامبران؟ فرمود بلکه پیغمبران عرض کردم يعقوب به يوسف فرمود «يَا بُنَيَّ لَا تَقْصُصْ رُؤْيَاكَ عَلَى إِخْوَتِكَ فَيَكِيدُوا لَكَ كَيْدًا» یعنی خوابی را که دیده بودی به برادرانت مگو که درباره تو کید و حیلهای انجام دهند، چرا يعقوب به پسرانش خبر نداد که حیله ای نسبت به یوسف انجام ندهند و کتمان کرد همینطور پدرت به تو خبر نداد و کتمان کرد چون می ترسید قبول نکنی پس زید فرمود حالا که اینطور است پس بدان صاحب تو امام صادق (علیه السلام) به من خبر داد که من کشته می شوم و در کناسه کوفه به دار آویخته می شوم و نزد او توماریست که قصه کشته شدن و دار آویختن من آنجا نوشته شده، پس حج رفتم و به امام صادق (علیه السلام) قصه زید را نقل کردم و گفتم او چه گفت و من چه

جواب دادم حضرت فرمود از شش جهت او را احاطه کرده ای از پیش رو، و از پشت سر و از طرف راست و چپ و از بالا و از پائین و نگذاشته ای برای او راهی را که بتواند برود.
(۱۴) در کافی ج ۱ ص ۳۵۶ باب ۸۱ از حجت حديث ۱۶ روایت کند که زید بن على بن الحسین داخل شد بر ابی جعفر محمد بن علی (علیه السلام) و با او بود نامه هائی از اهل کوفه که در آن نامه ها زید را بسوی خود دعوت کرده بودند و خبر داده بودند به اجتماعشان و امر به خروجش کرده بودند حضرت امام محمد باقر (علیه السلام) فرمود این نامه ها از طرف ایشان ابتدائیست یا جواب نامه شما است که به ایشان نوشته اید و ایشان را به خود دعوت کرده اید؟ عرض کرد خیر ایشان ابتداء به نامه کرده اند برای معرفت ایشان به حق ما و نزدیکی ما به رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) و برای آنکه در کتاب خدا یافته اند وجوب دوستی و وجوب اطاعت ما را، و برای آنکه (می بینند) ما در چه گرفتاری و سختی و بلاء زندگی می کنیم، حضرت باقر (علیه السلام) فرمود بدرستیکه اطاعت از طرف خدا واجب است و سنتی است که در اولین امضاء شده و در آخرین هم جاری خواهد بود ولی اطاعت یک نفر ماها واجب است (نه همه) بلی دوستی برای همه ماها است (یعنی باید مردم اولاد رسول خدا را دوست داشته باشند و واجب هم هست بخلاف اطاعت که آن مختص امام است اطاعت همه اولاد رسول خدا واجب نیست) و امر خداوند نسبت به اولیائش جاریست (به حکم موصول و قضاء مفصول و حتم مقضی و قدر مقدور و اجل مسمی لوقت معلوم) تو را سبک نکنند کسانی که یقین ندارند، ایشان چیزی را نتوانند از تو دفع کنند اگر از طرف خدا برسد یعنی اگر بلائی از طرف خدا به تو برسد ایشان کاری انجام نتوانند داد) پس عجله مکن خدا برای عجله کردن مردم عجله نخواهد کرد، از خدا پیشی مگیر که بلا تو را عاجز کند و زمینت زند.

پس زید به اینجا که رسید غضب نمود و گفت امام نیست از ما کسی که در خانه اش بنشیند و پرده اش را آویزان کند و از جهاد کوتاهی کند، ولكن امام از ما کسی است که از مملکت خود منع کند (دشمن را) و در راه خدا جهاد کند و از رعیتش دفاع کند و (دشمن را) از حریم خود دور سازد.
پس حضرت باقر (علیه السلام) فرمود ای برادر اینهائی را که نسبت دادی هیچ یک را در خود مشاهده می کنی پس یک شاهدی از کتاب خدا و یا دلیلی از رسول خدا بیاوری و یا یک مثلی بزنی؟ پس بدرستیكه خداوند حلال نموده حلالی را و حرام گردانیده حرامی را و واجب نموده واجباتی را و مثالهائی اورده و سنتهائی قرار داده و امامی را که قائم به امر اوست در شبهه قرار نداده نسبت به چیزهائی را که بر او واجب نموده تا جلو زند نسبت به چیزی که هنوز محلش نیامده و یا جهاد کند پیش از آمدن وقتش و حال آنکه خداوند درباره صید (و شکار نمودن) فرموده «لَا تَقْتُلُوا الصَّيْدَ وَأَنْتُمْ حُرُمٌ» یعنی در حال احرام شکار نکنید، آیا شکار نمودن بزرگتر است یا قتل نفس که خدا حرام کرده آن را؟ و قرار داده برای هر چیزی محل و جائی و فرموده «وَإِذَا حَلَلْتُمْ فَاصْطَادُوا» و هر وقتی که مُحلّ شدید و از احرام بیرون آمدید آن وقت صید و شکار کنید.
و نیز فرموده «لَا تُحِلُّوا شَعَائِرَ اللَّهِ وَلَا الشَّهْرَ الْحَرَامَ» حرمت شعائر خدا و ماه حرام را نگاه دارید پس شهور را عده معلومه قرار داده و چهار ماه آن را حرام گردانیده.
و نیز فرموده «فَسِيحُوا فِي الْأَرْضِ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَاعْلَمُوا أَنَّكُمْ غَيْرُ مُعْجِزِي اللَّهِ» یعنی سیر کنید در زمین چهارماه و بدانید که خدا را نمی توانید عاجز کنید سپس فرمود «فَإِذَا انْسَلَخَ الْأَشْهُرُ الْحُرُمُ فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدْتُمُوهُمْ» یعنی پس هر وقت ماهای حرام تمام شد مشرکین را بکشید هرجا ایشان را یافتید.

پس برای این محلی قرار داده و نیز فرموده «وَلَا تَعْزِمُوا عُقْدَةَ النِّكَاحِ حَتَّى يَبْلُغَ الْكِتَابُ أَجَلَهُ» یعنی عزم عقد و ازدواج مکنید تا زمان عده آنها منقضى گردد.
پس برای هر چیزی امدی قرار داده و برای هر امدی کتابی، پس اگر تو دلیلی از طرف خدایت داری و نسبت به کار خود یقین داری پس خود دانی و الا قصد نکن چیزی را که تو در شک و شبهه هستی نسبت به آن و امید زوال حکومتی را نداشته باش که هنوز اجلش بسر نیامده بلی وقتی که اجل سر آمد.. خداوند ذلت و خواری را به ایشان می رساند چه در تابع و چه در متبوع، پناه می برم به خدا از امامی که وقتش را گم کند آن وقت تابع اعلم از متبوع باشد، آیا می خواهی ای برادر زنده کنی ملت و روش گروهی را که کافر شدند به آیات خداوند (مثل اولی و دومی) و پیغمبر را مخالفت کردند و متابعت کردند هوای نفس خود را بدون هیچ دلیلی که از طرف خدا داشته باشند و ادعای خلافت کردند بدون دلیلی از خدا و نه عهدی از پیغمبر ان داشته باشند، پناه می دهم تو را به خدا ای برادر از اینکه فردا در کناسه کوفه بدار آویخته شوی پس چشمان حضرت گریان و اشکش جاری شد سپس فرمود خدا (حاکم باشد) بین ما و بین کسانی که هتک حرمت ما کردند و حق ما را انکار نمودند و سر مارا فاش کردند و ما را نسبت بغیر جدمان دادند و گفتند درباره ما چیزی را که ما برای خود نگفته بودیم.
(۱۵) و در بحار ج ۵۲ ص ۲۲۴ حضرت امام محمد باقر (علیه السلام) در ذیل حدیثی فرمود دوری کنید از عده قليلی از آل محمد (صلّی الله و علیه و آله) پس بدرستی که برای آل محمد و علی پرچمی است و برای غیر ایشان پرچمهائی است پس ملازم زمین باشید و احدی از ایشان را متابعت نکنید تا مردی را از نسل حسین (علیه السلام) ببینی که با او عهد پیغمبر خدا و پرچمش و سلاحش می باشد، پس بدرستیکه عهد

پیغمبر رسید به علی بن الحسین (علیه السلام) بعد از او رسید به محمد بن علی (یعنی خود حضرت) و بجا می آورد خدا آنچه را بخواهد الخ.
(۱۶) و در کنز العمال ج ۱۴ ص ۵۹۱ از علی (علیه السلام) روایت کند که فرمود البته خروج خواهد کرد مردی از اولاد من در نزدیکی ساعت (ظهور) وقتی که دلهای مؤمنین مرده باشد چنانچه بدنها می میرد بواسطه آنچه به ایشان می رسد از بد حالی و شدت و گرسنگی و کشتار و فتنه های پی در پی و جنگهای بزرگ و میراندن سنتها و زنده کردن بدعتها، و ترک نمودن امر به معروف و نهی از منکر، پس خداوند بواسطه مهدی (علیه السلام)... زنده کند سنتهای از بین رفته را و بواسطه عدل و برکتش دلهای مؤمنین مسرور شود. و جماعتی از عجم و قبائلی از عرب با هم الفت گیرند و جمع شوند پس به این حال سالهائی بماند و زیاد نباشد بلکه کمتر از ده سال باشد پس از آن حضرت بمیرد (در عمر حضرت خواهد آمد که چند قسم روایت داریم آنجا رجوع شود)
قصه خروج محمد بن عبدالله بن حسن (در ساکن باش) خواهد آمد که عبيد بن زراره از امام صادق (علیه السلام)پ سؤال می کند که محمد بن عبدالله بن حسن خروج کرده و مردم هم با او هستند چه می فرمائید خروج با او را؟ حضرت فرمود ساکن باش مادامیکه آسمان و زمین ساکنند الخ مراجعه کن.
(۱۷) در غیبت نعمانی ص۱۹۷ ابی بکر حضرمی می گوید من و ابان داخل بر حضرت صادق (علیه السلام) شدیم و این در وقتی بود که پرچمهای سیاه خراسان ظاهر شده بود پس ما عرض کردیم چه صلاح میدانی؟ فرمود بنشینید در خانه های خود، هر وقت دیدید که ما (اهل بیت) بر کسی اجتماع کرده ایم شما هم مثل شیر و جوانمردانه با سلاح خود بیائید بسوی ما (یعنی گول این حرکات را نخورید که جز کشته شدن و بیچارگی و خانمان سوزی و وزر دنیا و آخرت چیزی ندارد اگر قبول نداری امتحانش مجانیست)

(۱۸) در غیبت نعمانی ص ۲۰۰ جابر بن یزید از امام باقر (علیه السلام) روایت کند که فرمود ساکن باشید مادامیکه آسمانها و زمین ساکن است(۱) یعنی بر احدی خروج نکنید، بدرستیکه در امر شما خفائی نیست اگاه باشید آن علامتی است از طرف خدا نه از طرف مردم، آگاه باشید آن علامت خدائی از خورشید روشنتر است، بر بدان و خوبان مخفی نخواهد ماند، آیا صبح را می شناسید آن مثل صبح است که بر احدی مخفی نیست (یعنی خیال نکن هرکس قیام کرد آن امام زمان است امام زمان و ظهورش مثل روز روشن است هر وقت مشیت خدا قرار گرفت بر احدی پوشیده نخواهد ماند)
«خروس»
صدای خروس و سگها و اسبها از بالای سرشان شنیده شود. در سفیانی
حدیث ۴۵ خواهد آمد.
«خسف»
(خسف یعنی فرو رفتن به زمین)
(۱) در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۲۸ در ذیل حدیثی روایت کند که رسول خدا (صلی الله و علیه و آله) فرمود ساعت (ظهور) نباشد تا ده علامت ظاهر گردد یکی از آنها خسفی در مشرق و خسفی در مغرب و خسفی در جزيرة العرب باشد، الخ.
(۲) و در ص ۴۴۵ روایت کند که رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) فرمود ساعت (ظهور) برپا نشود تا اینکه قبائلی از عرب خسف شوند.
(۳) و در ص ۶۹ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود پناهنده شود به حرم پناهنده ای پس برانگیزد بسوی او لشکری پس چون به بیابانی از زمین
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- یعنی آسمان از ندا و زمین از خسف بیدا.

برسند زمین ایشان را فرو برد.
عرض شد یا رسول الله کسی که از روی اکراه با آن لشکر بوده فرمود فرو می رود با ایشان ولكن در روز قیامت با نیتش مبعوث می شود.
(۴) و در ملاحم سید ص ۱۲۵ در ذیل حدیثی روایت کند که فرمود در نزد هلال مصر (یعنی سقوط آن) خسفی در بصره خواهد شد یکی در علفزارش و دیگری در اطراف آن، و دیگری در بازارش، و دیگری در مسجدش، پس طوفانی شود هرکس از دست جنگ رهائی جسته از آب نجاتی نخواهد داشت مگر کسانیکه در حوالی و اطراف آن ساکن شوند.
(۵) و در ملاحم ص ۷۵ در چند حدیث دارد که چون جیش سفیانی به بیدا برسند زمین ایشان را فرو برد.
(۶ و در ملاحم ص ۷۷ باب ۱۶۷ دارد که چون زمین جیش بیداء را فرو برد پس او علامت خروج مهدی عجل الله فرجه است.
(۷) و در غیبت نعمانی ص۳۰۵ از امیرالمؤمنین (علیه السلام) نقل کرده که چون لشکر سفیانی به بیداء برسند خداوند ایشان را فرو برد.
(۸) و در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۷۶ در یازده حدیث دارد که فرمود در امت من خسف و مسخ و قذف خواهد بود (خسف یعنی فرو رفتن به زمین، مسخ به شکل بوزینه و خوک شدن، و قذف سنگ باران شدن)
(۹) در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۷۷ فرمود برپا نشود ساعت ظهور تا وقتی که چند قبیله به زمین فرو روند بطوریکه گفته شود چه کسی از طائفه فلان باقی مانده.
(۱۰) در حدیث دیگر فرمود برپا نشود ساعت ظهور تا وقتی که مردی که مال و اولاد زیاد دارد به زمین فرو رود.
(۱۱) و در ص ۲۸۰ فرمود زود است بوده باشد بعد از من خسفی در مشرق و خسفی در مغرب و خسفی در جزيرة العرب گفته شد فرو می روند و حال آنکه

در بین ایشان اشخاص شایسته هستند؟ فرمود بلی وقتی که خبث ایشان زیاد شود.
(۱۲) و در ص ۲۸۰ ایضا دارد که فرمود در این امت خسف و مسخ و قذف خواهد بود عرض شد چه وقت؟ فرمود وقتی زنهای رقاصه و تار و تنبک و شرب خمر ظاهر شد.
(۱۳) در حدیث دیگر فرمود قسم به کسی که مرا بحق مبعوث نموده دنیا از بین نرود مگر وقتی که به ایشان برسد خسف و مسخ و قذف عرض کردند چه وقت خواهد شد یا نبي الله؟ فرمود وقتی که دیدید زنها سوار زین شده اند (مثل ماشین و دوچرخه و موتور و غیره) و زنهای آوازه خوان زیاد شده و شهادت دروغ داده شود و علنا شرب خمر شود، و نماز خوانها در ظرف طلا و نقره چیزی بیاشامند (پنجاه سال است که مشاهده می کنم و مردها به مردها اکتفا کنند (یعنی لواط کنند) و زنها به زنها اکتفا نمایند (یعنی مساحقه کنند) پس در این هنگام سخت آمادگی پیدا کنید و بپرهیزید از سنگ باران شدن از آسمان (یعنی آماده یک همچه بلائی باشید)
(۱۴) و در ص ۲۸۰ و ص۶۲۳ فرمود ناچارید از خسف و مسخ و لرزه، گفته شد یا رسول الله در این امت؟ فرمود بلی وقتی زنهای آوازه خوان بگیرند و زنا را حلال شمارند و رباخواری کنند و صید حرم را حلال دانند، و لباس حریر بپوشند، و مردها به مردها و زنها به زنها اکتفا کنند (همچه بلائی هم خواهند دید).
«خسوف»
در خورشید و ماه خواهد آمد.
«خشن»
در غیبت نعمانی ص ۲۸۷ و ص ۲۸۸ حضرت صادق (علیه السلام) فرمود اگر امر در

دست ما باشد باید مثل امیرالمؤمنین (علیه السلام) خوراک درشت و پست و پوشاک خشن و زبر داشته باشیم والا آتش است.
«خصلت»
در امت حدیث ۲۵ و ۲۸گذشت.
و بیعت کند به چهل خصلت. در بیعت حدیث ۳ گذشت.
«خصومات»
نماز از مسجدها برداشته شود بواسطه خصومتها. در اُمت حديث ۲۵ گذشت.
نخصيان:
در دولت حدیث ۱۶ خواهد آمد.
«خضر»
در بحار ج ۵۲ ص ۱۵۲ از حضرت رضا (علیه السلام) روایت کند که فرمود خضر از اب زندگانی نوشید پس او زنده است و نمی میرد تا نفخ صور، و او نزد ما می آید و به ما سلام می دهد و صدای او را می شنویم ولی شخص او را نمی بینیم و او را هرجا یاد کنید حاضر می شود پس هرکس از شماها او را یاد کند سلام به او عرض کند، و درموسم حج حاضر می شود و تمام اعمال حج را بجا می آورد و در عرفه وقوف را انجام می دهد و بر دعاء مؤمنین آمنین می گوید، و زود است که خداوند در غیبت قائم ما او را مأنوس قائم ما گرداند که وحشت و تنهائی از آن حضرت برطرف شود.

«خطباء»
در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۸۲ ابن مسعود فرمود شما در زمانی هستید که علماء زیاد هستند و خطباء كم.
و در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۴۱ دارد که نزدیکی ساعت ظهور وقتی است که خطباء شما بر منبرهای شما زیاد باشند.
و در کنز ص ۲۴۵ فرمود قيام ساعت نباشد مگر وقتی که قیام کنند خطباء به دروغ گفتن و حق مرا برای شرار امت من قرار دهند، پس کسی که تصدیق کند ایشان را و راضی باشد به او بوی بهشت را نشنود.
و در ص ۲۵۴ فرمود شما صبح کرده اید در زمانی که زیاد است فقهاء اش و کم است خطباء اش قليل است سؤال کننده اش و کثیر است دهنده اش، عمل در آن بهتر است از علم، و زود است باید بر شما زمانیکه قليل باشد فقهاء اش و زیاد باشد خطباء اش زیاد باشد سؤال کننده و کم باشد دهنده، علم در آن زمان بهتر است از عمل. (چون وسیله گمراهی زیاد است)
و در ص ۲۵۵ فرمود شما در زمانی هستید که علماء اش زیاد است، خطباءاش کم، کسی که ترک کند ده یک آنچه می داند هلاک خواهد شد، و زود است بیاید زمانیکه کم باشند علماء و زیاد باشند خطباء کسی که چنگ زند به ده یک آنچه می داند نجات یابد.
«خلافت»
در ملاحم ص ۱۳۰ باب ۴۷ اسود می گوید به عایشه گفتم ای ام المؤمنین آیا تعجب نمی کنی از مردی که آزاد شده است با مردی که از اهل بدر است درباره خلافت نزاع می کند؟ عائشه گفت تعجب مکن بدرستیکه فرعون چهارصد سال

حکومت بنی اسرائیل را می کرد، خداوند پادشاهی را به خوب و بد می دهد.
هر وقت دیدی خلافت در بیت المقدس نازل شده الخ. در شام حدیث ۱۷خواهد آمد.
در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۶۵ و ص ۲۷۴ فرمود زود است بوده باشد بعد از من خلفاء و بعد از خلفاء امراء و بعد از امراء ملوک و بعد از ملوک جبابره پس از آن خارج شود مردی از اهل بیت من که پر کند زمین را از عدل چنانچه پر شده بود از جور.و
در کنز ص۲۶۶ دارد که فرمود بعضی از خلفاء شما خليفه ایست که مال را دون شماره تقسیم کند.
«خلیفه»
که در غیبت نعمانی ص۲۶۷ از امام صادق (علیه السلام) روایت کند که فرمود در بین اینکه مردم در عرفات وقوف دارند ناگاه شخصی که سوار بر شتر ماده تیزرو است خبر مرگ خلیفه را می آورد که در مرگ او فرج آل محمد (صلّی الله و علیه و آله) و فرج همه مردم است.
و در ص ۲۶۸ از حذيفه روایت کند که فرمود کشته شود خلیفه که نه در آسمان عذرخواهی داشته باشد و نه در زمین یاوری و خلع شود خلیفه ای که چون روی زمین راه می رود هیچ نداشته باشد و جانشین می شود او را پسر اسیر شده که (مراد حضرت حجة بن الحسن (علیه السلام) است).
در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۶۳ فرمود بوده باشد در اخر امت من خليفه ای که مال را مشت مشت به مردم بدهد که شماره نداشته باشد.
خليفه ای از بنی هاشم وارد بیت المقدس شود الخ. در بیت المقدس گذشت.
و در ص ۲۶۴ فرموده باشد در آخر الزمان خلیفه ای که مال را تقسیم کند
بدون شماره.

در کنز العمال ج ۱۴ ص ۵۹۵ از امیرالمؤمنین (علیه السلام) روایت کند که فرمود خداوند خلیفه ای را انتخاب کند که ثابت بر هدایت باشد و در حکم خود رشوه نگیرد... دهن منافقین را بشکند، غمهای مؤمنین را برطرف سازد، آگاه باشید این شدنیست و دماغ متکبرین را بخاک خواهد ماليد و الحمد لله رب العالمين و صلاته على سيدنا محمد خاتم النبيين وآله واصحابه اجمعين.
دوازده خلیفه که همه از قریش باشند. در دین حدیث ۸ خواهد آمد.
«خليل»
به مقدار عمر خلیل یکصد و بیست سال عمر کند الخ. در قائم حدیث ۱۲۵ خواهد آمد.
«خمر»
یعنی شراب مسكر
در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۲۶ فرمود هر وقت این امت خمر را به نبيذ حلال دانستند... آن وقت وقت هلاکشان خواهد بود. تمام حدیث در امت گذشت.
در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۲۶ فرمود هر وقت امت من پنج چیز را حلال دانستند بر ایشانست هلاکت یکی خوردن خمر است.
«خنازیر»
چرا این امت شبیه به خنازیر و خوکها انکار این امر را می کنند الخ. در صاحب الامر حدیث ۴ خواهد آمد.

«خنزیر»
که خنزیر را بکشد. در ساعت ظهور حدیث ۱۰۶ خواهد آمد.
«خواب»
در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۲۷ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فتنه ای خواهد آمد که اگر شخصی خواب باشد بهتر از کسی است که به پهلو خوابیده باشد، و کسی که به پهلو خوابیده باشد بهتر است از کسی که نشسته باشد، و کسی که نشسته باشد بهتر است از کسی که ایستاده باشد، و کسی که ایستاده باشد بهتر است از کسی که رونده باشد، و کسی که رونده باشد بهتر است از کسی که سواره باشد، و کسی که سواره باشد بهتر است از کسی که در جریان باشد، راوی عرض کرد این چه وقت خواهد شد فرمود در وقت هرج که مرد از همنشین خود ایمن نباشد، عرض کرد مرا به چه امر می فرمائید اگر آن زمان را درک کنم؟ فرمود باز دار خود را و دست خود را و داخل خانه ات شو عرض کردم اگر داخل خانه آمد چه کنم؟ فرمود داخل اطاقت شو؟ عرض کردم اگر داخل اطاقم شد چه کنم؟ فرمود داخل مسجدت شو، و این کار کن (پس دو دست خود را مثل دست به سینه بست) یعنی دستها را روی هم بگذار و بگو ربی الله تا مرگ تو را فرا گیرد به این حال.
و به این مضامین اخبار در فتنه ذکر خواهد شد انشاء الله.
دیشب خوابی دیده ام. در اصحاب مهدی گذشت.
«خوارج»
دوری کن از خوارج از ما الخ. در خروج کنندگان حدیث ۸ گذشت.

«خوارزم»
ناظم الاسلام کرمانی در علائم ظهور ص ۱۴۲ از ناسخ جلد خلفا نقل کند که على (علیه السلام) به عمر فرمود یکی از شهرهای خراسان خوارزم است و آن از ثغور اسلام بشمار می رود آنکس که در آنجا اقامت جوید آن پاداش یابد که مردی شمشیر گرفته در راه خدا جهاد می کند طوبی کسی که در خوارزم بیاید و از نمازگزاران باشد.
«خوراک»
در طعام خواهد آمد آنچه مناسب مقام است.
در قائم حدیث ۷۸ خواهد آمد که فرمود نیست خوراک او مگر درشت.
در قائم حدیث ۹۵ فرمود نرم ترین خوراک او نان جو با نمک است.
«خورشید و ماه»
یکی از علامات طلوع خورشید از مغرب است. در علامات ظهور حديث ۱۰ خواهد آمد.
در بحار ج ۵۲ ص ۲۱۳ح۶۷ و غیبت طوسی ص ۲۷۰ و غیبت نعمانی ص ۲۷۱ و روضه کافی حدیث ۲۵۸ امام باقر (علیه السلام) فرمود دو آیت و علامت است قبل از قیام قائم (علیه السلام) که از روزی که آدم به زمین آمده اتفاق نیفتاده یکی گرفتن خورشید است در نصف شهر رمضان و ماه در آخر آن، مردی گفت یابن رسول الله خورشید در آخر ماه و ماه در نصف شهر گرفته می شود (خیال کرد حضرت اشتباه نموده) پس حضرت جواب فرمود من می دانم تو چه می گوئی ولكن این دو علامت است و از زمان آدم تا کنون نبوده.

در غیبت نعمانی ص ۲۷۲ حضرت صادق (علیه السلام) فرمود علامت خروج مهدی کسوف شمس است در ماه رمضان در سیزدهم و چهاردهم.
در حدیث دیگر امام باقر (علیه السلام) فرمود پیشاپیش این امر (ظهور) گرفتن ماه است در بیست و پنجم شهر رمضان و کسوف شمس است در پانزدهم آن، و اینجا است که حساب منجمین ساقط می شود و از بین می رود (چون بنا بر قاعده نجوم باید ماه گرفتن در نیمه ماه باشد و گرفتن خورشید در آخر ماه)
در البرهان متقی ص ۱۰۷ از امام باقر (علیه السلام) روایت کند که خلاصه اش آن است که دو آیت و علامت با مهدی ما است یکی آنکه اول شهر مضان ماه می گیرد و دیگر آنکه در آخر ماه خورشید می گیرد.
در الزام الناصب ج ۲ ص ۱۴۸ از کشف الغمه روایت کند که یکی از علامات رکود یعنی ایستادن خورشید است از زوال روز تا وسط عصر و طلوع آن است از طرف مغرب.
در اثبات الهداة ج ۳ ص ۷۳۲ حدیث ۸۲ و ارشاد مفید ص ۳۵۹ امام باقر (علیه السلام) فرمود خداوند فرموده «إِنْ نَشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِمْ مِنَ السَّماءِ آيَةً» الخ مراد بنی امیه و شیعیان ایشان است و آیت و علامت ایستادن خورشید است مابین زوال شمس تا وقت عصر و خروج سینه و صورت مردی در چشم خورشید و معرفی نمودن حسب و نسبش و این در زمان سفیانی است و آن وقت است هلاک او و گروهش.
در اكمال الدین ص ۶۱۴ از امام باقر (علیه السلام) روایت کند که فرمود پیشاپیش این امر (ظهور) دو اشاره و علامت است گرفتن ماه در پنجم(۱) و گرفتن خورشید در پانزدهم که از هبوط آدم به زمین تا آن روز اتفاق نیفتاده آن وقت است که حساب منجمین ساقط می شود.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- به قرینه بعض روایات گذشته (بیست و پنجم باشد)

در اكمال دین ص ۶۱۵ از امام صادق (علیه السلام) روایت کند که فرمود قبل از قیام قائم (علیه السلام) پنج روز از ماه رمضان گذشته خورشید می گیرد.
امر ما روشن تر از این خورشید است. در غیبت حدیث ۷ خواهد آمد.
«خون»
در بحار ج ۵۲ ص ۱۹۵ در ذیل حدیثی امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود یکی از علامات آن است که خونریزی را سبک شمارند.
در الزام الناصب ج ۲ ص ۱۸۴ در ذیل خطبة امير المؤمنین (علیه السلام) فرمود فيما بين مردم خونریزی زیاد باشد.
در روضه کافی ذیل حدیث هفت حضرت صادق (علیه السلام) فرمود یکی از علامات ظهور سبک شمردن خونریزی است.
در غیبت نعمانی ص ۲۸۴ دارد که مرجئه میگویند اگر مهدی قیام کند به مقدار یک شیشه حجامت کننده خون نخواهد ریخت، حضرت باقر (علیه السلام) فرمود هرگز اینطور نباشد قسم به آن کسی که جانم بدست اوست اگر کارها بدون زحمت و مشقت درست می شد هرآینه برای رسول خدا می شد و دندانهای پیشینش نمی شکست و صورتش مجروح نمی شد کلا (هرگز) این نخواهد شد تا وقتی که ما و شما عرق و خون بسته شده را از پیشانی خود پاک کنیم.
بطوریکه از جمره خون جاری شود الخ. در شهر رمضان خواهد آمد.
«خیر و خوبی»
در غیبت نعمانی ص ۱۵۹ وکافی ج ۱ ص ۳۴۰ از امام صادق (علیه السلام) روایت کند که فرمود چه شود تو را وقتی حمله ای واقع شود بین دو مسجد (مکه و مدینه) علم خود را جمع کند چنانچه مار خود را در سوراخ جمع کند و شیعه اختلاف

کنند و بعضی بعضی را درغگو نامند و آب دهن بر یکدیگر بیندازند راوی عرض کرد فدایت شوم در آن زمان خبری نیست فرمود همه خیرها در آن زمان است سه مرتبه فرمود (یعنی فرج نزدیک است)
در غیبت نعمانی ص۲۰۶ از حسین (حسن) بن علی (علیه السلام) روایت کند که فرمود (و بعض فتنه ها را بیان کرد) راوی عرض کرد خیری در آن زمان نیست حضرت فرمود همه خیرها در آن زمان است قائم ما قیام کند و تمام آن اختلافات را برطرف سازد.
همه خیرها در آن زمان است الخ. در شیعه حدیث ۱۰ خواهد آمد.
«خیمه»
خیمه های مسلمانان آن روز در زمینی است که آن را غوطه گویند الخ. درشش چیز حدیث ۲ خواهد آمد.
خیمه زده اند و قرآن یاد مردم می دهند الخ. در قرآن حدیث ۲۱ و ۲۲ خواهدآمد.
خيمه ها در مسجد کوفه برپا کنند. در اصحاب مهدی حدیث ۲گذشت.
بمنزله کسی است که در خیمه قائم باشد. در انتظار فرج حدیث ۱۳ و ۱۴ گذشت.
«دابة الأرض»
**دابة الارض(۱)
(۱) دابة الأرض که در آیه ۸۱ از سوره نمل در قرآن وارد شده و اخبار بیشماری از طرق سنی و شیعه رسیده بعضی آیات را متشابه دانسته اند و در اخبار بسیاری تفسیر به اميرالمؤمنين (علیه السلام) شده و بعضی از علامت ظهور حضرت حجت (علیه السلام) و
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- آقای میر جهانی دام ظله در نوائب الدهور ج ۲ ص ۱۰۳ فرموده خروج دابه الأرض بعد از خروج يأجوج و مأجوج است و آن از علامات قیامت کبری است.

بعضی از علامات رجعت شمرده اند. و شاید مرجع هر دو قول یکی باشدچون از ظهور حضرت حجت شروع به رجعت می شود. چون پیغمبر و ائمه (علیها السلام) و مؤمنین خالص در زمان حضرت باید بیایند و شکایت کنند و حضرت حجت (علیه السلام) انتقام ایشان را از ستمکاران بگیرند.
در ملاحم سید ص ۱۰۱ از نبی اکرم (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که فرمود خروج دابه بعد از طلوع شمس است و چون خارج شود ابلیس را بکشد و او در سجده باشد، و مؤمنین در زمین چهل سال زندگی کنند، و هر چه تمنا کنند به ایشان داده شود، جور و ستمی نباشد و همه اشياء تسلیم خدا باشند طوعا و کرهای(راضی باشند یا نباشند)البته مؤمنین از روی رضا و کفار از روی اجبار تسلیم باشند. چنانچه درندگان و طیور از روی اجبار تسلیم می باشند، حتی اینکه درنده حیوانات و پرنده را اذیت نکنند، و تا چهل سال مؤمنین هرچه اولاد دار شوند نمیرند، پس از چهل مرگ به ایشان رو آور شود، پس مکث کنند آن مقداریکه خدا خواهد پس از آن مرگ با سرعت به ایشان روآور شود، بطوریکه مؤمنی نماند پس کفار بگویند تا بحال ما از مؤمنین می ترسیدیم فعلا مؤمنی باقی نمانده پس چرا زنا نکنیم و بنا می کنند در راه مثل حیوانات روی هم روند، تا حدی که یکی از ایشان برخیزد و مادر و خواهر و دختر خود را در وسط راه نکاح کند یکی برخیزید و دیگری مشغول شود و کسی انکار نکند و به غیرت نیاید خوبانشان بگویند اگر کناره می گرفتید از راه بهتر بود، و همینطور ادامه داشته باشد تا وقتی که اولاد نکاح باقی نماند هرچه باشند اولاد زنا باشند، مدتی که خدا خواهد بمانند پس از آن رحم زنها عقیم شوند (و بچه نیاورند) تا سی سال بطوریکه روی زمین طفلی نباشد بلکه همه اولاد زنا باشند و شرورترین مردم باشند و بر ایشان ساعت (قیامت) قیام کند.

«دار ابجرد»
مخفف داراب ولایتی است در فارس
ناظم الاسلام کرمانی در ص۱۴۳ از ناسخ جلد خلفا نقل کند که علی (علیه السلام) فرمود اما مردم داراب جرد در آخر زمان بدست دشمنی مقهور و مقتول شوند.
«دامغان»
ناظم الاسلام کرمانی در ص ۱۴۳ از ناسخ جلد خلفا از علی (علیه السلام) نقل می کند که فرمود دامغان را چون سواره و پیاده فراوان باشند بسختی معاش کنند تا آنگاه که قائم آل محمد بیرون شود و آن جماعت را روز فرج برسد.
«داود (علیه السلام)»
وحی نمود به حضرت داود که من گناه تو را بخشیدم. در امر به معروف حدیث ۳ گذشت.
مثل حکم داود. در قائم حدیث ۲۱ خواهد آمد.
«دجال»
**دجال(۱)
(۱) در کنز العمال ج ۱۴ ص ۲۸۲ فرمود اما فتنه دجال پس بدرستی که نبوده پیغمبری جز آنکه امت خود را از او ترسانیده من هم شما را می ترسانم ترسانیدنی که هیچ پیغمبری امت خود را آنطور نترسانیده بدرستیکه او یک
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- دجال یعنی دروغگو. و آقای میرجهانی دام ظله در نوائب الدهور ج ۲ ص ۱۰۳ فرموده خروج دجال پس از هفت سال از ظهور حضرت خواهد بود و شاید دلیلش حدیثی باشد که در قسطنطنیه حدیث ۱۱ ذکر می شود.

چشمی است، و خدا یک چشمی نیست، در پیشانی او نوشته (کافر) هر مؤمنی می تواند بخواند الخ.
(۲) در کنز العمال ص ۲۸۵ فرمود اگر دجال خارج شد و من در بین شما هستم پس من با او خصومت کنم نه شما، و اگر آمد و من در بین شما نیستیم پس هرکس خودش با او خصومت کند و خدا خليفه من است بر هر مرد مسلمان، او جوانی است موهای سرش کوتاه و یکی از چشمانش مثل دانه انگور طائفی می درخشد مثل اینکه من او را تشبیه می کنم به (عبد العزی پسر قطن) پس هرکس از شماها او را درک نمود بخواند بر او اول سوره کهف را (سوره ۱۸) و او خارج می شود از راهی که بین شام و عراق است و پس فساد کند از طرف راست و چپ، پس ای بندگان خدا ثابت باشید عرض کردیم ای رسول خدا چه مقدار در زمین می ماند؟ فرمود چهل روز یک روز مثل یک سال است و یک روز مثل یک ماه است و یک روز جمعه است، و باقی روزهایش مثل روزهای شما است، عرض کردیم یا رسول الله آن روزی که مثل یک سال است نماز یک روز کفایت می کند؟ فرمود نه باید اندازه گیری کنید گفتند چه اندازه سرعت دارد فرمود مثل بارانیکه پشت سرش باد باشد پس می آید پیش مردم و دعوت می کند ایشان را و ایشان هم اجابت می کنند پس امر می کند آسمان می بارد و زمین گیاه می روید پس برگ درختان طولانی تر از آنچه قبلا بوده و گوسفندانشان پر شیرتر و کمرشان چاق تر پس باز می آید و ایشان را دعوت می کند و ایشان قولش را رد می کنند پس برمی گردد و ایشان صبح می کنند ناگاه می بینند گول خورده و خشکسالی است و هیچ از اموالشان در دست ندارند، و مرور می کند به خرابه و می گوید خارج کن برای من گنج خود را پس گنج خدا به همراه او می شود مثل زنبور عسل که همراه شاه شان می روند، باز مرد جوانی را گرفته با شمشیر می زند دو قطعه می کند پس صدا می زند جوان پیش می آید

در حالیکه خوشحال و صورت نورانی داشت و می خندید، در این هنگام خداوند عیسی بن مریم را می فرستد پس نزد مناره سفید در شرقی دمشق در بین دو حله نازل می شود در حالیکه کف دستش را روی شانه دو ملک گذاشته، الخبر.
(۳) و در کنز ص ۲۸۹ فرمود ای مردم می دانید برای چه شما را جمع کردم؟ بخدا قسم من شما را جمع نکردم برای رغبتی یا ترسی ولكن جمع کردم شما را برای اینکه تمیم داری مردی بود نصرانی پس آمد و بیعت کرد و مسلمان شد و قصه ای برای من نقل کرد که موافق بود با آنچه من شما راخبر داده بودم از مسیح دجال قصه تمیم داری آن است که سوار کشتی شده با سی نفر مرد از( طائفه) لخم وجذام پس باد با ایشان یک ماه بازی کرده تا در جزیره ای از دریا طرف مغرب کشانده و داخل جزیره شدند، پس ملاقات کردند با حیوانی که موی زیاد داشت و جلو از عقب تمیز داده نمی شد، گفتند وای بر تو کیستی گفت من جساسه ام گفتند جساسه چیست؟ گفت ای گروه مردم بروید پیش مردی که در دیر است، که به خبر دادن مشتاق است، و چون مردی را برای ما نام برد ترسیدیم از او که مبادا شیطانی باشد پس بزودی روانه شدیم و به دیر داخل شدیم پس ناگاه در آن انسان بزرگی دیدیم که دست و پاها به گردنش با آهن بسته گفتیم وای بر تو کیستی گفت حالا که شما قدرت پیدا کردید از من پس بگوئید شما کیستید گفتیم ما مردمی هستیم از عرب در کشتی سوار شدیم دریا مضطرب شد موج با ما یک ماه بازی کرد پس ما را به نزدیک جزیره تو آورد پس داخل شدیم حیوان پر موئی را دیدیم که از کثرت مو جلو و عقبش دانسته نمی شد گفتیم تو کیستی گفت من جساسه ام گفتیم جساسه چیست؟ گفت بروید نزد این مرد در دیر که بخبر دادن شما شوق دارد، پس بنزد شما آمدیم گفت خبر

دهید مرا از درخت خرمای بیسان (۱) گفتیم از چه جهت گفت درخت خرما سؤال می کنم که آیا ثمر می دهد؟ گفتیم بلی، گفت اما من امیدوارم که ثمر ندهد گفت خبر دارم کنید از بحيره طبریه (۲) گفتیم از چه جهت گفت آیا آب دارد گفتیم آب زیادی دارد گفت امید است که آبش برود، خبردارم کنید از چشمه زُعَر(۳) آب دارد و مردم زراعت می کنند با آبش؟ گفتیم بلی، آبش زیاد است، و مردم از آبش زراعت می کنند، گفت خبر دهید نبی امی چه کرد گفتند از مکه خارج شده و به يثرب نزول فرموده گفت عرب با او مقاتله کردند؟ گفتیم بلی، گفت چه کرد با ایشان؟ خبرش دادیم که بر عرب غالب شد، و عرب او را اطاعت می کنند، گفت اینطور است؟ گفتیم بلی، گفت آگاه باشید که این (اطاعت) برای ایشان بهتر است و من از خودم خبر می دهم شما را که من مسیح دجالم و امیدوارم که بزودی به من اجازه خروج بدهند پس در زمین سیر کنم و قریه ای نگذارم مگر آنکه در آن هبوط كنم در چهل شب جز مکه و طیبه که این دو برای من حرامند، و هر وقت اراده کنم داخل آنها بشوم ملکی شمشیر کشیده مانع من می شود، (یغمبر فرمود) آیا خبر بدهم شما را که این (مدينة) طیبه است این طیبه است این طیبه است آیا حديث نکردم شما را از دجال و از مدینه و مکه پس بدرستیکه بعجب در آورد مرا حديث تمیم که موافق بود با آنچه از دجال و مدینه و مکه شما را خبر داده بودم جز آنکه او در دریای شام است یا دریای یمن نه بلکه از طرف مشرق است الخبر. (منافات ندارد که تمیم داری دجال را در دریای شام یا یمن ملاقات کرده باشد و در وقت ظهورش از مشرق باشد)
(۴) و در ص ۲۹۱ در ذیل حدیث مقدم دارد که خارج می شود از بلده ای که
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- شهریست در شام. م
۲- یعنی دریاچه طبریه. م
۳- چشمه ای است در شام. م

آن را اصفهان گویند از قریه ای که آن را رستقاباد گویند و خارج می شود وقتی که خارج می شود و در مقدمه لشکرش هفتاد هزار عمامه بسر می بوده باشد و دو نهر با اوست نهری از آب و نهری از آتش پس هرکس از شما او را درک کرد و گفته شد به او داخل آب بشو داخل نشود که آن آتش است و اگر گفته شد داخل آتش شو پس داخل شو که آب است.
(۵) و در کنز ص ۲۹۴ دارد هفتاد هزار یهودی متابعت دجال کنند که همه با شمشیرهای طلائی و رداهای گشاده و مدور باشند پس وقتی نظر دجال به حضرت عیسی افتاد آب می شود چنانچه نمک در آب، آب می شود و فرار می کند عیسی می فرماید من باید یک ضربتی به تو بزنم که قبل از من کسی نکرده باشد، پس نزد درب لُدّ(۱) شرقی او را بکشد پس یهود را خدا منهزم سازد، و هر چیزی که خداوند آفريده (جزء غرقده) که درخت یهود است همه به زبان آیند و بگویند ای مسلمان این یهودی در من مخفی شده بیا بکش او را الخبر.
(۶) و در ص ۲۹۵ فرمود قبل از خروج دجال سه سال سخت باشد، مردم گرسنگی سختی بکشند، خدا به آسمان امر کند که سال اول ثلث باران را حبس کن، سال دوم ثلث سال سوم همه را و همچنین زمین را امر کند که در سال اول یک ثلث نبات خود را حبس کن سال دوم دو ثلث سال سوم همه را پس نماند صاحب سمی جز آنکه هلاک شود، گفته شد پس مردم به چه چیز زندگی کنند فرمود به تهلیل و تکبیر و تسبیح و تحمید و این ذکرها بجای طعام ایشان می شود.
(۷) و در ص۲۹۶ فرمود خارج شود دجال پس مردی از مؤمنین متوجه بسوی او می شود پس با لشکریان دجال روبرو می شود می گویند کجا قصد داری بروی مؤمن می گوید بسوی این مردی که خروج کرده پس به او می گویند آیا تو ایمان به خدای ما نداری مؤمن می گوید در خدای ما چیزی پوشیده
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱- لد. قریه ایست در نزدیک بیت المقدس. م

نیست پس لشکریان دجال می گویند بکشید او را پس بعضی به بعض دیگر می گویند مگر خدای ما (دجال) نگفت کسی را نکشید جز من پس مؤمن را می برند نزد دجال پس چون نظرش به دجال افتاد می گوید ای مردم این دجال است که رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) یادآور می شد پس دجال امر می کند مثل پوست به چهار میخ می کشند و می گوید اذیتش کنند تا غصه دار گردد پس پشت و شکم او را با ضرب کتک پهن کنند، دجال گوید آیا باز هم به من ایمان نیاوری؟ مؤمن بگوید تو همان مسیح دروغگو هستی پس امر کند او را با اره دو نصف کنند و از بین آن دو قطعه عبور کند پس بگوید به او بایست او هم زنده شده بایستد پس به او بگوید آیا ایمان به من آوردی مؤمن بگوید تازه بیشتر تو را شناختم و به مردم بگوید ای مردم این کاری که به من کرد با احدی نخواهد کرد بعد از من پس دجال او را گرفته می خواهد سر ببرد پس آهنی به گردنش بگذارد و نتواند کاری انجام دهد پس از دست و پایش بگیرد و او را بیندازد مردم خیال کنند او را به جهنم انداخت و حال آنکه اورا به بهشت انداخته پس رسول خدا  (صلّى الله عليه [وآله] وسلم) فرمود این مؤمن از همه مردم شهادتش بزرگتر است نزد خدای عالميان.
(۸) در ص ۲۹۹ فرمود دجال چشمش کور است به پیشانیش نوشته (کافر) هر مسلمانی می تواند بخواند.
در حدیث دیگر فرمود برای دجال اولاد نمی شود و داخل مدینه و مکه نمی شود.
(۹) و در ص ۳۰۰ فرمود طعام مؤمنین در زمان دجال طعام ملائکه است تسبیح و تقدسی است پس هرکس منطقش یعنی گفتارش آن روز تسبیح و تقدیس باشد گرسنگی را خدا از او برطرف سازد.
(۱۰) در حدیث دیگر فرمود مابین خلقت آدم تا قیامت امری بزرگتر ازدجال نیست.

(۱۱) و در ص ۳۰۲ و ۳۰۳ در چند حدیث دارد که فرمود هر پیغمبری امت خود را از دجال ترسانیده منهم شما را می ترسانم او کور است یک چشم دارد در بازار چیز می خورد و راه می رود و شما او را می بینید و خدای شما کور نیست و او را نمی بینید پس شک به خود راه ندهید (البته این مضمون چند
حدیث است)
(۱۲) در ص ۳۰۴ فرمود دجال را متابعت کند از یهود اصفهان هفتادهزار که رداهای مدور پوشیده باشند.
(۱۳) و در ص ۳۰۶ فرمود دجال می آید و برای او حرام است داخل مدينه شود بلکه به شوره زاری وارد می شود. پس مردی بر او خروج می کند که او بهترین مردم یا از بهترین مردم است. پس به دجال می گوید من شهادت می دهم که تو همان دجالی که رسول خدا ای به ما خبر داده دجال می گوید اگر من بکشم و زنده کنم آیا شک می کنید در این امر؟ پس میگویند نه پس او را می کشد و زنده می کند آن مرد مؤمن می گوید بعد از زنده شدن بخدا قسم امروز بصیرتم نسبت به تو بیشتر شد دجال می خواهد او را بکشد قدرت پیدا نمی کند.
(۱۴) و در ص۳۰۶ فرمود دجال پشت سرش راه راه است (یعنی موهای پشت سرش مثل راه است یا چین دار است) او می گوید (انا ربكم الأعلى) من خدای بزرگ شمایم هرکس تصدیق کرد به فتنه افتاده و هرکس گفت دروغ میگوئی خدای من الله است بر او توکل می کنم و بسوی او توبه و بازگشت می کنم ضرری به او نرساند.
(۱۵) و در ص۳۰۷ فرمود من شما را از دجال می ترسانم و همه پیغمبران امت خود را ترسانیده اند ولی دجال در شما خواهد بود من اوصافش را برای شما نقل می کنم که پیغمبران نقل نکرده بودند، قبل از آمدن دجال چند سال خشک سالی و قحطی است که هر صاحب سمی (مثل گوسفندان اسب الاغ

شتر) بمیرند، گفته شد پس چگونه مؤمنین زندگی کنند فرمود مثل زندگی ملائکه ( که با تسبیح و تهلیل و تقدیس و تحمید زندگی می کنند) پس او خروج می کند و کور است و خدای شما کور نیست بین دو چشمش (نوشته) کافر، که هر مؤمن باسواد و بی سواد بتواند بخواند و اکثر تابعینش یهود و زنان و اعراب هستند، بخیال می آورد که آسمان می بارد و حال آنکه نمی بارد، و زمین گیاه رویانیده و حال آنکه نرویانیده، آن وقت به اعراب (بادیه نشینان) می گوید چه می خواهید از من آیا برای شما بارانی پی در پی نیاوردم و گوسفندان شما را زنده نکردم آنها را چاق و شیر دار نکردم و شیاطین را بصورت پدران و برادران که قبلا مرده بودند می آورد و ایشان به زندگان می گویند آیا مرا نمی شناسی من فلانی هستم این خدای شما است ایمان بیاورید، چهل سال عمر کند هر سالی مثل یک ماه باشد و هر ماهی مثل یک هفته باشد و هر هفته ای مثل یک روز باشد و هر روزی مثل یک ساعت باشد و هر ساعتی مثل سوختن هیزمی باشد، و هر جائی برود جز مسجدالحرام و مسجدالنبی، بشارت باد اگر خارج شد و من در بین شما هستم که کفایتش با خدا و رسولش می باشد و اگر نیستم و بعد از من خارج شد پس خدا خليفه من است برای هر مسلمانی.
(۱۶) و در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۴۹۲ فرمود دجال چهل روز مکت کند که یک روز آن مطابق یک سال باشد و یک روز آن مطابق یک ماه و یک روز آن مطابق یک هفته و باقی روزهایش مثل روزهای شما است.
(۱۷) و در کنز ص ۳۱۸ فرمود دجال خارج می شود و آن چشم چپش کور است و ناخنک غلیظی روی آن را گرفته و او کور مادر زاد را شفا میدهد و شخص بر صدار را خوب می کند و مرده را زنده می نماید و به مردم می گوید من خدای شمایم، پس هرکس گفت تو خدای منی در فتنه افتاده و هرکس گفت خدا رب من است تا وقت مردن پس او از فتنه دجال نجات یافته و بعد از

فتنه ای و عذاب قبری برای او نخواهد بود پس مکث کند در زمین انچه خدا خواهد پس از آن عیسی نزول فرماید و تصدیق محمد (صلّی الله و علیه و آله) را بنماید و دجال را بکشد.
(۱۸) در حدیث دیگر فرمود دجال همه جا رود مگر چهار مسجد، مسجد الحرام ومسجد مدینه و مسجد طور سینا و مسجد اقصی.
(۱۹) و در چند حدیث دارد که دجال یک چشمش کور است و خدای شما کور نیست ( پس نباید گول او را بخورید اگرچه بحسب ظاهر معجزه نشان دهد از قبیل مرده زنده کردن و کور شفا دادن و بهشت و جهنم نشان دادن و غیر ذلک)
(۲۰) و در ص ۳۲۱ فرمود دجال خارج نشود مگر وقتی میراث را تقسیم نکنند و بغنیمت خوشحال نگردند.
(۲۱) و در ص۳۲۳ فرمود دجال خارج نشود مگر وقتی که بهترین چیزها نزد مؤمن بیرون آمدن جانش باشد (یعنی انقدر روزگار فشار دارد که مؤمن آرزوی مرگ می کند)
(۲۲) و در حدیث دیگر دارد که خارج نشود دجال مگر وقتی که مردم غافل باشند و یادی از دجال نکنند و حتی خطباء در منبرها ذکرش نکنند.
(۲۳) و در کنز ج ۱۴ ص ۳۲۶ فرمود خارج می شود دجال از یهودیه اصفهان تا می آید کوفه پس جماعتی از مدینه ملحق به او می شوند و جماعتی از طور و جماعتی از ذی یمن و جماعتی از قزوین الخ.
(۲۴) و در چند حدیث دارد که دجال از اصفهان خارج می شود یا از یهودیه اصفهان و الاغی دارد که پهنی مابین دو گوش آن چهل ذرع است.
(۲۵) و در ص۳۲۶ فرمود دجال خارج می شود و با او هفتاد هزار جولا و بافنده است که در پیشاپیش لشکر دجالند و با شعور ترین ایشان آن است که میگوید بدو بدو.

(۲۶) و در ص۳۲۸ فرمود با دجال هفتاد هزارند که عمامه بسر دارند پس اکثر آن کسانیکه با او هستند یهود و زنانند.
(۲۷) و در الزام الناصب چاپ قدیم ص ۱۸۱ از رسول خدا روایت کند که متابعت می کند دجال را از امت من هفتاد هزار عمامه بسر.
(۲۸) و در کنز ص ۳۲۹ ج ۱۴ فرمود: دجال نازل می شود به این شوره زار پس اکثر کسانیکه با او خروج می کنند زنانند، حتی اینکه مرد بر می گردد بسوی مادرش و دخترش و خواهرش و عمه اش و دست و پای ایشان را با ریسمان می بندد از ترس اینکه مبادا بسوی او بروند.
(۲۹) و در کنز ج ۱۴ ص ۵۹۹ حذیفه از رسول خدا سؤال می کند که آیادجال قبل از عیسی است یا عیسی قبل از دجال است؟ حضرت فرمود دجال قبل از عیسی است.
(۳۰) و ایضا در ص ۵۹۹ از ابوبکر نقل کند دجال از یهودیه مرو خروج کند.
(۳۱) و در حدیث دیگر دارد که از طرف مشرق از زمینی که آن را خراسان گویند خروج می کند.
(۳۲) در کنز ج ۱۴ ص ۵۹۹ حدیث دیگر دارد که ابوبکر سؤال کرد آیا در عراق زمینی هست که آن را خراسان گویند؟ گفتند بلی گفت دجال از آنجا خروج کند.
(۳۳) و در حدیث دیگر دارد که رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) فرمود خارج می شود دشمن خدا و با او لشکری است از یهود و اصناف مردم و با او بهشت و جهنم تا آنجا که می فرماید - سیزده هزار زن یهودیه با او خواهند بود و خدا رحمت کند مردی را که زن خود را منع کند از متابعت او الخ.
(۳۴) و در مستدرک حاکم ج ۴ ص ۵۲۷ از رسول خدا (صلّی الله و علیه و آله) روایت کند که دجال از خراسان خروج می کند و تابعینش مردمانی هستند که صورتهای ایشان

مث سپر چکش خورده است.
(۳۵) و در مستدرک ص ۵۲۹ دارد که ابوالطفيل گفت کوفه بودم که گفته شد دجال خروج کرده پس رفتم نزد حذیفه بن اسید و او حدیث می گفت گفتم این دجال است خروج کرده، گفت بنشین پس نشستم، پس دانائی آمد و گفت این دجال است خارج شده و اهل کوفه هم اطاعتش می کنند باز گفت بنشین پس نشست، (تا آنجا که) حذيفه گفت اگر دجال در زمان شما خروج کند بچه ها او را سنگباران کنند ولكن دجال وقتی خروج می کند که مردم باهم بغض و کینه دار باشند و دینشان سست باشد و بین خودشان خوب نباشد الخ.
(۳۶) و در بحار ج ۵۲، ص ۱۹۳ از امیرالمؤمنین (علیه السلام) روایت کند که فرمود دجال صائد بن الصيد يا (صائد بن الصائد) است پس شقی کسیکه او را تصدیق کند و سعید کسی که او را تکذیب کند، خروج می کند از شهری که آن را اصفهان گویند از دهکده ای که آن معروف به یهودیه است، چشم راستش کور است و چشم دیگرش در پیشانیش می باشد مثل ستاره صبح می درخشد، و در چشمش چیزی است مثل اینکه ممزوج به خون است، در بین دو چشمش نوشته شده (کافر) هر با سواد یا بی سوادی می تواند بخواند، به دریاها فرو می رود، خورشید با او سیر می کند، پیش روی او کوهی است از دود و پشست سر او کوهیست سفید، مردم خیال می کنند آن طعام و خوردنی است. در قحطی سختی خروج می کند، زیر پایش الاغی است سفید که هر گامش یک میل راه است، زمین منزل به منزل زیر پای او پیچیده می شود، به آبی نگذرد مگر آنکه خشک شود تا روز قیامت، با صدای بلند ندا کند بطوریکه همه از جن و انس و شیاطین بشنوند، می گوید بسوی من بیائید ای دوستان من، من کسی هستم که ایجاد نمود و درست کرد، و مقدر کرد پس راهنمائی نمود، من خدای بزرگ شمایم، و دروغ می گوید دشمن خدا او یک چشمش کور است غذا می خورد و